Zaplecze materiałowe

Tymczasem w licznych zespołach naukowo-badawczych instytutów technologicznych (opracowujących materiały budowlane), w których określa się obecnie zaplecze materiałowe architektury przyszłości, pracuje w ZSRR chyba nie więcej niż dziesięciu architektów. Prawie wcale nie ma ich w przedsiębiorstwach produkcji materiałów budowlanych i w kombinatach budownictwa mieszkaniowego. W najlepszym razie architekci tylko „odbierają” potrzebne im materiały i wyroby z masowej produkcji, tworzonej wbrew ich woli i życzeniom. Normy na większość rodzajów produkcji, określające jakość materiałów, tworzy się i zatwierdza także, z reguły, bez twórczego udziału architektów (program uprawnienia budowlane na komputer).

Aktualność bezpośredniego twórczego udziału architektów w tworzeniu materiałowego zaplecza budownictwa rośnie w miarę nasycania się palety materiałowej coraz to nowymi produktami, bynajmniej nie zawsze odpowiadającymi kompleksowi stawianych im wymagań architektoniczno-budowlanych. I następuje to wtedy, kiedy istnieją realne możliwości kierowania jakością produkcji i kontroli szybkiego rozszerzenia jej wykazu i asortymentu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jak więc w takich warunkach, kiedy prawie każdy dzień ujawnia nowe możliwości technologiczne, kiedy chemia dostarcza nowych surowców do produkcji materiałów budowlanych, a w specjalistycznych laboratoriach instytutów naukowo-badawczych rodzą się nowe, na razie jeszcze nie kontrolowane przez architektów plany jak w takich warunkach powinna urzeczywistnić się „dyktatura architekta” w zakresie produkcji materiałów budowlanych, o której konieczności tak przekonująco pisał M. Ginzburg? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba przede wszystkim przeanalizować istniejący stan nauki i przemysłu materiałów budowlanych, z jednej strony, a sytuację użytkowania ich produkcji - z drugiej strony (uprawnienia budowlane).

Przemysłowe wyposażenie

Opracowywanie każdego nowego materiału budowlanego rozpoczyna się zwykle w specjalistycznym technologicznym laboratorium branżowego naukowo-badawczego instytutu przemysłu materiałów budowlanych. W tych instytutach powstaje nowa technologia produkcji i pierwsze próbne wzory materiałów budowlanych, prowadzi się ich badania, opracowuje zlecenia na projektowanie doświadczalnego, a następnie również przemysłowego wyposażenia (program egzamin ustny). Po sprawdzeniu próbnych przemysłowych partii nowego materiału w warunkach laboratoryjnych i budowy (na obiektach budownictwa doświadczalnego) rozpoczyna się jego produkcję według zatwierdzonych warunków technicznych lub norm. Całkowita droga od początku prac badawczych do wdrożenia nowego materiału do masowego budownictwa wynosi z reguły nie mniej niż 5 lat. Punktami wyjścia dla technologa przy stwarzaniu nowego materiału są będące do jego dyspozycji: baza surowcowa, sprzęt technologiczny i regulowane w określonym odstępie czasu technologiczne warunki procesu (opinie o programie).

Ponieważ dziś technologowi praktycznie nikt nie stawia ściśle określonych wymagań, zatem przy opracowywaniu nowych materiałów kieruje się on, przede wszystkim, będącą do jego dyspozycji bazą produkcyjną i surowcową oraz dążeniem do stworzenia produkcji, której wdrożenie dałoby możliwość uzyskania określonego efektu ekonomicznego. Przy takim stanie polepszenia użytkowych właściwości materiałów, polepszenie ich cech eksploatacyjno-technicznych, estetycznych i innych schodzi na drugi plan (segregator aktów prawnych).

Natomiast w przypadku formowania załatwianego zgodnie z wymaganiami wyżej wspomnianych norm, zamówienia architektoniczno-budowlanego, ściśle reglamentującego wymagania zleceniodawcy i użytkownika produkcji, proces opracowania nowych sztucznych materiałów i wyrobów zmienia się gruntownie (promocja 3 w 1).