Ściany z betonu komórkowego

Właściwości złego przewodnictwa ciepła powietrza wykorzystuje się od dawna przy wznoszeniu ścian budynków stosując materiały porowate, pustaki lub szczeliny powietrzne w ścianach (program uprawnienia budowlane na komputer).
Ściany z betonu komórkowego i z betonów na lekkich kruszywach mają mniejszą grubość niż ściany ceglane, ponieważ mają porowatą strukturę, małą wartość współczynnika x, a więc lepsze właściwości izolacyjne.

Materiały bardzo porowate mają dobre właściwości izolacyjne, ale małą wytrzymałość. Dlatego stosuje się je jako ocieplające. Z materiałów ceramicznych stosuje się do ocieplania ścian: cegłę dziurawkę, kratówkę, pustaki ceramiczne i inne.
Złe przewodnictwo cieplne powietrza wykorzystuje się w ścianach przez stosowanie jednej lub więcej szczelin. Ściany ze szczelinami powietrznymi nazywa się szczelinowymi. Natomiast wykonane z materiałów o zwartej budowie wewnętrznej, jak np. beton, kamień, a ocieplane materiałami porowatymi, nazywa się warstwowymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W ścianach budynków wykonanych z cegły, betonów komórkowych i betonów z lekkiego kruszywa dobre warunki cieplne wewnątrz pomieszczeń uzyskuje się przez odpowiednią grubość ścian.
W budynkach parterowych i na najwyższej kondygnacji budynków wielokondygnacyjnych murowanych, z uwagi na oszczędność materiałów, stosuje się ocieplenie ścian przez wykonanie szczelin lub szczeliny albo warstwy ocieplającej np. z betonu lekkiego. W szczelinach powietrznych o grubości 4-7 cm i wysokości do 50 cm, pozostawionych w murze, nie następuje ruch powietrza, dzięki czemu uzyskuje się dobrą izolacyjność ściany na wpływy termiczne.

W pozostawionych szczelinach szerszych od 7 cm i wyższych od 50 cm należy stosować zasypkę ocieplającą oraz kotwie stalowe do usztywnienia ścian (uprawnienia budowlane).
Podobną konstrukcję do ścian szczelinowych mają ściany warstwowe, które stosuje się, podobnie jak szczelinowe, w celu uzyskania oszczędności materiałów oraz zmniejszenia grubości ścian. Ściana składa się z dwóch lub więcej warstw. Warstwa konstrukcyjna przenosi obciążenia, a pozostałe warstwy zapewniają odpowiednią izolacyjność cieplną.

W budynkach szkieletowych słupy żelbetowe lub stalowe w ścianach zewnętrznych wymagają ocieplenia, ponieważ stal i żelbet mają większy współczynnik przewodności cieplnej niż ściana i w okresie zimy następowałoby ich przemarzanie. Ocieplenie słupa żelbetowego w ścianie zewnętrznej.
W budynkach z prefabrykatów wielkoblokowych lub wielkopłytowych ściany zewnętrzne wykonuje się z materiałów jednorodnych jak gazobeton i keramzytobeton. Częściej jednak wykonuje się je z bloków lub z płyt żelbetowych ocieplonych, tzw. warstwowych (program egzamin ustny).

Płyty ścienne

Płyty ścienne stosowane w budynkach przemysłowych. Warstwa wewnętrzna nośna i zewnętrzna fakturowa są wykonane ze żwirobetonu. Warstwa ocieplająca ze styropianu ułożona jest między płytami żelbetowymi.
Otwory wykonane w ścianach budynku służą do osadzenia drzwi, okien, bram, a często stanowią również przejścia, prześwity itp. Powierzchnie boczne tych otworów noszą nazwę ościeży, a górne - nadproży. Wykonuje się ościeża i nadproża gładkie lub z węglarkami (opinie o programie).

Nadproża powinny być odpowiednio skonstruowane, ponieważ przenoszą ciężar muru spoczywającego na nich, a mogą również przenosić część stropu lub dachu opartego na tym murze.
Od najdawniejszych czasów do chwili obecnej łuki stosuje się w budownictwie ze względu na korzystną pracę statyczną. Jedną z częściej stosowanych konstrukcji były nadproża w kształcie łuku. Na przestrzeni wieków kształty ich zmieniały się zależnie od stylu architektonicznego danej epoki (segregator aktów prawnych).
Korzystna praca statyczna, szczególnie w lukach murowanych, polega na tym, że przy równomiernym obciążeniu na całej ich długości występują naprężenia ściskające, które konstrukcje murowe bardzo dobrze przenoszą.

W lukach wyniosłych siła powstająca w łuku od obciążeń przekazuje się osiowo na podpory (promocja 3 w 1).. W lukach płaskich występują na podporach siły ukośne zwane rozporem o wartości tym większej, im mniejsza jest wyniosłość łuku i większa rozpiętość. Siły te przenoszą podpory i cała konstrukcja pozostaje w równowadze.