Zmniejszenie obciążenia rusztowania

Rusztowanie było montowane na rusztowaniu pomocniczym (program uprawnienia budowlane na komputer). Po wykorzystaniu rusztowania na jednym pasie mostu zarówno rusztowanie pomocnicze jak i rusztowanie właściwe przesuwano poprzecznie na miejsce drugiego pasa. Obciążenie masą betonową tego typu rusztowań powinno się odbywać wąskimi pasami (odcinkami) zapewniającymi symetryczne obciążenie i jak najmniejsze odkształcenia rusztowania.

Połączenia w węzłach łuku trójprzegubowego wykonano za pomocą pierścieni, śrub i trzpieni.
Rusztowanie wiązarowe, opierane na bardzo wysokich filarach wiaduktu, którego konstrukcje przęseł stanowiły łuki z tarczownic żelbetowych.
Coraz częściej stosuje się betonowanie sklepień mostowych warstwami (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Pierwsza warstwa stwardniałego betonu współpracująca z rusztowaniem staje się konstrukcją dźwigającą masę betonową następnej warstwy. Tą drogą uzyskuje się redukcję odkształceń rusztowania oraz oszczędza jego wymiary.

Doświadczenia wykazały, że przyczepność pomiędzy deskowaniem i betonem pierwszej warstwy (wynosząca 0,6 kG/cm2) zapewnia praktycznie dostateczną współpracę obu konstrukcji.
Rusztowanie wymienionego wyżej typu do budowy mostu w Brnie o przekroju skrzynkowym. Rusztowanie wykonano w postaci łuku kratowego o rozpiętości ok. 146,00 m. Został on zmontowany za pomocą specjalnej wieży montażowej. Najpierw betonowano płytę dolną skrzynki, po stwardnieniu betonu betonowano ściany pionowe i na koniec - płytę górną. Do zdjęcia rusztowania zastosowano dźwigniki hydrauliczne umocowane na wezgłowiach i w kluczu konstrukcji łuku rusztowania (uprawnienia budowlane).

Rusztowania o konstrukcji łukowej o większych rozpiętościach mogą być ekonomiczne, jeśli można je wykonywać jako przesuwne i do wielokrotnego wykorzystania.
Budowa mostu na rzece l’Elorn pod Brest we Francji. Most składał się z trzech luków żelbetowych po 186,40 m rozpiętości. Do budowy łuków zastosowano rusztowanie o konstrukcji łukowej. Rusztowanie użyto trzykrotnie, przesuwając je na pontonach żelbetowych.

Betonowanie łuków

Betonowanie łuków odbywało się w trzech fazach. Najpierw betonowano płytę dolną, następnie ściany pionowe, a na koniec - płyty górne (program egzamin ustny).
Zmniejszenie obciążenia rusztowania ciężarem własnym betonowej konstrukcji mostu można uzyskać, betonując konstrukcję w kilku fazach. W każdej fazie betonuje się jeden lub dwa pasy podłużne wydzielone z całości konstrukcji. Każdy z tych pasów betonuje się odcinkami, przy czym kolejność betonowania poszczególnych odcinków jest tak dobrana, aby odkształcenia rusztowania były symetryczne i jak najmniejsze (opinie o programie).

Po zabetonowaniu pasma podłużnego w każdej fazie opuszcza się nieco rusztowanie, tak aby wykonana część konstrukcji mogła pracować samodzielnie i nie obciążała rusztowania przy betonowaniu następnych pasów w następnych fazach betonowania. Przykładem rusztowania zaprojektowanego na wyżej podanych zasadach jest rusztowanie wzniesione przy budowie mostu na rzece Chirre w Chile.
Kolejność betonowania poszczególnych odcinków, w jakiej były betonowane poszczególne pasma. Wypada nadmienić, że dwa pasma skrajne wykonane w fazie I połączono od razu zabetonowanymi poprzecznicami co zapewniło współpracę całej konstrukcji pomimo betonowania w różnych fazach (segregator aktów prawnych).

Zasady konstruowania deskowań podwieszonych do zbrojenia samonośnego konstrukcji mostowych zasadniczo nie różnią się od stosowanych przy deskowaniach konstrukcji budynków.
Typowym przykładem mostu, gdzie właśnie uniknięcie bardzo kosztownego rusztowania dla podparcia deskowania zadecydowało o wyborze konstrukcji żelbetowej ze zbrojeniem samonośnym jest most wyoudowany w Górnej Bawarii w pierwszym ćwierćwieczu XX wieku.

Konstrukcję zaprojektowano jako ustrój łukowy dwuprzegubowy rozpiętości 130,00 m i strzałce 31,80 m, przy całkowitej długości jezdni 182,00 m (promocja 3 w 1).