Zaskakująca idea

Penrose przestrzega jednak, że mózgowego cytoszkieletu nie należy traktować jako jakiegoś superkomputera. Jeżeli ten cytoszkielet jest naprawdę odpowiedzialny za świadome myślenie, to w jego funkcjonowaniu musi być coś, co radykalnie różni go od komputerów - musi to być funkcjonowanie niealgorytmiczne (program uprawnienia budowlane na komputer).

W książce Penrose’a, oprócz dobrej popularyzacji i głębokich przemyśleń filozoficznych, jest też spora doza inteligentnej zabawy. Wszystko wskazuje na to, że w trakcie pisania autor bawił się razem z przyszłym czytelnikiem. Niektóre paragrafy mają wręcz charakter łamigłówek do rozwiązania. Niekiedy są to łamigłówki dość trudne; czasem ich rozwiązanie jest odkładane do następnych rozdziałów. Trudniejsze łamigłówki można przeskoczyć bez większej szkody dla zrozumienia całości, ale jeżeli się je dokładnie rozgryzie, zyskuje się rozumienie, które daje wrażenie głębszego uczestniczenia w myślowych przygodach autora (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Książka Penrose’a jest pełna nowych, niekiedy zaskakujących idei. Zapewne niektóre z nich nie wytrzymają próby czasu, ale wszystkie wymagają gruntownego przemyślenia. Źle byłoby, gdyby książka ta nie wywołała długich i gorących dyskusji (uprawnienia budowlane).

Filozof przyrody, kosmologii, teolog. Profesor filozofii PAT, członek wielu towarzystw międzynarodowych, pracownik Watykańskiego Obserwatorium Astronomicznego w Castel Gandolfo. Wykładał na uniwersytetach w Louvain, Oxfordzie, Leicester, Bochum. Wraz z ks. biskupem Józefem Życińskim założył czasopismo „Philosophy in Science" z siedzibą w Arizonie. Publikował m. in. w „Tygodniku Powszechnym", „Znaku", „Przeglądzie Powszechnym” oraz czasopismach specjalistycznych. Wydał m.in. Wobec Wszechświata (1970), Spotkanie z nauką (1974), Początek świata (1976). Wszechświat i Słowo (1981), Usprawiedliwienie świata (1984), Filozofia świata (1992), Wszechświat u schyłku stulecia (1994), Wieczność. Czas. Kosmos (1995) (program egzamin ustny).

Antropologia filozoficzna

Hans Jonas (1903-1993) znany jest przede wszystkim jako badacz gnozy właśnie dzięki książce, którą jako pierwsze samoistne dzieło przetłumaczone na język polski udostępniło nam wydawnictwo Platan. Jonas studiował filozofię, teologię i historię sztuki we Freiburgu, Berlinie, Heidelbergu i Marburgu. Doktorat uzyskał u Heideggera i Bultmanna w 1928 roku. W 1933 roku wywędrował do Anglii, uciekając jako niemiecki uczony żydowskiego pochodzenia przed prześladowaniami nazizmu. W 1935 roku znalazł się w Palestynie, gdzie w latach 1938-39. a następnie 1946-48 uczył w Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie oraz w British Council School of Higher Studies (opinie o programie).

W 1949 był profesorem w Mc Gill University w Montrealu, w latach 1950-1954 w Calreton University w Ottawie, a następnie w latach 1956 do 1976 w New School for Social Research w Nowym Jorku. Wykładał gościnnie w Princeton, Columbia oraz Monachium. Bibliografia ponad 80 jego publikacji zebrana w 1978 roku, opublikowana w tomie studiów gnostyckich poświęconych Jonasowi w 75. rocznicę urodzin, wskazuje na jego zainteresowania naukowe. Pisał nie tylko na temat gnozy, choć ta tematyka przeważa, ale także na tematy filozoficzne, obracające się zwłaszcza wokół antropologii filozoficznej. W studiach nad gnozą kontynuował myśl zarówno Heideggera jak i Bultmanna (segregator aktów prawnych).

Podstawowym dziełem Jonasa na temat gnozy jest jego Gnosis und spatantiker Geist (część I w 1934, część II, wol. 1 w 1954; dzieła autor nie dokończył, a w wydaniu z 1993 część II, wol. 2 obejmuje inne prace Jonasa na temat gnozy i filozofii Plotyna zebrane pośmiertnie przez wydawcę Kurta Rudolpha). W dziele tym znajdujemy ślad dysertacji doktorskiej Jonasa pisanej u Bultmanna na temat pojęcia gnozy. Wydaje się, że zainteresowanie gnozą Jonas w ogóle przejął od Rudolfa Bultmanna, który również, nawiązując do „szkoły historii religii”, badał zagadnienie związków gnozy, dokładniej gnostycyzmu z chrześcijaństwem. Jonas nie podjął wprost tematyki związków gnozy z chrześcijaństwem i połączył gnozę z tym, co w tytule dzieła określił jako „duch późnego antyku" (promocja 3 w 1).