Blog

Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 2
16.02.2022

Zakotwienia

W artykule znajdziesz:

Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 3
Zakotwienia

W ogólnym podziale wśród zakotwień czynnych, przy których prowadzi się naciąg, wyróżnia się:

  • zakotwienia blokujące, nie związane wstępnie z cięgnem; dopiero w wyniku kotwienia uchwytują one cięgno, w zasadzie w dowolnym miejscu na długości;
  • zakotwienia głowicowe, powiązane trwale z cięgnem, najczęściej fabrycznie zestaw cięgna z zakotwieniami przygotowany jest na określoną długość i musi być przed betonowaniem osadzony w deskowaniu konstrukcji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wśród zakotwień biernych obok blokujących i głowicowych wyróżnia się jeszcze zakotwienia wgłębne, najczęściej pętlicowe. System Freyssineta jest przykładem wielodrutowego, koncentrycznego cięgna z zakotwieniem blokującym typu stożkowego. W pierwotnym rozwiązaniu (1939) kabel składał się z 12 lub 18 drutów 0 5 lub 7 mm i był kotwiony w blokach żelbetowych za pomocą podłużnie rowkowanych stożków betonowych wtłaczanych po naciągu. W obydwu elementach zakotwienia użyto betonu bardzo wysokiej wytrzymałości, a kształt bloku dostosowano do zabetonowania w elemencie (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zakotwienia na obydwu końcach kabla (czynne i bierne) były jednakowe. Zachowując ideę Freyssineta, dokonywano różnych zmian konstrukcyjnych zakotwienia; w polskich rozwiązaniach typowych wprowadzono zakotwienie całkowicie stalowe, przewidziane do zewnętrznego zakładania. Istotnym problemem przygotowania elementów zakotwień stalowych jest poza dokładną obróbką mechaniczną staranna obróbka cieplna, polegająca na hartowaniu, w celu uzyskania właściwej twardości na powierzchni styku z drutami cięgien (uprawnienia budowlane). Dla uproszczenia rezygnuje się często z wewnętrznej spirali stabilizującej i wprowadza w jej miejsce kształtki pierścieniowe z tworzywa sztucznego. Kable Freyssineta w naszym kraju stosowane są od 30 lat.

Zakotwienia czynne

System BBRV (Birkenmaier, Brandestini, Roś, Vogt) powstał w 1949 r. w Szwajcarii i wielokrotnie ulepszany szeroko rozpowszechnił się w zachodniej Europie. Jest to system cięgien wielodrutowych, koncentrycznych z zakotwieniami głowicowymi (program egzamin ustny). Cechuje się bardzo zróżnicowaną liczbą drutów 0 5-8 mm od kilku do ponad stu. Różne są też typy i szczegóły zakotwień, ale wspólną cechą całego systemu jest główkowe spęczenie na końcach drutów, w wyniku plastycznej obróbki na zimno. Główki te umożliwiają uchwycenie drutów we wspólnej głowicy, a ich niewielkie wymiary pozwalają na zgrupowanie i użycie stosunkowo niewielkich głowic. W tym systemie zakotwienia czynne i bierne różnią się wyraźnie; po stronie czynnej we wszystkich typach zakotwień stosowane są gwintowane głowice z nakręcanymi oporowymi nakrętkami, służące również do gwintowego połączenia z prasą naciągową. Są to elementy wymagające precyzyjnej obróbki mechanicznej (opinie o programie).

System PZ (Polensky-Zollner) stanowi przykład użycia wielodrutowych cięgien, z zakotwieniem blokującym, tarciowym, oryginalnego typu, o jednakowej zasadzie kotwienia po stronie czynnej i biernej. Druty okrągłe, gładkie lub owalne żebrowane skośnie (typu sigma) kotwi się w kołnierzu za pomocą klinowej końcówki pręta naciągowego. Wielowarstwowy układ drutów w kablu jest w zakotwieniu zmieniony na jedno- lub dwuwarstwowy; przy kotwieniu w dwuwarstwowym układzie stosuje się wspomagającą przekładkę z blachy stalowej (segregator aktów prawnych).

System Leoba (Leonhardt-Baur), w obecnych zastosowaniach przedsiębiorstwa Seibert-Stinnes (RFN), jest połączeniem różnych wcześniejszych koncepcji kabli wielodrutowych. Kable typu AK są cięgnami złożonymi z 1, 4 lub 12 prętów kotwionych jedną szczęką stożkową.

Kable linowe są to pojedyncze cięgna złożone z ponad 7 drutów lub ze splotów zwijanych warstwami. Zakotwieniami lin są najczęściej głowice w postaci tulei, czyli stosunkowo długich elementów, zapewniających niezawodne uchwycenie wszystkich drutów(promocja 3 w 1). Szerokie rozpowszechnienie uzyskały dwa systemy kabli linowych: Roebling w USA oraz SEEE we Francji. W obydwu rozwiązaniach stalowa tuleja zostaje zaciśnięta na linie znacznymi siłami, wywołującymi plastyczne wciśnięcie stali między druty liny.

Najnowsze wpisy

19.11.2026
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 4
Czy praktyka zawodowa musi być zakończona w dniu składania wniosku o uprawnienia budowlane?

Przygotowanie do uzyskania uprawnień budowlanych wymaga spełnienia określonych warunków dotyczących wykształcenia oraz praktyki zawodowej. Kandydaci często planują termin złożenia dokumentów…

18.11.2026
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 5
Czy można zmienić zakres uprawnień budowlanych po złożeniu wniosku?

Złożenie wniosku o nadanie uprawnień budowlanych rozpoczyna postępowanie kwalifikacyjne, podczas którego komisja sprawdza wykształcenie, praktykę zawodową oraz spełnienie pozostałych wymagań.…

Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 8 Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 9 Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 10
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 11
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 12 Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 13 Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 14
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 15

53 465

użytkowników zdobyło uprawnienia budowlane z nami
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 16

100%

powtarzalności bazy pytań na egzaminie pisemnym i ustnym
Lokalne obniżenie terenu zdjęcie nr 17

32

sesje egzaminacyjne doświadczeń i nauki razem z nami
gwiazdka gwiazdka gwiazdka
certyfikat na uprawnienia budowlane 2024
gwiazdka gwiazdka gwiazdka
użytkownik

53 465

użytkowników zdobyło uprawnienia budowlane z nami
OK

100%

powtarzalności bazy pytań na egzaminie pisemnym i ustnym
zegar

32

sesje egzaminacyjne doświadczeń i nauki razem z nami