Zapewnienie trwałości pokryć

Zapewnienie trwałości pokryć wykonanych z papy smołowej wiąże się z koniecznością starannej ich konserwacji. Wynika to z faktu, że wskutek ulatniania się lżejszych składników masa nasycająca papę traci z czasem elastyczność i kruszeje. Powstaje w ten sposób porowata powierzchnia papy, a ponadto odsłonięta tektura narażona jest na niszczące działanie czynników atmosferycznych. W odpowiednim czasie należy zatem nasycić papę przez powleczenie pokrycia smołą na gorąco lub masą smołowo-asfaltową na gorąco albo na zimno w stanie upłynnionym. Należy przestrzegać, aby warstwa konserwująca była możliwie cienka (zużycie ok. 0,75 kg/m²) ze względu na możliwość spływania w okresie letnim. Tego typu zabiegi konserwacyjne, podobnie jak wszelkie roboty pokrywcze, powinny być realizowane w dni bezdeszczowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Smarowanie zabezpieczające należy stosować w odstępach nie rzadziej niż co 2 lata. Pokrycia papami asfaltowymi są na ogół trwalsze od pokryć papami smołowymi, ze względu na znacznie niższą zawartość ulatniających się składników. Tylko nieliczne składniki utleniające powodują kruszenie się papy. Pokrycia papami asfaltowymi niszczy również sadź i promienie słoneczne. Sposób ich konserwacji polega na smarowaniu masami asfaltowymi, bezpośrednio po wykonaniu. Następnie po 3 latach masę asfaltową powleka się warstwami gorącej masy asfaltowej, a po kolejnych 2 latach rozcieńczonym lepikiem (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Oprócz zastosowania folii z tworzyw sztucznych w stropodachach używa się ich na warstwy zewnętrzne, najczęściej w budynkach tymczasowych, w obiektach użytkowanych tylko w okresie letnim oraz w obiektach rolniczych i ogrodniczych (uprawnienia budowlane). Pokrycia tych obiektów wykonuje się z folii polietylenowej, polipropylenowej, poliamidowej lub tkaniny nasyconej polichlorkiem winylu. Stosowane folie mają grubość 0,05 -0,4 mm. Folia jest na ogół zaciskana między listwami drewnianymi. W budynkach stałych folie z tworzyw sztucznych, mimo pewnych wad, stosuje się czasami do wyklejania koryt odwadniających w dachach.

Osłona przeciwwilgociowa

W niektórych krajach zachodnich produkowane są folie grubości 2-3 mm, o dużej wytrzymałości, odporne na działanie czynników atmosferycznych, stosowane do pokrycia dachów, szczególnie o małym pochyleniu (program egzamin ustny).

Osłona przeciwwilgociowa, izolacja termiczna i folia poliizobutylenowa montowane są bez klejenia. Całość jest zabezpieczona papą syntetyczną i piaskiem. Jako izolację termiczną stosuje się płyty z perlitu celulozowego, korka lub poliuretanu, wzmocnionego włóknem szklanym. Rozwiązanie to zdaje doskonale egzamin w pokryciach tarasowych o pochyleniu 1 do 5% (opinie o programie).

Kleje stosowane do przyklejania folii z tworzyw sztucznych muszą charakteryzować się dobrą przyczepnością do folii i do podłoża. Folie polietylenowe przykleja się lepikiem asfaltowym o temperaturze mięknienia według PiK ok. 85°C. Folie miękkie PCW przykleja się na ogół za pomocą klejów winylowych, a folie poliizobutylenowe za pomocą klejów wytwarzanych z monostyrenu i cyklokauczuku lub z kauczuków polichloroprenowych. Do tych ostatnich mogą być również stosowane lepiki asfaltowe bez wypełniacza (segregator aktów prawnych).

Przecieki wód opadowych przez pokrycia wynikają z wad występujących w dachach. Wady te są spowodowane złym wykonawstwem, wadami materiałów lub błędami projektowymi. W odniesieniu do podłoża wymagane jest przede wszystkim prawidłowe wykonanie spadków, zaokrągleń, odbojów, dylatacji oraz trwałe osadzanie w połaci dachowej masztów, wywiewek itp. Staranność wykonania podłoża pod pokrycie jest jednym z istotnych elementów robót przygotowawczych. Często spotykane krycie papą bezpośrednio chropowatej powierzchni prefabrykatów jest niedopuszczalne, gdyż nie zapewnia prawidłowego przyklejenia papy i prowadzi do jej uszkodzeń (promocja 3 w 1).

Gładź cementowa, stanowiąca zazwyczaj warstwę wyrównawczą pod pokrycie papą, powinna być bezwzględnie zatarta packą, gdyż stosowane przez .wykonawców jedynie ściąganie łatą powoduje powstawanie miejscowych sfalowań, do których dokładne przyklejenie papy jest niemożliwe.