Zaprawy budowlane

Zaprawy budowlane są to mieszaniny o określonym stosunku spoiwa, kruszywa i wody (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dzięki swoim właściwościom przechodzenia ze stanu plastycznego w stały zaprawy służą w budownictwie do łączenia kamieni sztucznych i naturalnych w bryły monolitowe oraz do układania wszelkiego rodzaju wypraw na powierzchni murów, stropów itp.

Oprócz normalnych zapraw, gdzie spoiwem jest cement, wytwarzane są jeszcze zaprawy asfaltowe, gliniane itp. Klasyfikację zapraw można ująć w 2 zasadnicze grupy:
zaprawy chemiczne — twardniejące wskutek procesów chemicznych,
zaprawy mechaniczne — twardniejące wskutek procesów mechanicznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zaprawy chemiczne dzielą się na:
a) zaprawy powietrzne — twardniejące tylko na powietrzu; są to zaprawy: wapienne, gipsowe, gipsowo-wapienne oraz magnezjowe;
b) zaprawy hydrauliczne (wodotrwałe) twardniejące na powietrzu i w wodzie; są to zaprawy: cementowe (z cementów portlandzkich i glinowych), cementowo-wapienne, cementowe lub wapienne z domieszkami hydraulicznymi, zaprawy ciepłochronne oraz zaprawy cementowe z domieszką środków wodoszczelnych (uprawnienia budowlane).

Zaprawy mechaniczne dzielą się na:
a) zaprawy twardniejące przez wyparowanie wody; są to zaprawy gliniane i szamotowe;
b) zaprawy twardniejące przez krzepnięcie lub ulatnianie się składników lotnych spoiwa; są to zaprawy asfaltowe.

Wypalanie wapieni

Najczęściej używane w budownictwie są zaprawy: wapienna, cementowo-wapienna, cementowa i gipsowa. Inne zaprawy są używane rzadziej i tylko do specjalnych robót (program egzamin ustny).

Zaprawy wapienne szeroko stosowane w budownictwie są mieszaniną wapna gaszonego (lasowanego) jako spoiwa, piasku jako kruszywa, i wody.
Wapno lasowane, czyli ciasto wapienne, otrzymujemy z procesu „gaszenia” wapna palonego, tj. połączenia go z wodą.
Wapno palone otrzymuje się przez wypalanie wapieni (węglanu wapniowego CaCOs) w temperaturze około 1100°C.

Wapno palone należy lasować, gdy jest świeże, niezleżałe, ponieważ pod wpływem wilgoci z powietrza lub z podłoża, na którym leży, samoczynnie się lasuje, przez co ulega zepsuciu. Ciasto wapienne zadołowane, dobrze zlasowane i odstałe, po wydzieleniu zbędnej wody przez odparowanie i wsiąkanie w dno oraz ściany dołu wapiennego, ma konsystencję gęstej śmietany lub nawet sera i jest przy tym z wierzchu mocno popękane.

W zależności od gatunku z jednej tony wapna palonego otrzymujemy średnio 2,5 m:s ciasta wapiennego. Woda do gaszenia wapna lub do zapraw musi być czysta, bez szkodliwych domieszek (nadająca się do picia).
Najlepszym kruszywem stosowanym do zapraw jest piasek kwarcowy rzeczny lub kopalniany, przemyty (opinie o programie).
Zaprawy wapienne, w zależności od potrzeb przygotowuje się w różnej proporcji składników. Np. do murowania używa się zaprawy o stosunku 1 : 3 (jedna część wapna i 3 części piasku) lub 1:4, do tynków — 1 : 2,5.
Twardnienie zapraw wapiennych następuje powoli i w zależności od warunków, w jakich proces ten odbywa się. Dokładną jakość zaprawy pod względem wytrzymałości bada się w laboratoriach. Na ściskanie próbka powinna wykazać po 28 dniach wytrzymałość 6 kG/cm2, a po 56 dniach — 8 kG/cm2 (segregator aktów prawnych).

Do zapraw wapiennych używane jest jako spoiwo również tzw. wapno hydratyzowane. Jest to wapno lasowane przy zastosowaniu małej ilości wody. Otrzymuje się wówczas proszek wapienny, który po zmieszaniu z piaskiem i odpowiednią ilością wody daje właściwą zaprawę wapienną. Odmiennym rodzajem wapna używanego do zapraw jest wapno pokarbidowe.

Uzyskuje się je jako produkt uboczny przy wytwarzaniu acetylenu; barwa jego podobna jest do koloru ciasta wapiennego, lecz o sinym odcieniu. Wapno to jest jeszcze u nas mało rozpowszechnione (promocja 3 w 1).