Zawartość wody

W linach wielowarstwowych takie środki zaradcze są praktycznie niemożliwe. Wyniki badań wskazują [5], że należy wówczas bardzo ograniczać zawartość wody w zaczynie, a wypełnienie kanału stalą sprężającą nie powinno w przekroju poprzecznym przekraczać 50%, dzięki czemu stwarza się warunki dobrego wypełnienia kanału, przy mniej upłynnionym zaczynie (program uprawnienia budowlane na komputer). Innym skutecznym sposobem, przedstawionym na kongresie F1P w 1974 r., jest iniekcja zaczynem w warunkach podciśnienia wytwarzanego ze strony wypływowej kanału. Razem z powietrzem wysysane są wówczas nadmiary wody, podobnie jak w metodach odpowietrzania mieszanki betonowej.

Szczególne trudności z iniekcją występują w długich kablach pionowych lub nieznacznie odchylonych od pionu cięgna takie są stosowane coraz częściej jako kotwie w gruncie. Iniekcję prowadzi się przez rurki wprowadzone do dolnych końców kabli, a więc również z najniższych punktów kanału (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Wysoki słup zaczynu w kanale ma jednak wyraźną tendencję do sedymentacji i w górnych częściach kanału zaczyn jest silnie uwodniony, a po stwardnieniu wykazuje niekorzystne zgrupowanie pustek powietrznych. W celu eliminacji tych wad stosuje się wielostopniową iniekcję prowadzoną w pewnych odstępach czasu, analogicznie jak przy betonowaniu wysokich słupów betonowych (uprawnienia budowlane).

Nowe technologie wykonywania mostów sprężonych, a także niektóre sposoby sprężania powłok zbiorników lub obudów reaktorów jądrowych i różnych konstrukcji liniowych (nawierzchnie dróg, lotniska, tunele itp.) wymagają możliwości przedłużenia cięgien przez dołączanie następnego odcinka do zakotwienia naciągniętego wcześniej kabla. Cięgna te powinny się ściśle pokrywać co do osi, aby nie powstały niekorzystne mimośrody siły sprężającej. Najprościej można wykonać takie dołączenie w kablach prętowych, szczególnie przy prętach profilowanych z nawalcowanymi na całej długości karbami zbliżonymi do gwintu (program egzamin ustny). W prętach takich przelotowa nakrętka pozwala bowiem realizować zakotwienie w dowolnym miejscu. W gładkich prętach z końcówkami gwintowanymi połączenie wymaga przedłużenia gwintu, aby nakręcić tuleję łącznikową.

Metody sprężania rur

Znacznie trudniejsze jest łączenie kabli wielodrutowych lub wielosplotowych; niektóre się do tego praktycznie nie nadają, np. kable Freyssineta. Kilka systemów zakotwień kabli wielodrutowych, np. BBRV lub PZ, łatwo było przystosować do przedłużania i znalazły one zastosowanie we wspomnianych nowych technologiach mostowych. Wszystkie zagraniczne systemy kabli wielosplotowych, jako powstałe współcześnie z nowymi zastosowaniami sprężania, przewidują możliwość dołączania kabli (opinie o programie). Większość tych systemów zawiera zarówno typowe przedłużenia stałe, czyli dołączane do zakotwień, jak i ruchome, czyli łączniki kabli. Inny rodzaj tzw. ruchomych łączników wprowadzono ostatnio do sprężania kablami walcowych powłok zbiorników (Stronghold). Są to staliwne elementy dostosowane do naciągu i kotwienia pojedynczych splotów 0 12,7 lub 15 mm. Dzięki możliwości naciągu obydwu końców łączonych kabli można zmniejszyć podział obwodowych cięgien na odcinki, gdyż zredukowane są straty spowodowane tarciem (segregator aktów prawnych).

Wszystkie metody sprężania rur o małych i średnich średnicach (np. do 2000 mm) przewidują ułożenie obwodowych cięgien na zewnątrz powłoki betonowej, a zatem technologicznie są zbliżone do kablobetonu. W wielkowymiarowych rurach spotyka się od niedawna także standardową technologię kablobetonu, z cięgnami wewnątrz rury i zakotwieniami czynnymi umieszczonymi w specjalnych pilastrach lub gniazdach. Stosuje się dwie odmiany metod naciągu cięgien: mechaniczną i termiczną(promocja 3 w 1).