Wytrzymałość mechaniczna iłów

Wytrzymałość mechaniczna iłów zależy bardzo od ich zawilgocenia. W stanie zwartym wytrzymałość ich na ściskanie może zbliżać się do wytrzymałości słabych skał masywnych. W stanie półzwartym, a często i twardoplastycznym iły są dobrym gruntem budowlanym, nawet w stanie twardoplastycznym bliskim do plastycznego wytrzymują dość znaczne naciski jednostkowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Osobno trzeba omówić iły warstwowe (zwane również wstęgowymi). Pod tą nazwą znane są grunty osiadłe w jeziorach polodowcowych. Iły te wykazują charakterystyczne, bardzo cienkie uwarstwienia grubości zwykle 1-2 mm o zmiennym zabarwieniu i zmiennym składzie granulometrycznym. Każda podwójna warstewka odpowiada osadowi w ciągu jednego roku, przy czym w zależności od uziarnienia zawiesin dochodzących do jeziora latem i zimą, skład granulometryczny zmieniał się w pewnych granicach, a więc mogły osiadać również pyły, a nawet bardzo drobne piaski. Iły warwowe należą raczej do kategorii iłów pyla- stych i wykazują mniejszą wytrzymałość od iłów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W tej kategorii gruntów trzeba przede wszystkim zająć się gliną. Gliny zwykle zawierają w sobie pewną ilość ziarn piasku i cząstek pylastych, powiązanych lepiszczem ilastym i koloidalnym (uprawnienia budowlane). W tym składzie mogą one, podobnie jak iły, mieć większą lub mniejszą spójność i wytrzymałość mechaniczną, zależnie od zawilgocenia. Jeszcze do niedawna nazwy iłu i gliny nie były rozróżniane należycie. Dopiero pracom ceramików zawdzięczamy wyraźniejsze nawiązanie tych nazw do bardziej określonych rodzajów gruntu. Gliny o większej zawartości piasku zaliczamy do glin piaszczystych, a gliny o większej zawartości cząstek pylastych do glin pylastych (program egzamin ustny). Gliny piaszczyste i pylaste mają niniejszą spójność i mniejszy wskaźnik plastyczności niż gliny bez bliższego określenia.

Skład uziarnienia

Wśród glin zasługują na większą uwagę szeroko u nas spotykane gliny morenowe. Są to gliny osadzone przez lodowce i wobec tego mające bardzo różnorodny skład uziarnienia i często większą lub mniejszą zawartość kamieni, a nieraz głazów. Gliny te pod względem nośności są przeważnie dobrym gruntem do posadowienia fundamentów, lecz nieraz jakość ich jest niejednolita pod względem zawilgocenia i składu granulometrycznego (opinie o programie).

Gdy w piaskach i żwirach znajdują się znaczniejsze domieszki cząstek ilastych lub pylastych, to piaski otrzymują nazwę piasków gliniastych lub pylastych. Łatwo rozróżnić piaski gliniaste lub pylaste w naturze przez płukanie ich w wodzie: cząstki pylaste bardzo łatwo oddzielają się wówczas od ziarn piasku, natomiast odmycie cząstek ilastych przychodzi z trudnością.

Właściwości fizyczne i mechaniczne piasków gliniastych, glin piaszczystych, glin itd. są pośrednie między właściwościami piasków i iłów, przy czym w miarę spadku zawartości cząstek ilastych i koloidalnych grunt pod względem charakteru zbliża się do piasków, a z wzrostem zawartości tych cząstek coraz bardziej przypomina iły (segregator aktów prawnych).

Margie są to grunty o zawartości od Vs do²/3 wapienia (CaCC>3) w połączeniu z iłem lub gliną. Wobec tak dużej rozpiętości w zawartości CaCO;j mogą one czasem przypominać glinę, a więc wykazywać znaczną miękkość, a czasem, przy większej ilości CaC03, mogą zbliżać się do słabych wapieni.

Należy podkreślić, że margle szczególnie łatwo wchłaniają wodę. Wchłanianie to czasem następuje przez podciąganie wody z dolnych warstw wskutek sił włoskowatych, a nieraz wobec dostania się wód opadowych (promocja 3 w 1). Zawilgocone margle, poddane mechanicznemu przerobieniu, przechodzą w stan miękki i przez to tracą wartość pod względem budowlanym. Często pokłady naturalne margli wykazują wzrost wytrzymałości wraz ze wzrostem głębokości zalegania, wskutek zwiększania się zawartości wapienia.