Wytrzymałość gwarantowana

Z wytrzymałością gwarantowaną jest związane pojęcie klasy betonu (dawniej marka), symbolu liczbowego (np. B 30), określającego jakość betonu i odpowiadającego co do wartości liczbowej wytrzymałości gwarantowanej betonu.
Wytrzymałość gwarantowana powinna być uzyskiwana przez beton, zanim konstrukcja przejmie pełne obciążenie (program uprawnienia budowlane na komputer). Jeżeli dokumentacja nie precyzuje inaczej, to czas, po którym beton powinien uzyskać wytrzymałość gwarantowaną, przyjmuje się od 28 dni do 6 miesięcy.

Odchylenie standardowe S dla danej klasy betonu należy przyjmować na podstawie doświadczeń z poprzednich okresów produkcji, gdy jakość składników betonu i technologia wykonania nie ulegają zasadniczym zmianom. W braku takich doświadczeń można przyjmować R jak dla warunków przeciętnych w przeciętnych warunkach wykonania betonu, gdy przy liczbie próbek n < 30 nie można statystycznie ocenić rzeczywistej jednorodności betonu należy korzystać, z której wynika, że wymaga się wtedy znacznie wyższych wytrzymałości średnich. W przeciętnych warunkach mogą być w sposób ciągły wykonywane betony klas B 7,5-B 25 (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Wytrzymałości średnie dla klas wyższych od B 25 służą szczególnie do ustalania odchylenia standardowego przy rozpoczynaniu produkcji oraz zmianie technologii.

Jednocześnie powinny być spełnione wymagania dotyczące poziomu wytwarzania mieszanki, ocenianego na podstawie rozrzutu wytrzymałości umownej dla każdej partii betonu.
Przy poziomie niedostatecznym (v > 20) betonu produkować nie wolno; trzeba usunąć przyczynę powodującą zbyt duży rozrzut wytrzymałości w prymitywnych warunkach wykonania betonu nie określa się wytrzymałości średniej. Warunki te można stosować tylko do betonów klas B 7,5 lub B 10, wykonanych w ilości nie większej niż 5 m3 w ciągu 1 miesiąca. Właściwą jakość betonu uzyskuje się dzięki znacznej ilości cementu (uprawnienia budowlane).

Nasiąkliwość betonu

Dla warunków przeciętnych i prymitywnych zachodzi potrzeba użycia znacznie większej ilości cementu niż dla przemysłowych. Ponieważ między warunkami przemysłowymi a przeciętnymi różnica polega tylko na liczbie próbek pobranych z partii betonu, wskazana jest bieżąca kontrola odchylenia standardowego dla ustalenia wytrzymałości średniej.
Wytrzymałość umowna betonu Rb jest ustalana zależnie od procesów technologicznych, jakim zostaje poddany beton (program egzamin ustny).

Jeśli element betonowy nie jest poddany specjalnym zabiegom obniżającym współczynnik łP/C (np. próżniowanie, wibroprasowanie), a dojrzewanie betonu odbywa się w warunkach naturalnych, to wytrzymałość umowna Rb może być przyjmowana równa wytrzymałości średniej R. W innych przypadkach określa się doświadczalnie wpływ stosowanej technologii na wytrzymałość średnią w odniesieniu do wytrzymałości umownej (opinie o programie).
Podane wzory stosuje się, gdy porowatość zagęszczonej mieszanki nie jest większa od 0,006 Z lub 0,010 Z (p. 3.8.3.5), a do betonu nie wprowadza się dodatków zmniejszających wytrzymałość.

Nasiąkliwość betonu (PN-75/B-06250) nie powinna być większa od:
- 4% dla betonów narażonych w czasie eksploatacji na bezpośrednie działanie czynników atomosferycznych (konstrukcje nie otynkowane),
- 6% dla betonów narażonych na pośrednie działanie czynników atmosferycznych (konstrukcje otynkowane) (segregator aktów prawnych).
Betony narażone w warunkach eksploatacji na działanie wilgoci i mrozu powinny wykazywać:
- wytrzymałość średnią nie mniejszą od 15 MN/m2,
- mrozoodporność (po 25 cyklach zamrażania) wyrażającą się ubytkiem masy do 5% i zmniejszeniem wytrzymałości w stosunku do próbek nie poddawanych zamrażaniu nie większym od 20%.

Betony narażone na bezpośrednie działanie płynów o ciśnieniu mniejszym 0,05 MN/m2 nie powinny przepuszczać wody przy ciśnieniu co najmniej równym 0,7 MN/m2, na przynajmniej 4 z 6 badanych próbek. Nie dotyczy to specjalnych betonów wodoszczelnych.
Najmniejsze dopuszczalne ilości cementu w betonie zależnie od warunków eksploatacji (promocja 3 w 1).
Ze względu na skurcz największa zawartość cementu nie powinna przekraczać 550 kg/m3 w betonach o wytrzymałości średniej nie mniejszej niż 40 MN/m2 oraz 450 kg/m3 w betonach o wytrzymałości średniej mniejszej niż 40 MN/m2.