Wydajność zmianowa

Z dotychczasowych doświadczeń w stosowaniu różnych systemów oraz różnych metod produkcji prefabrykatów wynika, że rzeczywista wydajność wytwórni często odbiega od wydajności technicznie możliwej, np. w ciągu przypadkowo wybranych dwóch tygodni produkcji stropów kanałowych systemu W-70 rzeczywista wydajność zmianowa linii produkcyjnej zawierała się w granicach 3-3 elementów przy wydajności technicznie możliwej około 30 elementów na zmianę. Wyniki produkcji elementów ściennych Wk-70 na linii taśmowej po pięciu latach doświadczeń produkcyjnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wydajność zmianowa w tym przypadku jest również bardzo zróżnicowana i zawiera się w granicach 5-54 elementów, przy założeniu 27 palet na całej długości linii produkcyjnej. Nie ulega wątpliwości, że na ogólne wyniki wydajności wytwórni pracujących metodą taśmową mają niekorzystny wpływ przezbrojenia form i puste przejścia palet (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na podstawie wielu badań nad wpływem jakości technologicznej na efektywność budownictwa (P. Zbichorski i W. Martinek) można stwierdzić, że na wydajność wytwórni głównie rzutują:

1. rozwiązania przestrzenno-konstrukcyjne budynków,
2. stosowane metody produkcji prefabrykatów,
3. sposób prognozowania zadań produkcyjnych (uprawnienia budowlane),
4. organizacja produkcji i magazynowania prefabrykatów,
5. dobór prefabrykatów do określonych rozwiązań przestrzenno-konstrukcyjnych,
6. technologiczność zbioru prefabrykatów objętych programem produkcji wytwórni w określonej jednostce czasu (np. miesiąc, kwartał).

Metody produkcji prefabrykatów

Bogaty program funkcjonalny i przestrzenny wymaga z reguły również bogatego zestawu prefabrykatów wielkowymiarowych, co utrudnia produkcję i wpływa na zmniejszenie wydajności wytwórni. Powszechnie bowiem wiadomo, że przy jednym typie wyrobu osiąga się zwykle większą wydajność niż przy dużej różnorodności wyrobów, produkowanych w krótkich seriach (program egzamin ustny).

Metody produkcji prefabrykatów powinny być skorelowane z rozwiązaniami systemu budowlanego (promocja 3 w 1). Wytwórnie o stanowiskowym sposobie wytwarzania (w formach stacjonarnych) są mniej podatne na zmienność zestawu produkowanych elementów w określonych przedziałach czasowych niż wytwórnie, w których produkcja przebiega na liniach potokowych. Zmienność asortymentu produkowanych elementów powoduje konieczność dokonywania przezbrojeń form lub wywołuje zjawisko niewykorzystania kompletu form w potoku produkcyjnym. Systemy otwarte z reguły cechuje duża możliwość zmienności asortymentu prefabrykatów, co powinno być brane pod uwagę przy ustalaniu metod produkcji elementów (opinie o programie).

Każda wytwórnia powinna mieć ustalony długotrwały program produkcji w rozbiciu na elementy wymagające odrębnych form lub wymagające różnorodnego oprzyrządowania form. Program produkcji „z dnia na dzień“ uniemożliwia właściwe i racjonalne wykorzystanie mocy produkcyjnych zakładu prefabrykacji lub poszczególnych linii technologicznych. Możliwość magazynowania prefabrykatów występujących sporadycznie w zadaniach budowlanych pozwala na produkcję rytmiczną i uporządkowaną organizacyjnie (segregator aktów prawnych).

Istotnym problemem w projektowaniu budynków jest odpowiedni dobór prefabrykatów z katalogu systemów lub rozwiązań budowlanych. Powinno się zwykle dążyć do ustalania zestawu prefabrykatów, który uwzględniałby w maksymalnym stopniu dużą powtarzalność określonych typów elementów. Trzeba jednak zawsze brać pod uwagę zachowanie walorów architektoniczno-funkcjonalnych budowli. Niezwykle ważną sprawą jest technologiczność zbioru elementów objętych programem produkcji wytwórni. Ogólnie można przyjąć, że technologiczność zbioru elementów jest to podatność na przemysłowe metody wytwarzania charakteryzujące się ciągłością i rytmicznością produkcji oraz wysokim stopniem mechanizacji.