Wyprostowanie studni

Z reguły płaszcz opuszcza się w sposób ciągły lub małymi skokami, nie większymi niż 50 cm. Prawdopodobieństwo powstania przechyleń jest wówczas najmniejsze.
Wyprostowanie studni ułatwia wykonanie zewnętrznego wykopu z tej strony studni, na którą chcemy ją przechylić w celu doprowadzenia jej do pionu (program uprawnienia budowlane na komputer). W tym przypadku z przeciwnej strony zwiększamy parcie gruntu przez wykonanie nasypu.

Stosowane jest również niekiedy opasanie górnej części płaszcza obręczą, do której zaczepia się linę lub łańcuch i za pomocą dźwignika naciąga się płaszcz w odpowiednim kierunku. Zabieg ten wymaga dużej ostrożności i można go stosować w sposób bardzo umiarkowany i w wyjątkowych przypadkach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Jeżeli podane sposoby wyprostowania studni, stosowane oddzielnie nie pomagają, można je zastosować jednocześnie.
Przechylenia i przesunięcia się studni w czasie opuszczania obserwuje się również wówczas, gdy zagłębiamy kilka studni w niedużych od siebie odległościach.

W tych przypadkach studnie napotykają na grunt o zmienionej, rozluźnionej strukturze od strony studni już opuszczonej i w tym kierunku przesuwają się lub przechylają. Dla zmniejszenia tych szkodliwych ruchów należy studnie opuszczać jednocześnie albo zewnętrzne zagłębiać jako pierwsze, a dopiero potem należy opuszczać studnie pośrednie (uprawnienia budowlane).
Stosowany jest również zabieg polegający na umyślnym nadaniu płaszczowi pochylenia w kierunku przeciwnym od pochylenia spodziewanego na skutek uprzednio wykonanych robót, powodujących rozluźnienie gruntu.

W takim przypadku wstępne przechylenie płaszcza podczas zagłębiania powinno stopniowo zanikać bez większych zabiegów prostujących i płaszcz samoczynnie powinien osiągnąć pozycję pionową.
Przechylanie się płaszcza i wynikające stąd przesunięcia wywołują wiele komplikacji na budowie. Dlatego też, jeżeli z uwagi na stan gruntu spodziewamy się przemieszczeń płaszcza, powinniśmy przewidzieć na studni nieco większe odsadzki, aby mieć możność właściwego rozmieszczenia budowli na fundamentach.

Wielki głaz

Następną trudnością, jaka się może zdarzyć przy opuszczaniu płaszcza, są napotkane w gruncie wraki starych budowli, głazy lub pnie drzew (program egzamin ustny).
Jeżeli przeszkody te znajdują się powyżej poziomu wody gruntowej, wówczas pokonanie ich nie sprawia większych trudności.
Duże głazy usuwa się spod noża podkopując je tak, aby stoczyły się do wnętrza studni, gdzie można rozbić je na części i wyciągnąć do góry.
Napotkany pień drzewa należy odsłonić przez odkopanie części przeszkadzającej w zagłębianiu, a następnie wyłamać ją za pomocą dłuta, przesunąć do wnętrza studni, a wreszcie wyciągnąć na zewnątrz. Wraki starych budowli należy pociąć na części i usuwać tak jak głazy (opinie o programie).

Jeżeli te same przeszkody napotyka się przy bagrowaniu podwodnym, to nieraz udaje się głaz usunąć tak jak przy wykonywaniu robót na sucho, natomiast usuwanie pni drzew i wraków jest bardziej skomplikowane. Tylko w nielicznych przypadkach nóż płaszcza przetnie przeszkodę ciężarem ścian lub też uda się przeszkodę usunąć za pomocą rozbicia na drobne części.
Zazwyczaj korzysta się wtedy z pomocy nurka, jednak gdy przeszkoda jest duża, np. wielki głaz lub skamieniała kłoda drewna, może zajść konieczność przejścia na wykonywanie pracy przy użyciu sprężonego powietrza (segregator aktów prawnych).

Należy zwrócić uwagę, że zazwyczaj najbardziej trudne jest ujawnianie przeszkody, jej rodzaju i rozmiarów. Wynika z tego potrzeba przeprowadzenia bardzo dokładnych badań terenu, gdzie ma być opuszczona studnia. Jeżeli rodzaj przeszkody jest znany, wówczas łatwiej jest podjąć decyzję, jakie środki należy zastosować, by umożliwić dalsze zagłębianie studni.

Często spotykanym utrudnieniem przy opuszczaniu płaszcza studni jest napotkanie większego oporu bocznego, niż był spodziewany, wskutek czego płaszcz pomimo podkopywania gruntu pod nożem przestaje się zgłębiać. Ma to miejsce najczęściej w nawodnionych piaskach (promocja 3 w 1).