Wytrzymałość substancji cementującej

Głównymi czynnikami, określającymi wytrzymałość, długotrwałość i inne właściwości betonów silikatowych, są szczelność budowy, wytrzymałość substancji cementującej i siła jej przyczepności do ziaren kruszywa. Szczelność betonu silikatowego zależy przede wszystkim od składu gra- nulometrycznego, wielkości i porowatości mieszanki kruszywowej (promocja 3 w 1). W celu zapewnienia optymalnego uziarnienia mieszanki kruszywowej, mającej najmniejszą porowatość, zaleca się zmieszać kilka piasków o różnym uziarnieniu i wprowadzić do mieszanki kruszywowej brakujące frakcje, jak również zmielony składnik krzemionkowy. Prócz tego, szczelność betonu silikatowego zależy od zawartości mieszanego spoiwa w 1 m³ betonu, od początkowej zawartości wody w mieszance betonowej, jak też od stopnia jej zagęszczenia przy formowaniu wyrobów.

Zawartość mieszanego spoiwa można zwiększyć przez wprowadzenie drobno mielonych dodatków krzemionkowych (piasek, popiół lotny itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer) Popiół lotny w procesie autoklawizacji reaguje z wodorotlenkiem wapniowym, zwiększając zawartość substancji cementującej i sprzyjając przez to zwiększeniu szczelności i wytrzymałości betonu silikatowego. Wytrzymałość substancji cementującej jest określana rodzajem stosowanego wapna, jego zawartością, ilością i miałkością dodatku krzemionkowego, wielkością stosunku ilości wody do ilości spoiwa, jak również ustalonymi warunkami technologicznymi autoklawizacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na podstawie licznych badań ustalono, że szczelność i wytrzymałość substancji cementującej, a zatem również betonu silikatowego są znacznie większe na wapnie palonym niż na wapnie gaszonym (wapnie sucho- gaszonym). Daje się to wytłumaczyć tym, że stosowanie mielonego wapna niegaszonego obniża początkową wodożądność mieszanki w porównaniu z wodożądnością mieszanki na bardzo rozproszonym wapnie gaszonym i wapnie suchogaszonym). Prócz tego część wody zarobowej przemienia się przy hydratacji wapna palonego mielonego z niezwiązanej w hydratacyjną, zmniejszając tym samym ogólną ilość wody niezwiązanej w mieszance (uprawnienia budowlane).

Zawartość wapna

Większa szczelność i wytrzymałość betonu silikatowego na wapnie palonym mielonym, w porównaniu z betonem na wapnie suchogaszonym, tłumaczy się jeszcze tym, że przy hydratacji wapna palonego i tworzeniu się wodorotlenku wapniowego objętość fazy stałej wzrasta i beton silikatowy ułożony w formach metalowych zagęszcza się samorzutnie.

Zawartość wapna w mieszance silikatowej ustala się w zależności od aktywności i rozproszenia, jak również od ilości mielonych dodatków krzemionkowych. Dla uzyskania betonu o wymaganej wytrzymałości zużycie ich może wahać się w granicach od 5 do 18%. Zawartość aktywnego tlenku wapniowego w mieszance nazywa się aktywnością mieszanki; po zwiększeniu jego zawartości zwiększa się szczelność i wytrzymałość betonu silikatowego. Zużycie wapna można jednak zwiększyć tylko do określonej granicy, po przekroczeniu której pozostaje w betonie wapno wolne, wskutek czego wytrzymałość i trwałość betonu silikatowego zacznie wyraźnie zmniejszać się (program egzamin ustny).

Wytrzymałość betonu silikatowego zależy w znacznym stopniu od rozproszenia i równomierności rozmieszczenia wapna w mieszance. Im mniejsze są wymiary cząstek wapna i im równomierniej są one rozmieszczone na powierzchni ziaren kruszywa, tym skuteczniej przebiega przy autoklawizacji proces współdziałania wodorotlenku wapniowego z krzemionką drobnych frakcji kruszywa, więcej tworzy się nowych związków cementujących, wiążących wszystkie ziarna kruszywa w jeden monolit. Dlatego zaleca się wspólne przemielanie wapna i części piasku w młynach kulowych dwukomorowych, co zapewnia zmielenie wapna przez cząsteczki ścierne piasku, zwiększając jego rozproszenie do 4000-5000 cm²/g, jak również dokładniejsze zmieszanie składników spoiwa (opinie o programie).

Duży wpływ na wytrzymałość, długotrwałość i inne właściwości betonu silikatowego wywierają rodzaj, ilość i miałkość zdyspergowanego dodatku krzemionkowego. Mając powyższe na względzie stosuje się zazwyczaj drobno mielony piasek kwarcowy; ilość jego ustala się z uwzględnieniem aktywności mieszanki silikatowej i uziarnienia kruszywa (segregator aktów prawnych).