Wyznaczanie momentów zginających

Kształt krzywej r zależy nie tylko od kształtu kadłuba, ale także od kąta nachylenia jego stępki do toru spustowego oraz od sposobu zabalastowania kadłuba („na dziób” lub „na rufę”). Operując tymi elementami, inżynier odpowiedzialny za wodowanie może do pewnego stopnia wpływać na wartość nacisku kadłuba na płozy i na mimośród, pod jakim wypadkowa trafia powierzchnię zetknięcia się płóz z torem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tym samym może więc w razie potrzeby poprawić nieco warunki obciążenia pochylni.
Wyznaczenie momentów zginających i sił poprzecznych należy przeprowadzić zgodnie z zasadami statyki i wytrzymałości materiałów, stosownie do schematu statycznego, do jakiego podciągnąć można daną pochylnię czy dany jej element.
Bardziej szczegółowo omówione będą jedynie dwa typowe wypadki, a mianowicie: pochylni jako płyty na sprężystym podłożu oraz pochylni jako płyty na palach (program uprawnienia budowlane na ANDROID)
Pochylnia jako płyta na sprężystym podłożu. W pochylniach płytowych każdy odcinek dylatacyjny płyty wymaga osobnego obliczenia, a to ze względu na różne obciążenia, jakie mogą wystąpić na każdym z nich.

Zasadniczo pochylnię oblicza się na momenty i siły poprzeczne, występujące w płaszczyznach prostopadłych do osi pochylni, uważając ją jak gdyby za zbiór luźno ułożonych poprzecznych „belek jednostkowych” o szerokości 1-5 m, a długości równej szerokości płyty (uprawnienia budowlane). Przy takim założeniu zadanie sprowadza się do zagadnienia płaskiego, które może być rozwiązane zgodnie z teorią belek na podłożu sprężystym. Zbrojeniem głównym płyt żelbetowych jest wtedy zbrojenie poprzeczne, zbrojenie podłużne zaś odgrywa jedynie rolę wkładek rozdzielczych.

Założenie takie jednak nie zawsze jest wystarczające. Może ono być wystarczające, gdy rozpatruje się te wypadki, w których obciążenie przecina rozpatrywany odcinek dylatacyjny przez całą jego długość i każda ze wspomnianych „belek jednostkowych” obciążona jest mniej więcej jednakowo (program egzamin ustny).

Różnica obciążeń krańcowych

Wtedy wpływ zachodzącego w rzeczywistości ich związku w kierunku osi pochylni na wielkość naprężeń można pominąć. Wypadek ten zachodzi na pochylniach roboczych pod obciążeniem statycznym oraz na wszystkich odcinkach pochylni pod obciążeniem dynamicznym, w tych fazach wodowania, w których PD sań nie minął jeszcze górnej krawędzi rozpatrywanego odcinka, a rozkład obciążenia jest prostokątny lub trapezowy, lecz o nieznacznych różnicach obciążeń krańcowych (opinie o programie). Wpływu pracy płyty w obu kierunkach nie można natomiast pomijać w tych fazach obciążenia, gdy PD minie górną krawędź odcinka dylatacyjnego, gdy wykres obciążenia staje się trójkątny oraz w fazie VI wodowania, w której naciski przenoszą się na pochylnię na długości llh wiele razy (4-5, czasami więcej) mniejszej od długości odcinka dylatacyjnego.

Ostatnie wymienione wypadki przedstawiają zagadnienia przestrzenne, które należałoby rozwiązywać posługując się teorią płyt na sprężystym podłożu, co wymaga poważnego wkładu pracy rachunkowej i dziś chętnie dokonywane jest przy użyciu maszyn liczących (segregator aktów prawnych).
Aby uniknąć potrzeby rozwiązywania zagadnień przestrzennych, można je rozbijać na zagadnienia płaskie, posługując się następującą metodą przybliżoną proponowaną przez Żemoczkina.
Początkowo przeprowadza się obliczenie płyty w kierunku wzdłużnym, przy czym uważa się ją za szeroką belkę i pomija nierównomierność rozkładu oddziaływań gruntu w kierunku poprzecznym do osi płyty (promocja 3 w 1).

Po otrzymaniu rozkładu obciążeń podłoża w kierunku wzdłużnym, wyznaczonego jak dla belki na podłożu sprężystym, rozdziela się płytę na szereg poprzecznych „belek jednostkowych” i każdą z nich obciąża od góry równomiernie tym obciążeniem, jakie wypadło dla danego prze działu z obliczenia poprzedniego. Po przeprowadzeniu obliczeń rozkładu naprężeń pod każdą z belek poprzecznych, również zgodnie z teorią belek na sprężystym podłożu, można wyznaczyć rozkłady obciążeń dowolnego pasa podłużnego płyty.