Wyrobione próbki drewna

Wyrobione próbki drewna dzieli się na serię próbek przeznaczonych do nasycenia oraz na serię nienasycanych, porównawczych próbek kontrolnych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Sposób postępowania z próbkami przeznaczonymi do nasycania przedstawia się następująco.

Trwale oznaczone, wysuszone do stanu absolutnie suchego i zważone próbki zanurza się w naczyniu z roztworem (o określonym stężeniu) badanego impregnatu; naczynie umieszczone jest w szczelnie zamykanej przestrzeni połączonej z pompą próżniową. Ciśnienie w aparaturze obniża się do:

1) 110-160 mm słupa rtęci przy nasycaniu w roztworach wodnych,

2) do 200—220 mm słupa rtęci przy nasycaniu w roztworach z rozpuszczalnikiem lotnym.

Po upływie 15-20 minut powraca się do normalnego ciśnienia atmosferycznego. Próbki wyjmuje się z naczynia po upływie dalszych 30-120 minut, osusza się je bibułą filtracyjną i waży. Różnica ciężaru po nasycaniu i ciężaru początkowego określa ilość wchłoniętego impregnatu. Nasycone próbki sezonuje się przez kilka tygodni w warunkach pokojowych lub suszy się przez kilka godzin w suszarce, w temperaturze 45 ± 5′ C, po czym umieszcza się po 2 próbki w naczyniach Kollego z kulturą grzyba (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla każdego stopnia stężenia w szeregu badawczym nasyca się co najmniej 4 próbki. Działaniu grzybni poddaje się również kilka nienasyconych próbek kontrolnych. Czas działania grzyba obejmuje 3-4 miesiące. Po wyjęciu próbek z naczyń oczyszcza się je z grzybni i ustala się powstałe w drewnie, uchwytne makroskopowo zmiany, np. zmiany barwy, zmiany twardości, przerośnięcie tkanki drzewnej przez grzybnię (uprawnienia budowlane). Następnie próbki waży się, ustala się wilgotność, suszy się w suszarce do stanu bezwodnego i ponownie waży. Podstawę do oceny toksycznych własności badanych preparatów stanowi stopień zniszczenia próbek określany ubytkiem ciężaru

Za ciężar początkowy przyjmuje się sumę średniej arytmetycznej ciężarów 4 próbek w stanie absolutnie suchym i średniej arytmetycznej wchłoniętego przy nasycaniu impregnatu. Za ciężar końcowy przyjmuje się średnią arytmetyczną ciężarów końcowych. Toksyczność (siła grzybobójcza) jest tym większa, im mniejszy jest ubytek ciężaru (różnica ciężaru początkowego i końcowego) badanych próbek (program egzamin ustny).

Metoda pożywkowa

Minimalne stężenie grzybobójcze dla danego grzyba stanowi to stężenie, przy którym ubytek ciężaru zamyka się w granicach 3-4%. Minimalne stężenie grzybobójcze określa się dwiema wartościami granicznymi; jedną z nich jest stężenie, przy którym ubytek ciężaru przybiera najbliższą wartość niższą od 3%, drugą określa najbliższe w szeregu badawczym wyższe stężenie (opinie o programie).
Impregnat powinien uodporniać drewno w stosunku do wszystkich gatunków grzybów, które mogą spowodować jego rozkład. Na podstawie badania toksyczności danego impregnatu, przeprowadzonego przy pomocy kilku gatunków grzybów, za minimalną ilość środka grzybobójczego potrzebną do zabezpieczenia 1 m:i drewna przyjmuje się najwyższą spośród wartości ustalonych dla poszczególnych gatunków grzybów.

Metoda ta pozwala na orientacyjne określenie toksyczności preparatów oraz ich poszczególnych składników, nie pozwala natomiast określić ilości środka grzybobójczego potrzebnej do zabezpieczenia 1 m:l drewna od zagrzybienia (segregator aktów prawnych). Metoda polega na sztucznym zagrzybieniu pożywki zatrutej środkiem grzybobójczym stosowanym w różnych stężeniach oraz na ustaleniu stężenia hamującego i minimalnego stężenia grzybobójczego badanego środka. Stężenie hamujące jest to minimalne stężenie, przy którym zaznacza się wyraźne zahamowanie rozwoju grzybni. Za minimalne stężenie grzybobójcze przyjmuje się to stężenie, przy którym zaszczepiona grzybnia zamiera.

Badania prowadzi się w probówkach lub w szalkach Petri’ego o pojemności około 25 cml Stosowanie probówek ułatwia pracę związaną z zatruwaniem pożywki i lepiej zabezpiecza zawartość probówki od infekcji zewnętrznej. Otwory probówek zamyka się korkami z waty (promocja 3 w 1).