Zmniejszenie sztywności węzłów

Zmniejszenie sztywności węzłów ustroju, wynikające z podatności połączeń, powoduje wzrost momentów przęsłowych i przemieszczeń oraz obniżenie momentów w węzłach (program uprawnienia budowlane na komputer).
W lekkich halach jednonawowych o stosunku rozpiętości do wysokości B/H = 2, obliczanych w stanie sprężystym, uwzględnienie sztywności połączeń równych 1 -106 kNm/rad powoduje zmiany momentów i przemieszczeń ok. 5%.

W szkieletach wielopiętrowych decyzja wyboru rodzajów połączeń rygli ze słupami powinna być poparta analizą kosztów. Połączenia przegubowe lub półsztywne, tanie w wykonaniu, wymagają na ogół większych przekrojów rygli. Ze względu na znaczne przemieszczenia w porównaniu z konstrukcją połączeniach sztywnych, ich zastosowanie uzależnione jest od sposobu przenoszenia sił poziomych i od stosunku wysokości do szerokości układu konstrukcyjnego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zależnie od rodzaju konstrukcji, schematu statycznego i obciążenia jako węzły półsztywne mogą być traktowane połączenia o sztywności od 1 -104 do 5 • 105 kNm/rad, a jako węzły sztywne połączenia o sztywności powyżej -105 kNm/rad. W konstrukcjach projektowanych z wykorzystaniem rezerwy plastycznej węzły powinny mieć sztywność nie mniejszą niż 1 10′ kNm/rad (uprawnienia budowlane).
Na rysunku 3-3 pokazano przykłady połączeń belek ze słupami: przegubowych, półsztywnych i sztywnych. Orientacyjne informacje o sztywności tych połączeń zawiera tabl. 3-9. W celu uzyskania połączenia sztywnego niezbędne jest zapewnienie odpowiednio dużego ramienia sił wewnętrznych (np. przez zastosowanie skosu) oraz przekazywania się sił wewnętrznych na osiach pasów, przy małych przemieszczeniach. W połączeniach półsztywnych przekazywaniu się sił na osiach pasów towarzyszą dość znaczne odkształcenia części.

Ogólne zalecenia dotyczące wyboru odpowiedniego rodzaju i kategorii połączenia. Wybór właściwej kategorii połączenia sprężanego (ciernego lub doczołowego) uzależniony jest od oceny prawdopodobieństwa wystąpienia w połączeniu obciążeń większych niż charakterystyczne oraz przemieszczeń, które te obciążenia mogą wywołać. W połączeniach ciernych powinno być brane pod uwagę również niebezpieczeństwo pełzania (program egzamin ustny).

Połączenia śrubowe zwykłe

Wymienione w tytule rodzaje połączeń omawiane są w jednym rozdziale ze względu na ten sam sposób przekazywania się sił wewnętrznych. Są to bowiem połączenia, w których główna składowa obciążeń jest prostopadła do osi łączników, a siły wewnętrzne przenoszone są przez ścinanie trzpieni i docisk do ścianek otworów. Należy pamiętać, że połączenia śrubowe zwykłe mogą być zarówno niesprężane, jak i sprężane (opinie o programie).
Połączenia śrubowe zwykłe mogą być stosowane wspólnie z innymi rodzajami połączeń śrubowych, nitowych lub spawanych pod warunkiem, że będą one traktowane jako tymczasowe (dla ułatwienia montażu). Wymaganie to nie wyklucza możliwości stosowania różnych rodzajów połączeń, gdy ich przemieszczenia nie mają na siebie wpływu (np. w połączeniu belki dwuteowej ze słupem, połączenie śrubowe środnika może przenosić siłę poprzeczną, a nakładki później przyspawane do pasów - moment zginający).

Zastosowanie śrub pasowanych razem z nitami jest dopuszczane przy rekonstrukcji istniejących połączeń. Obciążenie rozdziela się wówczas proporcjonalnie do nośności i liczby łączników (segregator aktów prawnych).
Połączenia na sworznie wyróżnia w stosunku do połączeń śrubowych brak sił docisku i tarcia w styku, wynikających z dokręcenia nakrętki. Połączenia te nie powinny być więc stosowane w przypadkach występowania nawet niewielkich obciążeń równoległych do osi łączników oraz obciążeń mimośrodowych w płaszczyźnie styku.
Połączenia obciążone współosiowo.

Łączniki (śruby, nity lub sworznie) w połączeniu obciążonym współosiowo są usytuowane w płaszczyźnie ścinania symetrycznie do obciążenia (oś symetrii łączników pokrywa się z linią działania obciążenia), przez co rozkład sił nie jest zakłócony działaniem momentu (promocja 3 w 1). Najczęściej spotykane rodzaje takich połączeń. Są to połączenia elementów rozciąganych, węzły kratownic oraz styki podporowe belek.