Ziarnista odmiana zielonego grossularu

Zbita, ziarnista odmiana zielonego grossularu z Transwalu (Buffelsfontein) nosj nazwę jadeitu południowoafrykańskiego lub transwalskiego. Grossulary z Ameryki Północnej mają handlową nazwę rubinów kalifornijskich lub rubinów Montana. Grossular występuje głównie w zmetamorfizowanych wapieniach. Hessonity nazywane są nieraz hiacyntami cejlońskimi lub fałszywymi (program uprawnienia budowlane na komputer). Największe ich ilości wydobywa się z okruchowych wtórnych złóż na Cejlonie. Minerałem pospolicie towarzyszącym hessonitowi jest cyrkon.
Pirop. Najbardziej znanym granatem jest pirop, często używanym do celów zdobniczych dzięki pięknej barwie rubinowo- czerwonej.

Nazwa pochodzi od greckiego piropos podobny do ognia. Barwa piropu bywa ciemnoczerwona aż do czarnej, niekiedy z niezbyt pożądanym odcieniem żółtawym. Pirop występuje głównie w zasadowych skałach magmowych, zwłaszcza w pery- dotytach, i w skałach metamorficznych serpentynitach (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nie tworzy on wyraźnych kryształów, lecz występuje zwykle w po- siad nieregularnych ziarn. Przez długie wieki piropy, zwane nieraz karbunkułami, wydobywano na dużą skalę w Czechach z aluwialnych żwirów i piasków rzecznych. Kamienie te nazywane były czeskimi granatami lub czeskimi kamieniami. I dzisiaj jeszcze bardzo popularna w Czechosłowacji jest biżuteria z granatami. Piropy występują również w Saksonii i Ameryce Północnej (Arizona, Kolorado).

Piropy z Północnej Ameryki nazywane są w handlu jubilerskim rubinami amerykańskimi, kalifornijskimi, rubinami z Gór Skalistych (Rocky Mountains ruby), rubinami Arizona, Kolorado lub Montana, a także spinelami. Piropom z Cejlonu nadaje się nieraz nazwę rubinów Piropy ze Szkocji nazywane są rubinami Ely (od miejscowości Ely). Piropy z południowej Afryki, gdzie występują razem z diamentami, mają nazwę rubinów przylądkowych (Cape ruby) (uprawnienia budowlane).

Almandyn

Granat ten ma barwę brunatną, brunatnoczerwoną, pomarańczowoczerwoną, nieraz z odcieniem fioletowym. Wskutek tej niezbyt popularnej barwy jest on stosunkowo mało używany w jubilerstwie. Jego nazwa pochodzi od miejscowości Spessart. Występuje w granitach i innych skałach magmowych w Bawarii i Tyrolu oraz na Cejlonie i Madagaskarze, w Ameryce Północnej (Wirginia, Nevada) i w Brazylii (program egzamin ustny).
Używany był w starożytności do celów zdobniczych. Nazwa almandynu pochodzi od miejscowości Alabanda w Azji Mniejszej, gdzie niegdyś szlifowano te kamienie. Nosił on dawniej również nazwę karbunkułu (opinie o programie).

Barwa almandynu może być ciemnoczerwona i fioletowoczerwona przez brunatnoczerwoną aż do niemal czarnej. W świetle sztucznym almandyn ma nieraz lekki odcień pomarańczowy. Do celów zdobniczych używa się zazwyczaj almandynóiw jaśniejszych, a nie ciemnych i nieprzezroczystych. Almandynom nadaje się najczęściej szlif kaboszonowy, a ciemniejszym odmianom szlif kaboszonu wydrążonego, aby w ten sposób zmniejszyć grubość kamienia i rozjaśnić jego barwę. Na niektórych karbunkułach występuje zjawisko asteryzmu w postaci gwiazdy cztero- ramiennej.
Almandyn występuje zarówno w skałach magmowych, jak i metamorficznych (segregator aktów prawnych).

Podobnie jak i inne granaty wydobywany jest także z wtórnych złóż okruchowych. Znajdujące się w handlu almandyny pochodzą z Indii, Cejlonu, Australii Południowej, Brazylii (Minas Gerais), Urugwaju, Azji Mniejszej i różnych miejscowości Ameryki Północnej.
Almandyny z Syrii znane są w handlu jako granaty syryjskie. Granaty australijskie noszą nazwę rubinów Adelaide od głównego miasta Australii Południowej, almandyny z Cejlonu rubinów cejlońskich, almandyny z Azji Mniejszej rubinów Alabanda (promocja 3 w 1).

Rodolit. Jest on barwy różowej i purpurowej. Jego skład chemiczny i własności są pośrednie między piropem a almandynem. Występuje w Ameryce Północnej (okręg Macon w Karolinie).