Wypadkowa sił ścinających

Wypadkowa sił ścinających między wzdłużnicami 1 i 2 jest równoległa do cięciwy 1-2, zaś jej składowa pionowa równa się obciążeniu na połowie powłoki. W ten sposób, przy znanej szerokości i strzałce powłoki, zarówno wielkość wypadkowej jak i jej kierunek praktycznie są znane. Zatem moment sił ścinających względem punktu 2 można zwiększyć jedynie przez zwiększenie powierzchni między cięciwą a lukiem, tj. przez nadanie powłoce większej wyniosłości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wypadkowa sił ścinających między wzdłużnicami 1 i 2 jest równoległa do cięciwy 1-2, zaś jej składowa pionowa równa się obciążeniu na połowie powłoki. W ten sposób, przy znanej szerokości i strzałce powłoki, zarówno wielkość wypadkowej jak i jej kierunek praktycznie są znane. Zatem moment sił ścinających względem punktu 2 można zwiększyć jedynie przez zwiększenie powierzchni między cięciwą a lukiem, tj. przez nadanie powłoce większej wyniosłości (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy zmianie wyniosłości momenty mogą ulec radykalnej zmianie, co jest widoczne z rys. c, przedstawiającego największą wyniosłość; momenty są cały czas dodatnie, osiągając wartość + JqB² w środku. Dla powłoki o krawędziach swobodnych wyniosłość powinna być tak dobrana, aby moment w zworniku był dodatni i liczbowo równy momentowi minimalnemu. Przebieg momentów dla powłoki podłużnie podpartej z przegubami w wezgłowiach (uprawnienia budowlane). Krzywa oznaczona linią ciągłą oznacza momenty, gdy reakcje P ścian bocznych są pominięte, zaś krzywa oznaczona linią przerywaną oznacza momenty od siły P. Przez odpowiedni dobór wyniosłości krzywej jak i wielkości statycznie niewyznaczalnych, można uzyskać równość pięciu ekstremalnych momentów.

Jeżeli porównamy krzywą z rys. d z krzywymi z rys. a i b zobaczymy, że powłoka podłużnie podparta powinna być bardziej wyniosła niż kołowa, mniej jednak niż powłoka o swobodnych krawędziach. Krzywa z rys. e wskazuje, że jeżeli krawędzie są zamocowane, wyniosłość powinna być jeszcze mniejsza (program egzamin ustny). Na tym samym rysunku linia ciągła przedstawia wykres momentów powłoki o swobodnych krawędziach, zaś linia kreskowana wykres momentów od reakcji pionowych. Jeżeli obydwie krzywe są tak dobrane, że 3 maksymalne momenty są jednakowe i równe 2 M„„ to moment zamocowania M_m spowoduje równość wszystkich 7 momentów ekstremalnych (opinie o programie).

Rozkład sił normalnych

W dalszym ciągu zobaczymy, że przekroje wielokrotnie statycznie nie- wyznaczalne wymagają mniejszej wyniosłości niż przekroje o kilku wielkościach nadliczbowych. W ogóle kwestia wyniosłości dla ustrojów o dużym stopniu statycznej niewyznaczalności jest małej wagi. Istnieje możliwość ustalenia za pomocą teorii wzdłużnie optymalnych kształtów przekrojów poprzecznych dla różnych typów powłok. Dopóki zagadnienie to nie będzie zbadane, należy w każdym z rozpatrywanych przypadków posługiwać się metodą prób (segregator aktów prawnych).

W piśmiennictwie omawiającym powłoki bardzo nieliczne dzieła zajmują się problemami wykraczającymi poza zakres teorii sprężystości. Pierwsza próba zastosowania odmiennego sposobu rozłożenia sił N_x, niż to wynika z teorii sprężystości, dokonana została w 1938 r. przez Gilmana, który podał sposób zastosowania metody belkowej do przekroju żelbetowego, w którym współczynniki sprężystości betonu ściskanego, betonu rozciąganego i stali są różne. Jednak rozważania jego dotyczyły jedynie przekrojów symetrycznych.

Johansen dokonał obliczenia powłoki o skomplikowanym, niesymetrycznym przekroju w oparciu o normy, tj. z uwzględnieniem liniowego rozkładu naprężeń ściskających betonu względem osi obojętnej. Rozciąganie było przejmowane wyłącznie przez zbrojenie ześrodkowane na dwóch powierzchniach przy krawędziach, w założeniu, że naprężenia w obu tych powierzchniach są jednakowe. Założenie takie nie bardzo daje się pogodzić z ogólnie przyjętą koncepcją osi obojętnej, a to dlatego, że odległość jednej powierzchni zbrojenia od tej osi była pięć razy większa od drugiej. Należy jednak podkreślić, że naprężenia w stali odpowiadały wymaganiom reguły (segregator aktów prawnych).

W jednym z następnych artykułów Johansen proponował przyjąć, że osiowe naprężenie ściskające w betonie jest wielkością stałą. Również Johansen po raz pierwszy zastosował do powłok długich znaną z belek ciągłych metodę obliczania momentów dla przekrojów statycznie nie wyznaczalnych.