Wyczerpanie nośności złącza

Wyczerpanie nośności złącza w każdym przypadku związane było z wyraźnym zarysowaniem ściany w jej płaszczyźnie środkowej oraz oderwaniem fragmentu stropu o szerokości 2-3 cm, znajdującego się poza ostatnim prętem zbrojenia poprzecznego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Scharakteryzowany wyżej sposób zachowania się złącza wskazuje na konieczność wyodrębnienia, w praktycznych analizach sił N_h działających na złącze, dwóch stanów granicznych:

1. stanu granicznego wydłużeń,
2. stanu granicznego nośności (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pierwszy z tych stanów należy wiązać z powstaniem w złączu wydłużeń powodujących nadmierne rozwarcie rys w złączach pionowych ścian usztywniających. Obecność tych rys akcentuje się w szeregu prac podsumowujących wyniki obserwacji budynków w naturze. Natomiast wystąpienie znacznie groźniejszego stanu granicznego nośności należy wiązać z utratą nośności na obciążenia pionowe przez przyzłączową strefę ściany (uprawnienia budowlane).

Jak wynika z omówionych badań, powstanie w złączu istotnych wydłużeń możliwe jest tylko przy stosunkowo małych siłach ściskających w ścianie, a warunkiem powstania tych wydłużeń jest wyczerpanie nośności na ścinanie styku pomiędzy stropem a przylegającą do niego warstwą zaprawy czy też betonu wypełniającego złącze. Zasadnicze znaczenie mają tu styki poziome poddane maksymalnym naprężeniom ściskającym. Natomiast wystąpienie stanu granicznego nośności związane jest z zarysowaniem ściany, a w przypadku występowania w niej zbrojenia poprzecznego w postaci zgrzewanych siatek z wystąpieniem w tym zbrojeniu naprężeń powodujących uplastycznienie stali (program egzamin ustny).

Odkształcenia konstrukcji

Powstanie przy małych siłach ściskających w ścianie znacznych wydłużeń złącza powoduje istotne włączenie się do pracy zbrojenia zespalającego stropy oraz zbrojenia wieńców. Ilość tego zbrojenia ma zatem wpływ na wielkość sił powodujących graniczne wydłużenia złącza. Biorąc pod uwagę wartości sił T, pomijanie ich przy ocenie sił granicznych nie jest uzasadnione (opinie o programie). Natomiast, z uwagi na małe wydłużenia złącza przy dużych siłach ściskających w ścianie, wpływ omawianego zbrojenia na wielkość granicznych sił rozciągających jest niewielki, -a jego obecność należy traktować jako dodatkowy zapas bezpieczeństwa. Zasadnicze znaczenie w tym przypadku zaczyna odgrywać ilość zbrojenia poprzecznego w ścianie.

Specyfiką nierównomiernych osiadań podłoża jest zależność rozmiarów różnic osiadań podłoża powodujących zarówno obrót A s₀, jak i odkształcenia konstrukcji A s od bezwzględnych osiadań podłoża s. Stąd też warunki pracy konstrukcji zależą przede wszystkim od odkształcalności gruntów zalegających pod fundamentami.

Zależność ta znajduje swój wyraz w generalnym podziale podłoży na „dobre” i „silnie odkształcalne” (segregator aktów prawnych). Do podłoży dobrych, których bezwzględne osiadania są na tyle małe, że wykluczają możliwość powstania różnic osiadań, powodujących nadmierny obrót układu lub istotne siły i odkształcenia, norma PN-74/B- -03020 zalicza podłoża zbudowane z gruntów skalistych (klasy I) oraz podłoża, w których do głębokości równej trzem szerokościom fundamentów zalegają wyłącznie następujące grunty mineralne rodzime:

1. niespoiste z wyjątkiem piasków drobnych w stanie luźnym,
2. spoiste w stanie zwartym i twardoplastycznym.

W przypadku tych podłoży wystarczy zaprojektować fundamenty, posiłkując się normatywnymi naciskami dopuszczalnymi, a przy projektowaniu konstrukcji spełnić wymagania ogólne określone normami BN-78/8812-01 i BN-78/ /8812-02. Podłoża zbudowane z innych gruntów niż wymienione wyżej zalicza się do podłoży silnie odkształcalnych. Charakteryzują się one osiadaniami stwarzającymi możliwość powstania istotnych dla konstrukcji różnic osiadań podłoża (promocja 3 w 1).

Z punktu widzenia sił i odkształceń związanych z różnicami osiadań A s istotnym czynnikiem charakteryzującym te podłoża jest ich dłuższy czas konsolidacji niż w przypadku podłoży dobrych, przy których osiadania zachodzą, praktycznie rzecz biorąc, w sposób doraźny. Czynnik ten powoduje, że pewna część różnic osiadań A s występuje już w fazie eksploatacji budynku, gdy ich wpływ na warunki pracy konstrukcji jest, jak wykazuje praktyka, znacznie istotniejszy.