Związki metaloorganiczne

Bardzo ważnym zagadnieniem jest sprawa toksyczności stabilizatorów, gdyż tylko niewielka liczba stabilizatorów jest dopuszczona do wyrobów, które mogą mieć styczność z artykułami spożywczymi bezpośrednio lub pośrednio (podłogi, meble, poręcze schodów itp.). Takimi nieszkodliwymi stabilizatorami są związki cynku i wapnia, ale niestety ich działanie stabilizacyjne jest dość ograniczone (program uprawnienia budowlane na komputer).

Związki metaloorganiczne są bardzo dobrymi stabilizatorami, a najlepsze z nich to związki cyny. Mimo wysokiej stosunkowo ceny odgrywają dużą rolę, szczególnie przy produkcji wyrobów przezroczystych z polichlorku winylu suspensyjnego. Równocześnie spełniają one funkcje stabilizatorów uniwersalnych, a najważniejsze z nich to: maleinian dwubutylocynowy, laurynian dwubutylocynowy, modyfikowane maleiniany cynoorganiczne, dwubutylomerkaptyd cynowy, dwubutylomerkaptanoester octanowy, związki cynowo-dwuoktylowe. Wszystkie te stabilizatory są bardzo wydajne i często stosuje się je jako mały dodatek do innych, tańszych stabilizatorów. Szczególnie wydajne są związki merkaptanowe w zestawieniu ze stabilizatorami barwo-kadmowymi do wyrobów twardych (bez zmiękczaczy) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Związki organiczne stanowią liczną grupę stabilizatorów, wśród których największą rolę odgrywają związki epoksydowe. Są to epoksydowane oleje kwasów tłuszczowych oraz same żywice epoksydowe, spełniające równocześnie rolę zmiękczaczy. Dają one przezroczyste wyroby, są fizjologicznie obojętne, a używa się ich najczęściej ze zmiękczaczami fosforanowymi (uprawnienia budowlane).

Różne organiczne związki azotowe (głównie aminy) są również pospolitymi i dość tanimi stabilizatorami stosowanymi przeważnie do polichlorku winylu, gdyż łatwo absorbują chlorowodór i zapobiegają jego wydzieleniu się; jednak niektóre z nich są mało odporne na podwyższoną temperaturę, trzeba je więc stosować bardzo ostrożnie. Należy również zwrócić uwagę, aby związki te nie .reagowały z innymi stabilizatorami. Na przykład dwu- fenylotiomocznik reaguje łatwo ze stabilizatorami zawierającymi ołów i kadm (program egzamin ustny).

Produkcja krajowa stabilizatorów

Z reguły mają one również działanie antyutleniające. Do grupy tej należą pochodne mocznika, tiomocznika, alkilomocznika, guanidyny, różne aminy i imidy itp. Wspomniany wyżej dwufenylotiomocznik (stabilizator C), lub 2-feryloindcl (stabilizator I) oraz 1,2-dwumctanilinoamidoetan (stabilizator L) są w dawkach 0,3-MJ,5% dobrymi stabilizatorami polichlorku winylu emulsyjnego, wstępnie stabilizowanego (opinie o programie). Fosforyn trójfenylowy służy jako pomocniczy stabilizator do stabilizatorów kobaltowych przy stabilizowaniu PCW suspensyjnego. Do grupy stabilizatorów, które absorbują również promienie ultrafioletowe, należą związki salicylowe, benzofenolowe, alkilowano fenole, związki organiczne dwusiarczków i fosforynów. Dodatek czystego dwufenolu (np. dianu) do niektórych zmiękczaczy uodpornia je na działanie tlenu.

Produkcja krajowa stabilizatorów jest dotychczas uboga i niewystarczająca, a ich brak może poważnie utrudnić zastosowanie tworzyw sztucznych w budownictwie, szczególnie przy przetwórstwie w szerokiej skali polichlorku winylu suspensyjnego. Inicjatory i aktywatory stosuje się podczas polimeryzacji, a również w przetwórstwie niektórych tworzyw sztucznych (np. przy żywicach poliestrowych) (segregator aktów prawnych). Inicjatory są to nadtlenki lub nadbenzoesany różnych związków.

Aktywatory to przeważnie metaliczne sole kwasów organicznych (np. naftenian kobaltu) lub trzeciorzędowe aminy aromatyczne (np. dwu- metyloanilina). Przy stosowaniu tych związków należy zwracać baczną uwagę, aby nie połączyć katalizatora z aktywatorem w stanie nierozcieńczonym, co mogłoby spowodować eksplozję (promocja 3 w 1).

Napełniacze mają wielkie znaczenie dla stosowania tworzyw sztucznych w budownictwie, gdyż wpływają nie tylko na obniżenie kosztów, ale i poważnie zmieniają własności tworzyw sztucznych. Najczęściej są to tanie, przeważnie dobrze zmielone surowce mineralne (np. kreda, azbest, szpat ciężki) lub organiczne (np. mączka drzewna, celuloza, korek mielony itp.) oraz specjalne, jak włókno szklane.