Wykonanie elementów konstrukcji

I wreszcie wieża Eiffla symbol postępu sztuki inżynierskiej XIX w. która przyniosła jej autorowi wszechświatowy rozgłos. Przy projektowaniu wieży współpracowali z Eifflem architekt S. Sauvestre i inżynierowie E. Nouguier i M. Koechlin (program uprawnienia budowlane na komputer). Całkowite fabryczne wykonanie elementów konstrukcji metalowych pozwoliło urzeczywistnić jej montaż na Polu Marsowym Paryża zaledwie w ciągu 2 lat i 2 miesięcy. Zdumiewała również dokładność, z jaką były wykonane połączenia poszczególnych części konstrukcji. Wieża, która w czasie jej projektowania i budowy wywołała falę protestów przeciw „potwornej” i „nieużytecznej” budowli (słynną „Petycję artystów” podpisało wielu znanych pisarzy, artystów malarzy i architektów), później stała się wzorem dla licznych naśladownictw w sztuce „pełnego wzajemnego przenikania się zewnętrznej i wewnętrznej przestrzeni” (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Nowatorskie poszukiwania nowych oryginalnych rozwiązań konstrukcji metalowych i drewnianych i w szczególności opanowania przestrzennych układów siatkowych w końcu XIX w. związane są z nazwiskiem wybitnego rosyjskiego inżyniera W. Szuchowa (1853-1939), którego pomysły zostały wcielone w 1893 r. w siatkowych przekryciach konstrukcji wiszącej i przestrzennych przekryciach o krzywoliniowej powierzchni utworzonej przez elementy proste. W 1896 r (uprawnienia budowlane). Szuchów zbudował siatkową hiperboloidalną wieżę na Wszechrosyjskiej Artystyczno-Przemysłowej Wystawie w Niżnym Nowogorodzie, a po upływie dwóch lat stworzył oryginalną konstrukcję prętową przekryć siatkowych o podwójnej krzywiznie w wyksuńskim zakładzie wytapiania surówki (program egzamin ustny). Nowe systemy metalowych konstrukcji Szuchowa znalazły zastosowanie w olbrzymich stropach budynku Górnych Targowych (obecnie GUM) w Moskwie (1889-1893, architekt A. N. Pomerancew) i w kratowych stropach łukowych o rozpiętości 46 i wysokości 28 m nad peronem dworca Briańskiego, obecnie Kijowskiego (1912-1917, inżynier I. Rerberg, architekt W. Ołtarzewski) (opinie o programie).

Podział pracy

W artykule Architektura cywilna (1851 r.) rosyjski inżynier A. Krasowski pisał: „Żelazo stanowi trzeci (obok drewna i kamienia) podstawowy material dla budowli, ale do użytku zostało wprowadzone niedawno i dlatego jego wpływ na ukształtowanie stylu architektonicznego jeszcze nie jest odczuwalny. Żelazo jednak uczyni przewrót w formach architektonicznych, które stworzą prawdopodobnie nowy styl”. Stworzone w XIX w. nowe metalowe układy konstrukcyjne (szkielety, kopuły, sklepienia, układy kratowe, siatkowe i wiszące) nie zostały wtedy istotnie wykorzystane w architekturze. Podział pracy w budownictwie między architektem i inżynierem wpłynął na to, że w okresie rozkwitu w końcu XIX w. konstrukcje metalowe nie mogły w sposób istotny wpłynąć na proces kształtowania form architektonicznych, a rozwój sztuki inżynierskiej i opanowanie nowych materiałów stali i żelbetu przebiegały początkowo jakby niezależnie od rozwoju architektury i równolegle do niego (segregator aktów prawnych).

Demonstracją całkowitego rozbratu między postępowym rozwojem nauki i techniki budowlanej a „maskaradowymi przybraniami ubiegłych epok”, nałożonymi na metalowe i żelbetowe konstrukcje budynków, była Wystawa Międzynarodowa w 1900 r., która jakby symbolicznie zakończyła skomplikowaną i sprzeczną drogę przebytą przez architekturę drugiej połowy XIX w. przy opanowywaniu olbrzymich naukowo-technicznych osiągnięć w zakresie materiałów i konstrukcji budowlanych oraz metod budowy (promocja 3 w 1).

Autor usiłował podać bardzo krótki przegląd opanowania podstawowych materiałów budowlanych w rozwoju budowlanej techniki i architektury, mając za jedyny cel pokazanie ich wzajemnych powiązań i wzajemnego wpływu. W pierwszej połowie XX w. i w nowoczesnej architekturze te wzajemne powiązania nie tylko nie osłabły, ale stały się jeszcze bardziej ścisłe i widoczne.