Założenie ściśle osiowego rozciągania ściągu

Założenie ściśle osiowego rozciągania ściągu jest praktycznie nie do spełnienia wobec licznych połączeń odcinków ściągów, śrub oraz przejść przez wezgłowia łuków, powodujących powstawanie małych, lecz nie do uniknięcia mimośrodów (program uprawnienia budowlane na komputer). Stąd wymiarowanie ściągu należy przeprowadzać w oparciu o naprężenia dopuszczalne, nie przekraczając od = 1400 kG/cm2.

W miejscach połączeń naprężenia winny odpowiadać dopuszczalnym naprężeniom dla danego rodzaju złącza. Należy pamiętać, że siła w ściągu nie jest równa poziomym składowym reakcji podpór przy obciążeniach poziomych lub radialnych jednostronnie działających na łuk.
Obliczanie zakotwień na przyczepność, wyrwanie, przebicie itp. nie ma uzasadnienia wobec zupełnie innych rozkładów naprężeń w strefie zakotwień ściągów niż te, które zazwyczaj przywiązywane są do wymienionych pojęć (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Najistotniejszy jest tutaj fakt istnienia bardzo dużych docisków pomiędzy wezgłowiem luku i podporą, wytwarzających przestrzenny stan napięcia w obszarach zakotwień.

Wiotkie ściągi stalowe zostają wstępnie naprężone:
a) w celu ograniczenia wydłużeń sprężystych ściągu, powstających po obciążeniu łuku,
b) w celu wyeliminowania wydłużeń spowodowanych nieprostoliniowym ułożeniem ściągu.

Dla zorientowania się w wielkości tych wydłużeń, zbadano jaka jest ich wartość dla wymiarów granicznych w budownictwie przemysłowym.
Przesunięcie to obrazuje rząd wielkości wydłużeń ściągów jakie występują w praktyce budowlanej.
Dla podanego wyżej przykładu wydłużenie ściągu obliczone w sposób ścisły wynosi 1,94 cm (uprawnienia budowlane).

Przechodząc do obliczenia wydłużeń ściągu spowodowanych jego nieosiowym ułożeniem przyjęto, że w środku rozpiętości ściąg uległ przesunięciu o 15 cm w stosunku do osi w płaszczyźnie poziomej.
Jak zatem widać, jest to wielkość przeszło dwunastokrotnie mniejsza w porównaniu z wydłużeniem ściągu spowodowanym naprężeniami.
Nie należy zatem przeceniać wpływu tego rodzaju niedokładności montażu ściągu na rozkład sił w konstrukcji.
Dodatkowe momenty w słupach i w luku stanowiłyby kilka procent w stosunku do momentów wywołanych wydłużeniem ściągu powstałym na skutek działania naprężeń (program egzamin ustny).

Regulacje długości ściągów

Przechodząc do wstępnego sprężania ściągów wiotkich należy rozróżnić dwa zagadnienia:
c) wyrównanie naprężeń w prętach wiązki stanowiącej ściąg,
d) wyrównanie naprężeń we wszystkich ściągach hali (opinie o programie).
W pierwszym przypadku istotnym zagadnieniem jest wyrównanie różnic w długościach poszczególnych prętów tak aby zostały jednocześnie włączone do pracy pod obciążeniem i nie powstały przeciążenia poszczególnych prętów.
Jak wynika z przeprowadzonego wyżej rachunku, różnice długości prętów nie mogą być duże.
Wystarczy zatem lekkie ściągnięcie nakrętek rzymskich dla wyrównania osiowego położenia prętów.

Regulacji długości ściągów w całej hali poświęcono szereg prac, jednakże zagadnienie to nie jest ujęte dostatecznie jasno. Wyrównanie naprężeń można przeprowadzić dla całej hali na podstawie różnych sposobów ich pomiaru.
Najprostszy i budzący najmniej zastrzeżeń jest pomiar drgań ściągu, polegający na wychyleniu ściągu z płaszczyzny łuku i obliczeniu częstotliwości drgań w okresie np. 15 sekund. Liczbę drgań wiotkich ściągów stalowych nie- obetonowanych i nie obciążonych żadnymi dodatkowymi ciężarami podwieszonymi do ściągów gdzie liczby 1, 5, 15 oznaczają czas trwania pomiaru w sekundach (segregator aktów prawnych).

Bardziej jednak istotnym niż wyrównanie naprężeń jest określenie granicy do jakiej naprężenia w ściągu należy wyrównać. Nie można przy tym zakładać napinania ściągów na maksymalną siłę obliczeniową Smax dla całkowitego zlikwidowania wydłużeń ściągu.
W momencie usuwania podpór montażowych na łuku spoczywają jedynie obciążenia stałe. Sprężanie ściągów do wielkości siły Sg, odpowiadającej tym
obciążeniom, powoduje zwolnienie luku z podpór montażowych.

rozdzieliłaby się pomiędzy łuk i słup proporcjonalnie do ich sztywności. Ponieważ sztywność słupa jest o wiele większa od sztywności luku (w rozpatrywanym przypadku ponad siedmiokrotnie), siła przypadająca na słup spowodowałaby znaczne przemieszczenie jego wierzchołka. Wielkość tego przemieszczenia, byłaby równa 13 cm. Jest to, jak widać, wartość zupełnie nierealna (promocja 3 w 1).