Zespół nurkowy

Zespół nurkowy pracuje w oparciu o bazę nurkową, zaopatrzoną w potrzebny sprzęt, a przede wszystkim w pompę powietrzną dla dostarczania nurkowi powietrza. Załoga lodzi (bazy) składa się zwykle z 3 robotników obsługujących nurka i pompę. Jeżeli praca odbywa się na otwartych redach lub na głębokości większej niż 13 m. na łodzi powinien stale przebywać marynarz I klasy.
Ostatnio zaczęto się również posługiwać aparatem do tzw. nurkowania swobodnego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Nurkowanie swobodne (płetwonurkowanie) uważane dawniej jedynie za sport (np. myślistwo podwodne) i wyjątkowo stosowane do czynności poważniejszych: badań naukowych, specjalnych operacji wojskowych itp., dziś jest w powszechnym użyciu do prac podwodnych także budowlanych. Tylko w bardzo ciepłych wodach i nie na długi czas możliwe jest nurkowanie swobodne bez skafandra (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zwykle, zwłaszcza w naszych warunkach, potrzebny jest lekki skafander, który może być:
1) ,.mokry”, tj. nieszczelny jedno- lub dwuczęściowy, obcisły z powłoką gąbczastą, stosowany w temperaturze wody 10-15°C; na twarz zakłada się maskę obejmującą oczy i nos nurka; lub
2) „suchy”, tj. całkowicie szczelny, jedno- lub trzyczęściowy z hełmem z elastycznej tkaniny, z szybką lub otworem na maskę, albo sztywnym (z tworzywa sztucznego), lecz lżejszym niż w skafandrach klasycznych. Pod skafander nurek może ubrać ciepłą bieliznę nurkową (uprawnienia budowlane).

Technika głębokich wierceń

Są 2 rodzaje skafandrów suchych: z wyrównaniem ciśnienia (tj. o stałej objętości, do którego nurek wpuszcza wydychane powietrze) i bez wyrównania ciśnienia (tj. o zmiennej objętości) (program egzamin ustny).
Na piersiach i plecach nurek zawiesza aparat nurkowy (akwalung) powietrzny bądź tlenowy, bądź też na mieszaniny oddechowe (tj. najczęściej tlenu, azotu i helu), mocując go za pomocą szelek i pasów lub specjalnych „noszaków” o profilu dostosowanym do kształtu pleców.

Dalsze wyposażenie stanowi maska (tj. szybka szklana w oprawie gumowej szczelnie przylegającej do twarzy), która zapewnia widzenie pod wodą oraz zapobiega przenikaniu wody przez nos do płuc, oraz płetwy z gumy ułatwiające poruszanie się pod wodą, a ponadto pas z ciężarkami dla uzyskania pływalności obojętnej, kamizelka ratunkowa, nóż, głębokościomierz, zegarek podwodny, kompas i (ewentualnie przy pracach na większych głębokościach i częstych zmianach położenia) automatyczny dekompresjometr, pozwalający nurkowi na racjonalne, bezpieczne wynurzanie się (opinie o programie).
Bliższe szczegóły dotyczące sprzętu, a także szczególne właściwości nurkowania swobodnego omawia szeroko praca.

Interesujące refleksje na temat rozwoju nurkowania swobodnego w ostatnich latach zawiera praca,
Burzliwie rozwijająca się technika głębokich wierceń rozpoznawczych i eksploatacyjnych na oceanach doprowadziła do znacznego wzrostu korzystania z usług płetwonurków do różnych robót i interwencji na głębokościach do 200 m, a nawet i 300 m (segregator aktów prawnych). Opuszczanie nurków na te głębokości w oparciu tylko o bazę na powierzchni stało się niebezpieczne, wobec czego wprowadzono opuszczanie płetwonurków (po 3) w kapsułach („wieżyczkach”) pancernych o objętości 2-5 m:l, hermetycznie zamkniętych i wypełnionych mieszanką gazową pod ciśnieniem atmosferycznym. Wyjście z kapsuły znajduje się w dolnej jej części i ma kształt metalowego rękawa zamykanego z obu końców hermetycznymi klapami; wewnętrzna klapa jest pod ciśnieniem gazu w kapsule, zewnętrzna - pod ciśnieniem wody. Nurkowie po opuszczeniu na dno z zewnętrzną klapą zamkniętą przeczekują w kapsule tak długo, aż ciśnienie gazu w kapsule, sprężanego na żądanie nurków, tak wzrośnie, że zrówna się z ciśnieniem hydrostatycznym zewnętrznym.

Nurkowie (1 lub 2) wychodzą do wody przywiązani linami do kapsuły i w promieniu kilkudziesięciu metrów od niej mogą wykonywać prace kierowane i kontrolowane z powierzchni wody za pomocą telefonu i telewizji podwodnej (promocja 3 w 1).