Wytrzymałość na rozciąganie

Określa się ją na ósemkach uformowanych z danej zaprawy, których przekrój w najwęższym miejscu wynosi 5 cm2 (program uprawnienia budowlane na komputer). Ósemki wykonuje się w formach zapełniając je zaprawą, ubijając i wyrównując ją nożem.

Przygotowuje się po 3 próbki na każdy termin badania. Próbki przechowuje się w sposób podany dla próbek do badania wytrzymałości na zginanie i ściskanie. Rozrywanie odbywa się na prasach lub na przyrządzie Michaelisa, w którym równomierny wzrost obciążenia uzyskuje się przez płynne zapełnienie wiaderka śrutem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Oprócz wyżej wymienionych ogólnych metod badań mających zastosowanie do większości spoiw, istnieje wiele metod badań specjalnych, z których ważniejsze podane są przy poszczególnych spoiwach.Wapno palone. Produkowane jest ono z wapieni (CaC03), które zwykle zawierają w mniejszym lub większym stopniu różnorodne domieszki, jak węglan magnezowy, glinę, części organiczne itp. Im bardziej czyste są wapienie, tym lepsze uzyskuje się z nich wapno (uprawnienia budowlane).

Otrzymuje się je przez wypalanie wapieni w temperaturze 1000 dc 1200°C (dla wapieni czystych). Dla wapieni z domieszkami węglanu magnezowego lub gliny temperatura ta ulega obniżeniu. Wapno można wypalać w stosach polowych, piecach polowych, piecach kręgowych, szybowych, obrotowych i tunelowych (program egzamin ustny).

Produkcja wapna w stosach polowych, czyli mielerzach, jest bardzo nieekonomiczna, gdyż zużycie paliwa jest w tym przypadku 3-M razy większe niż w udoskonalonych piecach stałych; wiele ciepła uchodzi tu z gazami lub promieniuje przez ścianki. Jakość uzyskiwanego wapna palonego jest niska; część wapna ze środka stosu jest przepalona, natomiast na obwodzie wapno bywa niedopalone (opinie o programie). Wypalanie wapna w stosach może być uzasadnione tylko w wyjątkowych wypadkach (utrudniony transport, tani opał).

Piece polowę

Dno komory obniżone jest o 1 m w stosunku do terenu w celu zmniejszenia grubości ścian u dołu oraz zmniejszenia ochła dzania wnętrza wiatrami. W jednej z dłuższych ścian mieści się 7 otworów paleniskowych (h — 1 m, b = 0,75 m) rozstawionych w jednakowych odległościach. Wzdłuż tej ściany od zewnątrz zrobiony jest dla palacza rów zagłębiony do poziomu dna komory.

Powierzchnie zewnętrzne pieca pokryte są wyprawą glinianą, powierzchnie wewnętrzne wyprawą szamotową o grubości 2-4-2,5 cm. Komorę napełnia się z nasypu, którego poziom zrównany jest z poziomem wierzchu ściany od strony przeciwległej w stosunku do otworów paleniskowych. Kamienie układane są warstwami z pozostawieniem poziomych kanałów będących przedłużeniem otworów paleniskowych (segregator aktów prawnych). Kanały te mają takie same wymiary jak otwory paleniskowe; biegną one przez całą szerokość pieca.

Z wierzchu są przesklepione bądź przykryte przez kamienie (kilka warstw), zwisające wspornikowo sponad ścianek międzykanałowych.

Kamienie układane są bez zaprawy; na samym wierzchu nasypuje się tłuczeń i przykrywa się warstwą zaprawy glinianej o grubości 4-4-5 cm lub cegłą ogniotrwałą na płask. W trakcie układania kamieni ustawia się pionowo 9 drewnianych okrąglaków, które po wypaleniu pozestawiają kanały służące do odprowadzania gazów. Piec może być opalany węglem, torfem bądź drewnem (promocja 3 w 1).