Zawilgocenie budowlane

Zawilgocenie budowlane wpływa na przedłużenie procesu budowlanego i opóźnia eksploatację, jeżeli budynek nie jest poddany sztucznemu osuszaniu.
Zawilgocenie atmosferyczne stanowi bardzo ważną pozycję w ogólnym bilansie zawilgocenia budowlanego. Zawilgocenie atmosferyczne można podzielić na dwie fazy (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do pierwszej fazy należy zawilgocenie materiałów w czasie transportu i składowania na budowie. Wilgotność materiałów zależy również od stopnia, w jakim chłoną wilgoć zawartą w powietrzu.

Niektóre materiały, jak np. wyroby Ceramiczne, wysyłane są z zakładów produkcyjnych w zupełności suche, a nawilżają się wskutek sorpcji i zamoczenia opadami atmosferycznymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Drugą fazą zawilgocenia atmosferycznego jest nawilżanie się elementów budowli w okresie, kiedy nie są jeszcze zabezpieczone dachami. Zawilgocenie to w niektórych przypadkach znacznie przewyższa zawilgocenie wodą zarobową i jest szczególnie intensywne w budynkach wykonywanych w deszczowych porach roku (uprawnienia budowlane).

Według badań ITB (Kołodziejczyk) w czasie mroźnej zimy w roku 1949/50 na przegrodach domków doświadczalnych przy ul. Zesłańców w Warszawie wzrost zawilgocenia tych przegród wyraził się, jak następuje:
gruzobeton q = 1150 kG/m:1 z 3,0 do 5,3%
gruzobeton q = 1500 kG/m3 z 3,7 do 5,3%
pustaki szwajcarskie z gruzobetonu z 5,0 do 8,0%
cegła zwykła z 0,37 do 1,2% (program egzamin ustny).
Jak z tego wynika, cegła zwykła odznacza się najmniejszą początkową wilgotnością i jakkolwiek proporcjonalnie ulega większemu zawilgoceniu, to jednak wilgotność jej równa 1,2% w zasadzie należy do minimalnych, jakie spotykamy w przegrodach budowlanych zimą. Próbki do badań pobrane były od strony wewnętrznej, co nie pozwala ocenić wzrostu zawilgocenia w płaszczyźnie największego skraplania pary wodnej. Jednakże należy uznać, że widoczny wzrost zawilgocenia w jednorodnej materiałowo przegrodzie w pobliżu powierzchni wewnętrznej świadczy o niebezpieczeństwie większego zawilgocenia dalszych warstw przegrody (opinie o programie).

Próbki

Próbki pobrane z głębokości 10 cm od strony wewnętrznej ściany pawilonu doświadczalnego w Ksawerowie wykazały następującą wilgotność masową po dwuletnim wysychaniu:
- gazobeton wapienny 3,26%,
- gazobeton cementowy 6,10%,
- mur z cegły bez wyprawy 0,16% (segregator aktów prawnych).

Z powyższych wyników można wyprowadzić wniosek, że gazobetony odznaczają się znacznie większą sorpcyjnością od muru ceglanego. Jest to pogląd słuszny i potwierdzony innymi badaniami. Jednakże należy liczyć się, że próbki pobrane z różnych rodzajów przegród z tej samej głębokości (tj. 10 cm) od powierzchni wewnętrznej przebywały jakby w odmiennych warunkach klimatycznych, ponieważ w tym miejscu ciśnienie rzeczywiste pary, temperatura i wilgotność względna dla wszystkich tych przegród są różne. Na podkreślenie jednak zasługuje fakt, że w niniejszej pracy jako materiał wzorcowy przyjęto cegłę zwykłą, której zalety są potwierdzone również innymi badaniami w kraju.
Zawilgocenie wodą zarobową następuje przy wszystkich procesach produkcji mokrej: przy wykonywaniu murów, betonów i tynków (promocja 3 w 1).

Do najczęściej spotykanych należą zaprawy wapienne, cementowe, wapienno-cementowe, gipsowe i wapienno-gipsowe.
Zaprawy wapienne. Ciasto wapienne zmieszane z piaskiem lub innymi wypełniaczami stosuje się w postaci zapraw do układania murów i do tynków.

Zaprawa wapienna twardnieje stopniowo na powietrzu pod wpływem dwóch czynników:
- wydzielania kryształków wodorotlenku wapniowego z roztworu przesyconego, przy czym proces ten przyspiesza się wskutek wysychania,
- działania dwutlenku węgla C02 zawartego w powietrzu.

Proces ten nazywa się karbonizacją. Przy karbonizacji wydziela się woda zawarta w wapnie gaszonym w stanie chemicznie związanym. Między innymi z tego powodu mury i tynki wykonane przy użyciu zaprawy wapiennej łatwo ulegają zawilgoceniu.