Zabezpieczenia całego urządzenia

Dla zabezpieczenia całego urządzenia od parcia wiatru i działania prądu wody, pontony powinny być we wszystkich kierunkach zakotwiczone za pomocą lin umocowanych do pali wbitych na brzegu rzeki lub do kotwic zaczepionych w dnie rzeki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wykonanie pierwszej sekcji płaszcza, dobudowa sekcji następnych oraz opuszczanie płaszcza odbywa się tak jak z rusztowań stałych.
Stosunkowo rzadko spotykanym sposobem jest zastosowanie studni pływających. Płaszcz takich studni wykonuje się bez dna, o podwójnej ściance na brzegu lub w suchym doku, a następnie sprowadza się po pochylni na wodę i holuje na miejsce opuszczenia. Zanurzenie płaszcza i warunki jego stateczności w czasie holowania określa się ogólnie znanymi sposobami.
Studnię opuszcza się na dno przez zapełnianie betonem wolnej przestrzeni między ścianami (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gdy studnia oprze się na gruncie sprawdza się i ewentualnie koryguje jej położenie, a następnie płaszcz zagłębia się w grunt. Sprzęt i materiały lokuje się na barkach lub pontonach.
Dalsze nadbudowywane sekcje płaszcza wykonuje się jako pełne ściany.
Stosowane są również studnie pływające z płaszczem o ścianach pełnych, z dnem nieprzepuszczalnym z bali drewnianych, na zaprawie ze smoły, najlepiej w kształcie odwróconego sklepienia (rys. 6-52). Sklepienie to powinno opierać się na odpowiednio obliczonym i wzmocnionym wieńcu dolnym (uprawnienia budowlane).

Po przyholowaniu płaszcza na miejsce opuszczania obciąża się go wodą wlewaną do wnętrza, a po ustawieniu płaszcza na gruncie wybija się dno.
Ten typ studni pływającej jest mniej korzystny od studni o podwójnych ścianach, gdyż ciężar płaszcza pełnego jest znacznie większy i mogą powstać trudności przy ustawianiu studni na miejscu. Po wybiciu dna przesunięcie płaszcza może być wykonane jedynie za pomocą dźwigów, a więc wszelkie korekty położenia płaszcza są utrudnione. Rozpatrzone sposoby opuszczania płaszczy na wodzie zarówno z rusztowań, jak i płaszczy pływających wymagają wykonania pierwszej sekcji płaszcza takiej wysokości, aby wystawał ponad zwierciadło wody na 0,5 do 1,0 m. Tylko dla studni o niewielkiej głębokości wykonuje się płaszcz na całą wysokość (program egzamin ustny).

Opuszczanie płaszcza

Opuszczanie płaszcza na wodzie wymaga możliwie najlżejszej konstrukcji ścian płaszcza z uwagi na konieczność jak najmniejszego obciążenia rusztowań urządzeń do podwieszania, albo ze względu na ułatwienie holowania i przesuwania studni pływającej. Dlatego ściany płaszczy opuszczanych na wodzie wykonuje się z żelbetu lub ze stali, gdyż te materiały umożliwiają skonstruowanie płaszczy cienkościennych, a więc stosunkowo lekkich (opinie o programie).

Przy zagłębianiu studni często spotykamy się z odchylaniem się płaszcza od położenia pionowego lub przesunięciem się go w planie. Najczęściej przyczyną tych odchyleń jest ukośny układ warstw gruntu, przez które studnia przechodzi, i wskutek tego na obwodzie noża płaszcza występuje niejednakowa wytrzymałość gruntu i nierównomierne osiadanie studni. Z tego powodu zagłębianie się studni powinno być uważnie obserwowane. Im wcześniej zostaną ujawnione nieprawidłowości przy opuszczaniu płaszcza, tym łatwiej można będzie je usunąć. Dla obserwacji przebiegu zagłębiania na płaszczu studni powinny być umocowane trzy łaty kontrolne z poziomnicami (segregator aktów prawnych).

Według tych poziomnic można określić zarówno przechylenia, jak i przesunięcia studni. Na większych budowach poza łatami kontrolnymi sprawdza się dodatkowo poziom poszczególnych naroży studni za pomocą niwelatora. Przy wyprostowywaniu studni doprowadzamy ją do pionu nie od razu, lecz stopniowo w miarę zagłębiania. Najprostszym i najczęściej stosowanym sposobem doprowadzania studni do położenia pionowego jest intensywniejsze wybieranie gruntu z wnętrza studni od strony mniejszego zagłębienia noża, a jednocześnie wolniejsze podkopywanie strony przeciwległej (promocja 3 w 1).

Podkopywanie noża tylko z jednej strony nie powinno mieć miejsca, gdyż zasadą jest równomierne, stopniowe zmienianie położenia studni dla uniknięcia obrywania się i przesuwania mas gruntu w pobliżu opuszczanego płaszcza.