Zniszczony fragment konstrukcji

Dopuszcza się powstanie pod obciążeniem wyjątkowym dużych rys czy trwałych odkształceń, sam ustrój konstrukcyjny powinien pozostać jednak nie zmieniony i zdolny do przenoszenia obciążeń W drugiej metodzie przyjmuje się, że obciążenie wyjątkowe jest zbyt duże, aby określona część konstrukcji mogła mu sprostać, w konsekwencji czego wystąpi lokalne zniszczenie konstrukcji. Konstrukcja powinna być jednak tak zaprojektowana, aby to lokalne zniszczenie nie stało się powodem katastrofy postępującej na dalsze elementy konstrukcji i konstrukcja nie zawaliła się (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zamiast szacować wielkość obciążenia wyjątkowego jak w pierwszej metodzie, szacuje się tu zakres lokalnego zniszczenia, a istotą zabezpieczenia jest nadanie konstrukcji zdolności do ukształtowania wokół miejsca lokalnego zniszczenia wtórnego ustroju nośnego, przejmującego obciążenie, którego nie może już przenosić zniszczony fragment konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W skład ustroju wtórnego wchodzić mogą poza elementami nośnymi konstrukcji, znajdującymi się poza miejscem lokalnego zniszczenia, również elementy niekonstrukcyjne w zrozumieniu ustroju pierwotnego (np. betonowe ściany osłonowe), pod warunkiem że nośność tych elementów i sposób połączenia z resztą konstrukcji zapewni im odpowiedni udział w pracy ustroju wtórnego (uprawnienia budowlane). W strefie ustroju wtórnego dopuszcza się powstanie dużych rys i przemieszczeń elementów konstrukcji względem siebie, pod warunkiem jednak, że życie znajdujących się tu ludzi nie znajdzie się w niebezpieczeństwie.

Możliwe są też kombinacje obu metod, tj. uwzględnienie w projekcie konstrukcji przenoszenia przez jej ustrój pierwotny obciążeń wyjątkowych do określonej wielkości i tworzenia przez nią ustroju wtórnego zdolnego przenosić obciążenia większe (program egzamin ustny).

Efektywność zabezpieczenia konstrukcji

Metoda pierwsza znajduje zastosowanie przede wszystkim przy projektowaniu konstrukcji szkieletowych. Jak wynika z obserwacji, wybuch w budynku o konstrukcji szkieletowej niszczy z reguły ściany wypełniające, niekiedy i stropy, natomiast słupy mają szanse oprzeć się sile eksplozji. Z drugiej strony zaprojektowanie konstrukcji szkieletowej, która byłaby odporna na katastrofę postępującą w warunkach, gdy jeden ze słupów uległ zniszczeniu, możliwe jest tylko w ograniczonym zakresie (opinie o programie).

Z natury rzeczy efektywność tej metody ograniczona jest do rodzaju i wielkości obciążeń wziętych pod uwagę. Jej zaletą jest natomiast nieograniczony obszar, w którym obciążenia te mogą się pojawić. Przy projektowaniu budynków ze ścianami nośnymi stosowana jest raczej metoda druga. Uwzględnianie siły wybuchu przy wymiarowaniu ścian nośnych prowadzi do nadmiernego zwiększania grubości i zbrojenia ściany. Obserwacje lokalnych zniszczeń spowodowanych wybuchem w pomieszczeniu czy w innych okolicznościach wskazują, że zakres tych zniszczeń jest na ogół nieduży (segregator aktów prawnych). Zapobieżenie katastrofie postępującej przez ukształtowanie wtórnego ustroju nośnego jest w tych warunkach rozwiązaniem znacznie bardziej racjonalnym.

Efektywność zabezpieczenia konstrukcji przez nadanie jej możliwości ukształtowania ustroju wtórnego ograniczona jest do zakresu, w jakim powstało lokalne zniszczenie, co można uważać za wadę metody. Jej zaletą jest natomiast zabezpieczenie konstrukcji nie tylko przed określonym rodzajem czy wielkością obciążenia, lecz również przed wszelkimi innymi oddziaływaniami i czynnikami, które mogą być przyczyną lokalnego zniszczenia o założonym rozmiarze, np. pożaru, trwającego dłużej czy bardziej intensywnie niż przewidywano przy formułowaniu wymagań w zakresie odporności ogniowej, grubych błędów wykonawstwa, nieprzemyślanego kucia otworów itp. Zapewnienie bezpieczeństwa konstrukcji z uwzględnieniem wszystkich tego rodzaju okoliczności wykracza już poza obowiązki czy nawet możliwości projektanta, jest jednak bardzo pożądane z uwagi na możliwie najdalej posunięte bezpieczeństwo użytkowników obiektu (promocja 3 w 1).