Wydobywanie brył kamiennych

Jeden ze sposobów nadających się do skał miękkich i średniotwardych przedstawia się, jak następuje. Maszyna, którą nazwać można wrębiarką, zawiera 10 pionowo ustawionych stalowych rur, uzbrojonych u dołu bardzo twardymi zębami z węglika tungstanu (uprawnienia budowlane).

Rury wykonują ruch obrotowy i opuszczają się w dół po ramie w miarę zagłębiania się w caliznę skały.

W czasie pracy do wyrzynanych otworów doprowadza się wodę lub sprężone powietrze. Postęp zagłębiania się rur w wapieniu o twardości średniej lub poniżej średniej wynosi 0,35 m na minutę. Odrzyna się w ten sposób po kolei ściany boczne poszczególnych brył kamiennych o kształcie graniastosłupów z pionowymi żłobkami (program na telefon).

Oddzielanie bryły od calizny u dołu dokonuje się innymi metodami, np. przez podważanie klinami i drągami, jeżeli zaznaczają się płaszczyzny podziałowe uwarstwień. Kamień podnosi się za pomocą dźwigu i ustawia na wózek, który go przewozi do maszyn dalszej obróbki (program na komputer).

Mechanizacja

Mechanizacja tego rodzaju znacznie ułatwia i przyspiesza wydobywanie i obróbkę kamieni. Wiercenie ręczne (do głębokości 2-f-3 m) wykonuje się wiertarkami ze stali narzędziowej o średnicy 10-i-30 mm ze specjalnie obrobionym hartowanym końcem (program egzamin ustny).

Ostrze wiertła powinno być tym bardziej tępe, tzn. większy, im kamień jest twardszy. Do otworu nalewa się wodę, aby stal nie zagrzewała się; skruszony miał kamienny wydobywa się łyżkami kamieniarskimi. Wiercenie ręczne jest bardzo powolne; wydajność przybliżona w ciągu 1 godz w skale twardej 10-1-20 cm, miękkiej — 60-f-lOO cm (opinie o programie).

Wiercenie mechaniczne jest wielokrotnie (10-1-20 razy) szybsze.

Po przeciosaniu bruzd na obwodzie kamienia za pomocą kilofów lub oskardów podważa się go drągami stalowymi (segregator aktów prawnych). Wyłamywanie klinami stosuje się do odspajania brył ze skał niezbyt twardych, zwłaszcza w przypadkach, gdy można wykorzystać naturalne pęknięcia skał, wyraźne granice warstw itp.

A więc np. gdy mamy wyraźną granicę warstwy AB, można wykuć szereg otworów od góry za pomocą szpicaka podbijanego młotkiem babkowym, a następnie w otwory te wbić młotami kliny. Gdy po linii otworów powstanie pęknięcie, wówczas przez wbicie klinów od dołu i podważenie drągami można oddzielić bryłę od masywu skalnego (promocja 3 w 1).