Wykonywanie obrzutki

Do nadawania tynkowi pożądanej struktury używa się wałków gumowych, wałków Jeżyków”, pac tynkarskich, pędzli ławkowców, szczotek krótkowłosych, szpachelek sztukatorskich. jeśli zaś zacieranie zacznie się późno - tynk będzie za suchy i za twardy, i wówczas również nie da się uzyskać oczekiwanego efektu. Sprawdzenie stanu podłoża, zwłaszcza spoin; wykruszającą się zwietrzałą zaprawę należy odkuć i wypełnić świeżą (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wykonywanie obrzutki (szprycu) z mocnej i bardzo rzadkiej zaprawy, nanoszonej ręcznie lub mechanicznie. Warstwa ta jako pierwsza w tynku trój warstwowym zapewnia przyczepność pozostałych warstw do ściany. Grubość obrzutki: 3-4 mm na ścianach, na sufitach 4 mm.

Narzut to druga warstwa tynku grubość około 10 mm. Narzuca się ją po lekkim stwardnieniu obrzutki i zwilżeniu czystą wodą. Nadmiar zaprawy ściąga się długą pacą, ruchem zygzakowatym od dołu ku górze. Prostą płaszczyznę ściany wyznaczyły zatopione w zaprawie tynkarskiej listwy prowadzące, po których przesuwa się paca. Rozmieszcza się je w odległości 1-1,5 m (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gładź - trzecia i ostateczna warstwa tynku, wykonywana jest z gładzi cementowo-wapiennej lub wapiennej. Ma grubość 1-3 mm. Narzuca się ją kielnią i rozprowadza pacą. Po częściowym wyschnięciu rozpoczyna się zacieranie. Powierzchnię świeżej gładzi podczas zacierania należy cały czas zwilżać wodą (uprawnienia budowlane).

Świeżo wykonany tynk należy pielęgnować, chronić przed nadmiernym przesuszeniem, przeciągami i wstrząsami. Wykończenie ścian i sufitów tynkami cementowo-wapienny mi jest bardzo czasochłonne. Trzeba je ułożyć w trzech warstwach - obrzutka (szpryc), narzut i gładź, i przed położeniem kolejnej warstwy odczekać, aż poprzednia zwiąże i nieco stwardnieje (program egzamin ustny).

Najwięcej problemu podczas wykonywania tynku stwarza jego zacieranie. Trzeba dokładnie wyczuć moment, kiedy tę czynność można rozpocząć. Zbyt wczesne zacieranie świeżej i miękkiej zaprawy może spowodować powstawanie na powierzchni tynku wgłębień.

Pompa mieszająca

Ekonomicznym rozwiązaniem w przypadku tynkowania dużych powierzchni jest zastosowanie tynku układanego mechanicznie. Układanie mechaniczne tynków tradycyjnych przy pomocy agregatów tynkarskich składa się z następujących czynności:

1. Wyznaczanie lica tynku (odbywa się tak samo jak przy tynkowaniu ręcznym).
2. Mechaniczne zarobienie zaprawy poprzez mieszanie w agregacie tynkarskim gotowej, przygotowanej fabrycznie suchej mieszanki spoiw i wypełniaczy mineralnych do wykonywania obrzutki grubości około 5 mm (opinie o programie).

Pompa mieszająca, zwana też. agregatem tynkarskim, miesza suchą zaprawę w sposób ciągły z odpowiednią ilością wody i podaje gotową mieszankę za pomocą pompy ślimakowej do miejsca narzucania. Przez końcówkę natryskową sprężone powietrze tłoczy zaprawę. Mechaniczne wykonanie narzutów: gdy wilgotność wcześniejszej ułożonej warstwy jest mniejsza niż 10%, każdą kolejną warstwę grubości 5-6 mm układa się i wyrównuje (segregator aktów prawnych).

Niezależnie od sposobu zakładania tynków, tynkowanie wewnątrz zawsze należy zaczynać od sufitów, następnie wykonywać tynki na ścianach wewnętrznych i zewnętrznych. Tynki cienkowarstwowe to takie, których grubość nie przekracza 3-6 mm. Pomimo nieznacznej grubości powinny spełniać takie same zadania jak tynki tradycyjne, powinny być odporne na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych, starzenie, zmiany temperatury. uszkodzenia mechaniczne (promocja 3 w 1).

Szczególnie starannego przygotowania wymaga podłoże, wszystkie nierówności muszą być wyrównane zaprawą wyrównującą lub masą szpachlową, chłonność redukuje się specjalnymi preparatami do gruntowania podłoża. Oprócz tego musi być czyste i nośne. W zależności od spoiwa rozróżnia się tynki polimerowe i mineralne. Tynki polimerowe produkowane są najczęściej na bazie żywicy akrylowej w postaci wodnej dyspersji, dostarczane na budowę w postaci gotowej pasty.