Wypalony magnezyt

Polska posiada złoża magnezytowe występujące na Dolnym Śląsku w okolicy Sobótki oraz Grochowa i Kojancina. Magnezyty dolnośląskie tworzą w skałach serpentynitowych sieć żył o miąższości 2-3 m; mają one budowę zbitą, skrytokrystaliczną; zawartość tlenku magnezowego dochodzi w nich do 45% (program uprawnienia budowlane na komputer).
Prowadząc wypalanie w temperaturze 750-850°C otrzymuje się magnezyt zwany kaustycznym, w odróżnieniu od magnezytu metalurgicznego, wypalanego w temperaturach wyższych (1400-T-M500cC).
Warunki wypalania, głównie zaś temperatura i czas, mają wielki wpływ na własności uzyskanego produktu.
Magnezyt słabo palony, jako bardziej aktywny, wiąże szybko i przy wiązaniu wydziela znaczne ilości ciepła; wykazuje on wysokie straty żarowe i duży skurcz (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wpływ stopnia wypalania na własności magnezytu kaustycznego.
Wypalanie magnezytu prowadzi się w piecach szybowych lub komorowych. Bardziej równomierne wypalanie uzyskuje się w piecach Herreschofa o 6 do 12 piętrach opalanych gazem. Produkt jednorodny otrzymuje się w piecach obrotowych.
Wypalony magnezyt sortuje się według ciężaru i twardości kawałków a następnie miele. Stosuje się różne typy młynów; do najczęściej używanych należą młyny kulowe.

Najbardziej ekonomiczne, jeżeli chodzi o zużycie energii elektrycznej są młyny kulowe z separatorami. Stopień rozdrobnienia magnezytu kaustycznego jest, podobnie jak i dla innych spoiw, cechą bardzo ważną, mającą zasadniczy wpływ na własności fizyczne i mechaniczne (uprawnienia budowlane).
Produkt pakuje się w worki papierowe po 50 kg ciężaru netto. Magnezyt kaustyczny jest białym proszkiem z odcieniem różowym, żółtym lub szarym.
Własności magnezytu kaustycznego powinny odpowiadać wymaganiom normy PN-54/B-14241. Surowce do wyrobu skałodrzewu.

Dolomit naturalny wykazuje znaczne odchylenia od składu teoretycznego na skutek zawartości różnych domieszek.
W przeciwieństwie do magnezytu dolomit jest bardzo szeroko rozpowszechniony w przyrodzie. Polska posiada liczne i bogate złoża tego surowca. Największe znaczenie posiadają złoża okręgów Gór Świętokrzyskich i śląsko-krakowskiego (program egzamin ustny).

Dolomity

Dolomity z tych okręgów mają budowę zbitą lub drobnokrystaliczną, odznaczają się dużą zawartością tlenku magnezowego (18-21%).
Reakcja jest nieodwracalna, podczas gdy reakcja, przedstawiająca normalną dysocjację termiczną kalcytu, jest odwracalna. Obecność tlenku magnezowego nie wpływa na przebieg drugiej reakcji. Między przytoczonymi reakcjami brak jest wyraźnej granicy i stąd całkowitemu rozłożeniu węglanu magnezowego towarzyszy zawsze częściowy rozpad węglanu wapniowego z wytworzeniem tlenku (opinie o programie).
Ze względu na szkodliwy wpływ tlenku wapniowego na własności tworzyw magnezjowych, wypalanie należy prowadzić w warunkach zapewniających jak najmniejszy rozkład CaC03.

Dlatego też do produkcji dolomitu kaustycznego dobiera się surowiec o budowie zbitej, który przechodzi w produkt połowicznie palony w temperaturze niższej niż dolomit o budowie krystalicznej, a wypalanie prowadzi się przestrzegając ściśle określonych dla danego surowca granic temperatur. Korzystnie przebiega wypalanie w atmosferze dwutlenku węgla. Rozpad dolomitu zachodzi wówczas dwustopniowo, ustając z chwilą całkowitego rozłożenia węglanu magnezowego. Dopiero dalszy wzrost temperatury lub obniżenie ciśnienia cząsteczkowego C02 powoduje rozkład drugiego składnika dolomitu węglanu wapniowego (segregator aktów prawnych).

Produkcja dolomitu kaustycznego obejmuje następujące czynności:
- rozdrobnienie surowca,
- wypalanie,
- sortowanie,
- mielenie,
- przesiewanie i pakowanie (promocja 3 w 1).

Dolomit kaustyczny wypala się w piecach komorowych, szybowych i obrotowych. Po wyjęciu z pieca materiał sortuje się według barwy i ciężaru, a następnie miele. Najczęściej stosowane są młyny kulowe z separatorami. Produkt pakuje się w worki papierowe o pojemności netto 50 kg towaru.