Wszystkie wycięcia w środniku

Przy większych rozstawach poprzecznie lub większych obciążeniach pomostu stosuje się wyższe żebra, przechodzące w sposób ciągły całym przekrojem przez środniki poprzecznie (program uprawnienia budowlane na komputer). Wszystkie wycięcia w środniku powinny być wykonywane palnikiem po uprzednim wywierceniu otworów w narożach; po zakończeniu wycinania należy oszlifować krawędzie materiału. Przy stosowaniu żeber z kształtowników, rozstaw ich musi być dość mały, aby możliwe było wykorzystanie całego przekroju blachy pomostowej.

Zwiększenie rozstawu żeber podłużnych jest możliwe przez zastosowanie żeber o przekroju złożonym. Grubość blachy na żebra przyjmuje się 4-P6 mm. Łącząc ją z kształtownikiem uzyskuje się większą sztywność (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W rozwiązaniach płyt użebrowanych ciągłych można uniknąć „przenikania” przez środnik poprzecznicy, opierając żebra podłużne na wyodrębnionej poprzecznicy. Uzyskuje się wprawdzie uproszczenie wykonania warsztatowego i montażu lecz poprzecznice muszą mieć tradycyjne rozwiązanie z górnym pasem. Zwiększa się również wysokość konstrukcji. W przekroju poprzecznym nad podporą należy stosować przepony dla usztywnienia żeber podłużnych.

Można stosować również żebra o przekroju zamkniętym wyokrąglonym lub trapezowym, uformowane z jednej blachy, przechodzące przez środnik poprzecznicy (uprawnienia budowlane). Styki poprzeczne płyty użebrowanej umieszcza się w pewnej odległości od poprzecznicy ze względu na zapewnienie dogodnego dojścia do wykonania spoin czołowych blach żeber. Styk blachy pomostowej wykonuje się albo na podkładce spoinami czołowymi, gdy odstęp blach zachowany jest z dokładnością wymaganą dla rowka spoiny, albo spoinami pachwinowymi. W celu zabezpieczenia sztywności ścianek żeber złożonych należy stosować trapezowe przepony pośrednie w przęsłach między poprzecznicami. W obszarze styku montażowego na długości ok. 250 mm nie powinno się wykonywać spoin podłużnych w warsztacie (program egzamin ustny).

Długość ustroju skrzynkowego

W konstrukcjach mostowych wydzielone zespoły płyt ortotropowych łączy się z belkami podłużnymi. Wobec trudności zachowania dokładnej szerokości płyty, styk montażowy wykonuje się na zakładkę. W tym celu na belce głównej formuje się wspornik służący do oparcia poprzecznicy, a dla połączenia środnika poprzecznicy ze środnikiem belki daje się luźną nakładkę (opinie o programie). Blachę pokrycia łączy się z pasem górnym na zakładkę spoinami pachwinowymi. W tak uformowanym styku zostają zniwelowane odchyłki wykonania warsztatowego.

Łącząc użebrowaną płytę górną, obciążoną bezpośrednio, z płytą dolną o mniejszej ilości użebrowań otrzymuje się ustrój przestrzenny o przekroju skrzynkowym, który spełnia rolę belki. W takim rozwiązaniu nie ma wydzielonych belek podłużnych. Przy małej wysokości ustroju wykonanie spoin wewnątrz skrzynki jest utrudnione. Z tych względów szerokość zespołów nie powinna być większa od ok. 3 m, co odpowiada również warunkom transportu kolejowego. Natomiast długość ustroju skrzynkowego może być duża, powyżej 20 m. Połączenie dolnych blach zespołów wykonuje się w styk doczołowy lub na podkładce. W celu uzyskania dostępu do styku dolnych blach wycina się górne blachy na szerokości 300-350 mm i stosuje wstawkę łączoną na zakładkę (segregator aktów prawnych). Po złożeniu zespołów zakłada się przepony poprzeczne między środnikami podłużnie, które mogą być połączone z górnym pasem jedynie spoinami otworowymi.

Ustroje skrzynkowe mają dużą sztywność, szczególnie poprzeczną na skręcanie, co jest korzystne przy jednostronnym obciążeniu. Dla dużych rozpiętości mogą być zatem stosowane ustroje skrzynkowe o małej wysokości, rzędu 1/30 do 1/40 rozpiętości (promocja 3 w 1). Przekrój poprzeczny formuje się wówczas z wydzielonych głównych zespołów elementów pionowych oraz z płyt ortotropowych górnych i dolnych. Połączenia kształtuje się na zakładkę, uwzględniając możliwość założenia kolejno płyt dolnych i górnych od góry.