Zlodowacenia plejstoceńskie

Wybrzeża Wielkiej Brytanii są bardzo silnie rozczłonkowane. Dla wsch. i zach. Szkocji, pd.-wsch. i pd. Anglii charakterystyczne są wybrzeża klifowe, dla Hel irydów, Orkadów, Szelandów i pn. Szkocji - fiordowe, dla wsch. Anglii - plażowe, a dla Walii i Półwyspu Kornwalijskiego riasowe. W pn. części Irlandii Północnej występuj.) wybrzeża klifowe, a w części pd.- wsc h. plażowe. W głąb wcinają się liczne zatoki największe to: Kanał Bristolski, zatoka Cardigan, Zatoka Liverpoolska, Solway I irtli. Firth of Clyde i Firth ot Lome - po stronie zach. oraz Moray Firth, Firth of Forth i zatoka The Wash po stronie wsch. Silne rozczłonkowanie wybrzeży powoduje, że żaden punkt wyspy nie leży dalej niż I 20 km od morza (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pod względem ukształtowania pionowego Wielka Brytania dzieli się na dwie części: górsko wyżynną (łlighland Britain) i nizinni) (Lowland Britain). Duży wpływ na jej współczesną rzeźbę wywarły zlodowacenia plejstoceńskie, które przemodelowały poprzedni,). Wyspy Brytyjskie były zlodowacenie najprawdopodobniej czterokrotnie. W okresie maksymalnego zlodowacenia (risskiego) wolna od lodu pozostała jodynie pd. część Wielkiej Brytanii (na pd. od linii biegu wdłuż doliny Tamizy do ujścia rzeki Avon) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Szereg dużych jezior

Pn.-zac h. Szkocję zajmuje) Córy Kaledońskie (Carn Eige - 1182 m n.p.m.) oddzielone od Crampianciw wypełnioną jeziorami (I och Ness, Loch Lochy) uskokowe) dolin.) Glen More. Grampiany s.) najwyższym masywem Wielkiej Brytanii i całego archipelagu. Najwyższymi szczytami są tutaj Ben Nevis ( 1 54 5 m n.p.m.), Ben Mac dui (I Tli m n.p.m.) i Ben Lawers (1214 m n.p.m.). ()d pd. ogranie za je rów tektoniczny (uprawnienia budowlane).

Niziny Środkowoszkockiej, ciągnący się pomiędzy zatokami Firth ot Clyde i Firth ot Forth (program egzamin ustny). Po jego pd. stronie rozciąga się Wyżyna Południowoszkocka, osiągająca w najwyższym punkcie 842 m n.p.m. lej przedłużeniem w kierunku pd.-wsc h. s.) wzgórza Cheviot (816 m n.p.m.). Pomiędzy zatokami Solway Firth a Morec ambe nizinne, o niewielkim sp.uIku. Często rozlewają tworząc jezior,i. Największym jeziorem kraju jest leżące w Irlandii Północ nej Lough Neagh (196 km innymi w tym regionie I ower Lough l ine i U|j|M’i Lough Łrne na rzece o lej samej nazwie. Jeziora Wielkiej Brytanii s.) mniejsze (opinie o programie). Skupiaj,) się one przede wszystkim w polodowcowych dolinach Szkocji i Kumhrii. Szereg dużych jezior znajduje się też w Walii, ale s.) one bądź sztuczne, bądź w znacznym stopniu przekształć one przez człowieka. Najhardziej znanymi jeziorami szkockimi są: Loch Ness, Loch Lomond, Loch Kannoch, Loch Tay; jeziora kumlłryjskie objęte są ochroną w ramach parku narodowego Lake Dislric t. Na nizinach występuj.) gł. jeziora sztuczne. Wiele jezior wykorzystuje się dla celów gospodarczych (energetycznyc h, rekreacyjnyc h, jako zbiorniki wody pitnej (segregator aktów prawnych).

Gleby Wielkiej Brytanii c echuje duża różnorodność i zmienność przestrzenna. W pn.- zach. Szkocji i Irlandii Północnej występuj.) gleby bielicowe. Wsch. Szkocję i Anglię zajmuj.) żyzne* gleby brunatne leśne. Obszary wokół zatoki The Wash i na nizinie The Fens pokrywaj.) gleby aluwialno i tortowe, należące do najwydajniejszych w całej Wielkiej Brytanii. Na wapiennych terenach Anglii i Walii wytworzyły się rędziny, a w górach gleby górskie. Pierwotną roślinność’ Wielkiej Brytanii stanowiły lasy liściaste z dębem, bukiem, jesionem i brzóz.) - na nizinach, a także lasy szpilkowe porastające kamieniste obszary Walii i Szkocji oraz piaski pd. Anglii. Obecnie lasy i zadrzewienia zajmują zaledwie l()%pow. kraju i rzadko twórz.) większe skupiska. Najwięcej zachowało się ich w Szkocji, Walii i pn. Anglii. Na rozległych terenach występowały bagna i torfowiska, znane przede wszystkim z Fennlandu, Romney i Marsh (promocja 3 w 1).