Wytrzymałość na rozciąganie gumy

Wytrzymałość na rozciąganie gumy ma wartość od 20 do 350 kG/cm², tj. od ok. 200 do ok. 3500 N/cm² (wyjątkowo do 500 kG/cm², tj. do ok. 5000 N/cm²), wydłużenie przy zerwaniu wynosi 30-1200%, wydłużenie trwałe po zerwaniu 10-h50%, twardość Shore’a od 25 dla gum najmiększych do 95 dla gum najtwardszych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wytrzymałość na rozciąganie ebonitu wynosi w temperaturze pokojowej 500-800 kG/cm², tj. ok. 5000-8000 N/cm² (w niższych i wyższych temperaturach jest mniejsza). Wytrzymałość na ściskanie wynosi ok. 700 kG/cm² (ok. 7000 N/cm²), a udarność od kilku do kilkunastu kG-cm/cm² (od kilkunastu do kilkudziesięciu N • cm/cm²). Ebonit i guma są materiałami łatwo palnymi, dlatego też przy pracy z nimi należy zachować specjalne środki ochrony zdrowia i bezpieczeństwa przeciwpożarowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Najważniejsze zastosowanie znalazła guma w produkcji opon. Wyroby z gumy są stosowane we wszystkich dziedzinach przemysłu w postaci pasów nośnych i pędnych, węży, uszczelek, odzieży ochronnej, izolacji, płyt, chodników itd. Bardzo istotnym zastosowaniem gumy i ebonitu są wykładziny do aparatury chemicznej (uprawnienia budowlane). Gumę stosuje się do aparatów, które narażone są na wstrząsy, uderzenia lub nagłe zmiany temperatury, ebonit zaś do aparatów pracujących w stałej temperaturze, w stosunku do których stawia się wymagania zwiększonej odporności chemicznej (ebonit trudniej utlenia się od gumy oraz praktycznie uniemożliwia dyfuzję gazów; przez miękką gumę gazy dyfundują łatwo). Dla uzyskania dobrej przyczepności wykładziny do metalu stosuje się kleje, którymi są zwykle benzynowe roztwory materiałów sporządzanych na kauczuku (np. klej ebonitowy, chlorokauczukowy) (program egzamin ustny).

Wyłożenie dwuwarstwowe

Najczęściej stosuje się wykładanie gumą jedno- lub kilkuwarstwowe. Na uprzednio oczyszczoną (przez piaskowanie lub chemicznie) i powleczoną klejem powierzchnię metalu nakłada się arkusze surowego kauczuku, a następnie przeprowadza się wulkanizację w kotle pod ciśnieniem 3-4 at (ok. 30-40 N/cm² w temperaturze ok. 150’C (ok. 420 K). Guma odznacza się dobrą przyczepnością do stali, żeliwa, cyny, cynku i chromu. Miedź nie nadaje się do wykładania gumą, gdyż powstający na jej powierzchni siarczek nie przylega dobrze ani do miedzi, ani do gumy, ponadto zaś działa niszcząco na gumę. Wyjątkowo trwałe pokrycie otrzymuje się na mosiądzu. Z tej przyczyny wyroby stalowe pokrywa się galwanicznie warstwą mosiądzu o grubości 10 um, a następnie dopiero nakłada warstwę gumy (opinie o programie).

Jednowarstwowe wyłożenie ebonitowe o grubości 3-6 mm stosuje się do wykładania pomp, wentylatorów, bębnów wirówek oraz płyt pras filtracyjnych. Zawory i elementy filtrów próżniowych wykłada się warstwą ebonitu o grubości 6-12 mm. Wyłożenie dwuwarstwowe z warstwy ebonitu o grubości 1,5 mm oraz warstwy miękkiej gumy o grubości 3 mm stosuje się wtedy, gdy środowisko agresywne zawiera stałe cząstki ścierające powierzchnię wewnętrzną aparatu (segregator aktów prawnych).

Do wykładania przewodów do przesyłania chloru, cystern do przewożenia kwasu solnego itp. stosuje się gumę polichloroprenową, wyróżniającą się dobrą przyczepnością do metalu. Elementy o złożonej budowie (np. spirale) chroni się przed korozją przez zastosowanie wyłożenia gumowego z roztworów, a zwłaszcza z lateksów. Mieszankę sporządza się np. z ciekłego kauczuku chloroprenowego w rozpuszczalniku organicznym (promocja 3 w 1). Wulkanizację prowadzi się gorącym powietrzem o temperaturze 80-100^oC (ok. 350-370 K). Gumowanie roztworami przeprowadza się również z użyciem mieszanek sporządzonych na podstawie kauczuku butadienowego lub tiokoli. Polimery takie są zdolne do przybierania własności kauczuku wskutek przebywania na powietrzu bez ogrzewania. Do wad tego typu powłok należy niewielka przyczepność do metali, dlatego też wymagają one stosowanie warstwy podkładowej.