Wydłużenie drogi impulsu

Przy wyborze miejsc stosuje się zwykle sposób polegający na podziale elementu na tzw. przekroje pomiarowe, w których dokonuje się 2-6 pomiarów (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przy ustalaniu miejsc pomiarów należy:
a) pamiętać, że wytrzymałość betonu w strefach dolnych i górnych betonowania elementu jest różna (wpływ sedymentacji),
b) unikać miejsc rakowatych spękanych, o nierównej powierzchni, skorodowanych, silnie nawilgoconych lub zamarzniętych,
c) nie wyznaczać miejsc w odległości mniejszej niż 10 cm od krawędzi elementu,
d) nie wyznaczać o ile to możliwe miejsc pomiarowych w płaszczyźnie, w której leży zbrojenie główne na drodze impulsu,
e) przy pomiarach wzdłuż osi równoległej do prętów stalowych, nie wyznaczać miejsc w odległości mniejszej od 1/7 długości pręta,
f) pamiętać, że wprawdzie stan naprężenia nie wpływa na prędkość rozchodzenia się fal ultradźwiękowych w betonie, jednakże drobne rysy wewnętrzne mogą pozornie zmniejszyć V przez wydłużenie drogi impulsu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Z tego względu nie należy przyjmować miejsc pomiarowych w strefach koncentracji naprężenia.
Po ustaleniu i oznakowaniu miejsc pomiarowych przeprowadza się pomiary czasu przejścia impulsu przez określone odcinki drogi w betonie. Przy pomiarach należy stosować możliwie jednakowy docisk głowic do betonu (uprawnienia budowlane).
Nieniszcząca metoda rezonansowa umożliwia określenie wytrzymałościowych własności betonu na podstawie pomiaru częstości drgań własnych próbki w kształcie beleczki lub płytki, odpowiednio podpartej. Badaną próbkę należy podeprzeć w miejscach węzłów, tzn. w miejscach, których przemieszczenia podczas drgań równają się zeru, albo położyć na miękkiej porowatej gumie, aby próbka miała nieograniczoną swobodę odkształceń (program egzamin ustny).

Nadajnik drgań

Miejsce przyłożenia nadajnika drgań i odbiornika do badanego elementu ustala się w zależności od typu drgań, które mają być określone.
Zmieniając w sposób ciągły częstość generatora, pobudza się próbkę do drgań, a równocześnie za pomocą miliwoltomierza obserwuje się amplitudę tych drgań. W momencie, gdy amplituda drgań jest największa, zachodzi zjawisko rezonansu, tzn. częstość generatora zgodna jest z częstością drgań własnych elementu (opinie o programie).

Po ustaleniu, za pomocą figur Lissajous na ekranie oscyloskopu, czy jest to częstość drgań podstawowych, odczytuje się ze skali generatora poszukiwaną częstość drgań. Określone częstości podstawowych drgań własnych elementu umożliwiają obliczenie stałych sprężystości danego materiału. Należy tylko pamiętać, że stałe sprężystości wyznaczone metodą rezonansową, są stałymi dynamicznymi. Podczas badania próbek należy zapewnić stałą wilgotność materiału, gdyż wpływa ona w poważnym stopniu na mierzone częstości drgań rezonansowych (segregator aktów prawnych).

Przykładowe zależności £</(/) dla betonu w wieku 4 dni (wg Martiniek’a), a także dla innych materiałów budowlanych (z badań ITB). Należy zaznaczyć, że wyznaczone w ten sposób charakterystyki reologiczne słuszne są tylko w zakresie bardzo małych naprężeń, jakie występują przy stosowaniu rezonansowej metody badania materiałów. W rozdziale niniejszym zestawiono podstawowe pojęcia, którymi operuje się przy omawianiu metod radiologicznych.

Izotopy promieniotwórcze — odmiany niektórych pierwiastków, wykazujące zdolność promieniowania.
Promieniowanie jądrowe wysyłane przez izotopy promieniotwórcze może być trzech rodzajów: a, ft i y. Najbardziej przenikliwe jest promieniowanie gamma, dzięki czemu izotopy wysyłające ten rodzaj promieniowania znajdują najszersze zastosowanie w technice (promocja 3 w 1).

W zależności od energii promieniowania, źródła promieni gamma stosowane w budownictwie można podzielić na trzy grupy. Do pierwszej zaliczają się źródła twardego promieniowania (energia ok. 1 MeV), do drugiej - średniego (energia 0,3-O,7 MeV) i do trzeciej - miękkiego (energia, poniżej 0,3 MeV).