Zniszczenie próbki zagęszczonego piasku

Wyniki badania przy stałej objętości zagęszczonego piasku. Gdyby ten sam piasek o takim samym zagęszczeniu początkowym był badany przy stałym ciśnieniu bocznym wynoszącym 1 kG/ cm², to wytrzymałość na ściskanie wyniosłaby jedynie 3,8 kG/cm² (program uprawnienia budowlane na komputer). Zachowanie się próbki przy stałym ciśnieniu bocznym i zachowanie się przy stałej objętości można powiązać następująco. Jeśli ma nastąpić zniszczenie próbki zagęszczonego piasku podczas ścinania, to musi również nastąpić zniszczenie wzajemnego zazębienia ziaren.

To może się zdarzyć albo przez ścięcie i łamanie ziaren lub przez zwiększenie objętości. Oczywiście wymaga to większej energii do wywołania każdego z tych dwóch zjawisk niż energia potrzebna do wywołania poślizgu ziaren gruntu po powierzchni płaskiej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jeśli grunt ma możliwość swobodnego pęcznienia, to musi rozwinąć się ścieżka najmniejszej wytrzymałości i w ten sposób przezwyciężyć wzajemne zazębienie ziaren. Jeśli natomiast nie pozwolimy na swobodne pęcznienie gruntu, to ścieżka najmniejszej wytrzymałości może zależeć od pękania ziaren.

Ścinanie przy stałej objętości ma niewielkie znaczenie w gruntach suchych, natomiast ma ono bardzo duże znaczenie przy szybkim ścinaniu gruntów nasyconych, co omówimy w części V (uprawnienia budowlane). Po wystąpieniu dużych odkształceń w gruncie zarówno dewiator naprężeń, jak i wskaźnik porowatości osiągają wartości niezależne od początkowej wartości tego ostatniego. W takich warunkach następuje odkształcenie piasku bez dalszej zmiany objętości i przy stałej wartości dewiatora naprężenia.

Pojazd gąsienicowy

Widać jeszcze pewne zazębienie ziaren, gdy osiągnie się stadium końcowe (stałej objętości). Ziarna muszą jeszcze przemieszczać się wzajemnie (może przeważnie wokoło siebie) aż nastąpi odkształcenie oraz dokonają się zmiany objętości współmierne z wymiarami ziarna zarówno przyrost, jak i zmniejszenie. Wyniki miejscowych przesunięć składają się tak, że nie zachodzi zmiana objętości próbki piasku jako całości (program egzamin ustny). Dlatego też można potraktować jako właściwość gruntu przedstawiającą połączony wpływ i stopień wzajemnego zazębienia ziaren. Wpływ ten może nastąpić dla zerowej całkowitej zmiany objętości podczas dalszego naprężania.

Również wskaźnik porowatości w stadium stałej objętości można potraktować jako właściwość gruntu (opinie o programie). Zgodnie z wprowadzonym już pojęciem kąta tarcia wewnętrznego 0 obliczamy z wartości naprężeń w miejscu maksimum krzywej stanu naprężenia i odkształcenia. Ta wartość kąta tarcia 0 nie jest właściwością gruntu, lecz zależy w dużym stopniu od wskaźnika porowatości, jaki był przed działaniem dewiatora naprężenia. W rzeczywistości zachodzi pewna mała zmiana objętości piasku przed osiągnięciem maksimum dewiatora naprężenia, ale zazwyczaj na wykresie nanosi się 0 jako funkcję (segregator aktów prawnych).

W większości zagadnień geotechnicznych nie można dopuścić do dużych odkształceń gruntów piaszczystych, dlatego też wartość 0 oparta na maksimum krzywej naprężenie- odkształcenie właściwie przedstawia wytrzymałość piasku. Są jednak zagadnienia, w których występują duże odkształcenia, gdy trzeba ocenić opór, jaki napotyka pojazd gąsienicowy poruszający się po gruncie piaszczystym. Dla takich zagadnień należałoby użyć wartości 0_CV do przedstawienia wytrzymałości piasku(promocja 3 w 1).

Poprzednie rozważania dotyczyły wewnętrznej wytrzymałości piasku. Jednakże w wielu praktycznych przypadkach interesują inżyniera opory tarcia, jakie występują między piaskiem i powierzchniami takich konstrukcji, jak ściany oporowe lub pale. Jeśli taka powierzchnia jest bardzo gładka, jak w przypadku poślizgu piasku po niezardzewiałej stali, to kąt tarcia jest najprawdopodobniej równy 0^ dla piasku. Jeśli natomiast powierzchnia jest chropowata, tak jak typowa powierzchnia betonu, to wartość kąta tarcia będzie zapewne bliska wartości 0_CV.