Złącza podbijane

Miejsca nie wypełnione można by w zasadzie wypełnić zaprawą ponownie, nie zawsze są one jednak dobrze widoczne, a poza tym wymagałoby to nadzwyczaj starannego prowadzenia robót. Usprawnieniem w kierunku pełniejszego wypełnienia spoiny zaprawą jest obniżenie krawędzi stropu w celu uzyskania bruzdy, wypełnionej następnie zaprawą. Jest to korzystne rozwiązanie, łączy się ono jednak zwykle z potrzebą na sposób opierania płyt ścian równoległych do kierunku zbrojenia płyt stropowych) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ustawienie podkładek rektyfikujących można zastąpić ustawiając płyty górnej kondygnacji na nakrętkach rektyfikujących, podobnie jak ma to miejsce w złączach „podbijanych”. Rozwiązanie takie usuwa zasadniczą wadę złączy na zaprawie, jaką jest trudność rektyfikacji płyty ściennej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W celu uzyskania równomiernego przekazywania obciążenia ze ściany górnej kondygnacji, instrukcja radziecka zaleca stosowanie w budynkach wysokich (powyżej 16 kondygnacji). Złącza podbijane są szczególnie szeroko znane w ich klasycznym duńskim rozwiązaniu, przyjętym następnie w wielu systemach na całym świecie (uprawnienia budowlane).

Płyta górnej kondygnacji ustawiona jest na nakrętkach trzpieni rektyfikacyjnych wystających z płyt niższej kondygnacji. Właściwy poziom wierzchu nakrętek kontrolowany jest przed ustawieniem płyty ściennej. Po ustawieniu płyty spoina wypełniona zostaje przez podbijanie zaprawą z małą ilością wody. Gdy zaprawa stwardnieje, nakrętki powinny być w zasadzie zwolnione, tak żeby obciążenie płyty przekazywało się wyłącznie na zaprawę (program egzamin ustny).

Opieranie płyt

Zwalnianie sprawia jednak trudności wykonawcom, w związku z czym dość często zdarza się, że pozostają one niezwolnione. Jak wykazały badania, przy należytym wypełnieniu spoiny zaprawą, uplastycznienie gwintów w nakrętce i lokalny ugniot betonu dociskanego nakrętką praktycznie nie występuje i pozostawienie niezwolnionej nakrętki nie ma więc wpływu na nośność złącza (opinie o programie). Z konstrukcyjnego punktu widzenia nie można jednak takiego postępowania wykonawców akceptować bez zastrzeżeń. Niezwalnianie nakrętek dopuścić można generalnie tylko w przypadku, gdy są to nakrętki plastykowe ulegające ścięciu już przy obciążeniu 50-80 kN lub gdy zapas bezpieczeństwa dla złącza został wykorzystany nie więcej niż w 75%.

W pierwotnym okresie stosowania złączy podbijanych w projektach skandynawskich wymagana była bardzo wysoka wytrzymałość zaprawy wypełniającej spoinę, tj. ok. 30-40 MPa, w związku z czym stosowana była zaprawa o bardzo małej ilości wody i trudno urabialna. Jak wykazały jednak badania, tak wysoka wytrzymałość zaprawy nie jest potrzebna dla uzyskania pełnej nośności złącza, a z drugiej strony sucha konsystencja utrudnia należyte wypełnienie spoiny zaprawą, co dla nośności złącza odgrywa rolę decydującą (segregator aktów prawnych). Obecnie stosuje się więc zaprawę o wytrzymałości ok. 20 MPa, o konsystencji pośredniej między suchą a gęstoplastyczną, przykładając jednocześnie dużo uwagi do należytego wypełnienia spoiny.

W myśl BN-78/8812-01 grubość spoiny powinna mieścić się w przedziale 2,5-5 cm. Wytrzymałość zaprawy podlega sprawdzeniu w obliczeniach statycznych Nie może być jednak mniejsza niż 8 MPa w przypadku ścian betonowych i 10 MPa w przypadku ścian z pionowym zbrojeniem głównym (promocja 3 w 1).

Opieranie płyt na zaprawie podbijanej w spoinie krytykowane jest niekiedy z u- wagi na brak możliwości kontroli wypełnienia spoiny. Wady tej można uniknąć kształtując bruzdę w stropie pod płytą ścienną jak na rys. 3-39. Do wypełnienia spoiny stosuje się w takim przypadku już nie zaprawę, a beton drobnoziarnisty o konsystencji gęstoplastycznej. Do spoiny nanosi się go z jednej strony, a należyte wypełnienie spoiny kontroluje z drugiej.