Wymagania konstrukcyjne

Przystępując do opracowania konstrukcji budynku z elementów przestrzennych należy przede wszystkim rozpatrzyć możliwe schematy oparcia tych elementów jeden na drugim (uprawnienia budowlane).

W zasadzie można rozważyć pięć sposobów oparcia: w narożach, wzdłuż dwu krawędzi podłużnych, wzdłuż dwu krawędzi krótszych, na całym obwodzie ścian zewnętrznych i na pilastrach pośrednich. Sposób jest niezalecany z powodu łatwości powstawania nierównomiernego obciążenia poszczególnych pilastrów (program na telefon).

Sposób opierania prefabrykatów w narożach uważany jest w budownictwie radzieckim za bardzo wygodny, gdyż zmniejsza niebezpieczeństwo utraty stateczności przez ściany osłabione otworami oraz pozwala na łatwy dostęp do podpór, co jest szczególnie ważne przy montażu (program na komputer).

Elementy przestrzenne monolityczne i składane można wykonywać w różny sposób. Elementy monolityczne kształtuje się jako skrzynie bez dna, skrzynie bez pokrywy, elementy typu rurowego oraz elementy bez ścian podłużnych (program egzamin ustny).

Uzupełniające płyty stropowe, podłogowe lub ścienne mocuje się z częścią monolityczną za pomocą spawania stalowych kształtek uprzednio osadzonych w wykonywanych prefabrykatach przestrzennych.

Elementy przestrzenne

Elementy przestrzenne składane mogą być: a) ze szkieletu żelbetowego i zawieszanych na nim płyt ściennych i stropowych, b) z samych tylko płyt prefabrykowanych wykonywanych w formach bateryjnych lub na sten- dach lub c) z płyt wibrowalcowanych składanych w skrzynie i łączonych w całości za pomocą spawania kształtek stalowych ze sobą (opinie o programie).

Elementy składane są mniej sztywne od monolitycznych, mają mniejszą nośność oraz wymagają dużej ilości stali na łączniki (segregator aktów prawnych).

Jeżeli porównać skrzynie bez dna ze skrzyniami bez sufitu, to należy podkreślić, że te ostatnie stwarzają gorsze warunki uzyskania monolityczności konstrukcji. Również gorszą sztywność mają elementy przestrzenne (promocja 3 w 1).