Wykonanie tynku zewnętrznego

Proponowany sposób naprawy polegał na wypełnieniu ubytków prefabrykatów cerbetowych za pomocą bloczków z betonu komórkowego lub styropianu grubości 4 cm. Styropian miał być stosowany wówczas, gdy głębokość skorodowania pustaków ceramicznych. Następnie przewidziano wykonanie tynku zewnętrznego zbrojonego siatką Rabitza (program uprawnienia budowlane na komputer).

Był to więc przypadek, w którym nie sprawdzono w sposób kompleksowy czynników wpływających na trwałość ścian wykonanych z prefabrykatów cerbetowych. Początkową sprawność techniczną określono jedynie na podstawie badań nośności elementów. Pierwsze większe kłopoty wystąpiły z przeciekaniem ścian. Stosowane początkowo próby likwidacji przecieków polegały głównie na zabezpieczaniu samych złączy. Zakładano przy tym, że uszczelnienie spoin między elementami ściennymi wyeliminuje możliwości penetracji wód opadowych, a tym samym zlikwiduje zjawisko przecieków (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Nie brano natomiast pod uwagę możliwości przenikania wody opadowej poza złączami, np. przez rysy w prefabrykatach lub przez porowatą strukturę materiału ściennego przy obrzeżach montowanych elementów. W praktyce zabezpieczanie ścian ograniczone do samych złączy okazało się jednak w wielu przypadkach niewystarczające. Niejednokrotnie doraźnie zlikwidowane przecieki ujawniały się ponownie w krótkim czasie po wykonaniu zabezpieczeń. W ścianach trój warstwowych uszczelniano złącza za pomocą Olkitu (uprawnienia budowlane). Przed ułożeniem kitu przewidywano rozkucie i usunięcie spękanej zaprawy wypełniającej spoiny między prefabrykatami, oczyszczenie i odpylenie obrzeży płyt w spoinie oraz zagruntowanie ich roztworem polistyrenowym w celu zwiększenia przyczepności kitu do podłoża (program egzamin ustny).

Zabezpieczenie w strefie złączy

W wielu przypadkach zabezpieczenie złączy ograniczano do fragmentów ścian wykazujących przecieki. Sposób ten okazał się jednak mało skuteczny, gdyż zabezpieczenie samych złączy nie eliminowało przecieków, powodowanych przenikaniem wody opadowej przez spękaną warstwę fakturową elementów ściennych. W następnym etapie prowadzono próby uszczelniania kitem również rys na powierzchni elementów (opinie o programie). Zabezpieczenie to nie zdało jednak egzaminu. W wielu rozwiązaniach zagranicznych nadal jednak prowadzone są próby uszczelnienia przeciekających ścian przez wypełnianie spoin i pęknięć kitem. Rozwiązanie to jest jednak nieskuteczne, gdyż już po roku lub dwóch ponownie występują przecieki. Stosowane więc kolejno metody miały często charakter doświadczalny. Przykładem takich zabezpieczeń ścian było wykonywanie powłoki wodochronnej z żywic silikonowych (tzw. hydrofobizacja powierzchni ścian) oraz wykonywanie piastycznej wyprawy włóknistej, tzw. „płynnej tapety”, bezcementowej, na bazie pulpy papierowej oraz spoiwa z farby emulsyjnej Polinit z dodatkiem kleju Glikocel, wypełniaczy i pigmentów. Zabezpieczenie w strefie złączy wykonywano dodatkowo za pomocą Olkitu (segregator aktów prawnych).

Skuteczność obu wymienionych metod okazała się niewystarczająca w związku z pękaniem wyprawy zewnętrznej na skutek zbyt małej elastyczności wobec odkształceń cieplnych prefabrykatów ściennych w linii złączy oraz w miejscu występowania rys na powierzchni prefabrykatów. Ponadto w przypadku wyprawy z „płynnej tapety” miało miejsce jej odspajanie od powierzchni ściany z uwagi na małą jej przyczepność do gładkiego podłoża, szczególnie przy występowaniu zapyleń (promocja 3 w 1).

Innym sposobem zabezpieczenia przed masowymi przeciekami przez powierzchnię prefabrykatów ściennych było otynkowanie całej powierzchni ściany tynkiem na siatce podtynkowej bez warstwy ocieplającej. Metoda ta znalazła zastosowanie w budynkach wielkoblokowych typu Kleyjja i Kasprzak oraz w niektórych przypadkach przecieków w ścianach keramzytobetonowych. Skuteczność tej metody okazała się w zasadzie właściwa dla budynków wielkoblokowych, pod warunkiem zapewnienia dobrej przyczepności tynku do podłoża.