Zagrożenie inwestora

Wadliwe rozwiązania materiałów ścian zewnętrznych to przede wszystkim:

1. ściany ceramiczno-betonowe typu Cerbet,
2. ściany z wielkowymiarowego gazobetonu,
3. ściany z elementów żużlobetonowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Sprawę gwarancji na roboty budowlane regulowało do kwietnia 1974 r. Zarządzenie Ministra Budownictwa i PMB z dnia 11 lutego 1970 r. dotyczące ogólnych warunków umów o realizację inwestycji i wykonanie remontów budowlanych, tzw. OWRI, wprowadzające zasadę trzyletniego okresu odpowiedzialności wykonawcy z tytułu rękojmi za wady fizyczne budynków i budowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Charakterystycznymi cechami tej odpowiedzialności były:

1. całkowita jej niezależność od winy wykonawcy i jego wiedzy o istnieniu wad w materiałach, półfabrykatach i wyrobach użytych do wykonania i wyposażenia obiektów,
2. objęcie 3-letnią rękojmią wszystkich składników materiałowych i elementów wyrobów gotowych z wyjątkiem maszyn, urządzeń i instalacji przemysłowych podczas gdy gwarancja sprzedaży na towary zbywane jako pełnowartościowe obejmowała okres maksimum do 24 miesięcy (uprawnienia budowlane).

Zagrożenie inwestora utratą uprawnień z tytułu rękojmi ograniczało się tylko do przypadków niezawiadomienia wykonawcy o stwierdzeniu wad. Brak natomiast sprecyzowania pojęcia „wady fizyczne” zapewniał inwestorowi warunki do korzystania w okresie 3 lat z szerokich uprawnień do obciążania wykonawcy odpowiedzialnością za wszystkie usterki, bez względu na powodujące je przyczyny (program egzamin ustny).

Wietrzenie mieszkań

Do wad fizycznych zaliczane były, oprócz ewidentnych wad, również uszkodzenia powstałe podczas przeprowadzek lokatorów do nowych budynków, jak:

• zniszczenia chodników przy budynkach przez ciężkie samochody z meblami,
• odspojenia i spękania okładzin schodowych, płytek podłogowych, oblicowań i podokienników, powstałe podczas transportu i przemieszczenia ciężkich przedmiotów,
• odłamania klamek i okuć powstałe na skutek uderzeń,
• stłuczenia szyb,
• uszkodzenia powierzchni malowanych ścian i stolarki,
• uszkodzenia wanien, misek i umywalek (opinie o programie).

Szkody te składane były następnie na karb złej jakości materiałów i wadliwego wykonania robót, a więc obciążały wykonawcę. Te same zarzuty wysuwane były pod adresem wykonawcy w czasie trwania gwarancji w związku z innymi wadami, takimi jak:

1. przeciekanie dachów powstałe na skutek zniszczenia pokrycia i obróbek blacharskich podczas instalowania przez lokatorów anten telewizyjnych i usuwania z dachów śniegu i lodu przy użyciu łomów, kilofów i łopat,
2. zmiany kształtu (odkształcenia) stolarki okiennej i balkonowej spowodowane warunkami atmosferycznymi z uwagi na niedomykanie i źle skręcone po myciu skrzydła okienne,
3. szkody powstałe na skutek kondensacji pary wodnej i niedostatecznego wentylowania wietrzenia mieszkań.

Taka interpretacja usterek i surowo sprecyzowana odpowiedzialność wykonawcy zmuszały go do angażowania przy usuwaniu usterek sił i środków w rozmiarach często zniekształcających jego podstawową działalność. Obowiązujące więc przepisy i bezwzględne działanie inwestorów były stale przedmiotem sporów i reklamacji spowodowało to m.in. zmianę w istniejących, rzeczywiście zbyt liberalnych dla inwestorów przepisów (segregator aktów prawnych).

Podstawowym aktem normatywnym, regulującym obecnie sprawy związane z robotami naprawczymi okresu gwarancyjnego, jest OWU [43]. Czas trwania rękojmi za wady fizyczne (licząc od daty odbioru budynku) dla poszczególnych elementów budynku, zgodnie z ustaleniami zawartymi w OWU. Nie wymienione elementy budynku podlegają rękojmi w okresie 12 miesięcy. Wykonawca nie odpowiada za wady powstałe wskutek:

1. siły wyższej,
2. normalnego zużycia budynku lub jego części,
3. szkód wynikłych z winy użytkownika, a w szczególności z powodu braku konserwacji i użytkowania budynku w sposób niezgodny z instrukcją przekazaną użytkownikowi (promocja 3 w 1).