Zwiększenie ciężaru G

W gruntach sypkich typu żwirowo-piaszczystego spójność albo w ogóle nie istnieje, albo jest bardzo mała, przeto założenie zębów w fundamencie niewiele poprawia sytuację (program uprawnienia budowlane na komputer).

Natomiast sposób ten może być zawsze stosowany z korzyścią przy fundamentowaniu jazów na skale z tym jednak, że możliwość ścięcia zębów należy sprawdzić zarówno w płaszczyźnie ACE jak i BDF zależnie od relacji, jaka istnieje między wytrzymałością na ścinanie skały i betonu. Dalsze sposoby poprawienia stateczności jazu na poślizg polegają na zwiększeniu ciężaru G i redukcji wyporu V; oba sposoby mogą być stosowane oddzielnie lub łącznie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Zwiększenie ciężaru G można osiągnąć najprościej przez rozwinięcie profilu jazowego w stronę górnej wody, co uzyskać można bądź przez pochylenie ściany odwodnej (o), bądź przez dodanie poziomego występu w płaszczyźnie fundamentu (b) (uprawnienia budowlane).

Prócz dodatkowego ciężaru korpusu jazu Gt konstrukcja ta wciąga do współpracy pionową składową parcia wody Pt. Przy systemie (a) łączny dodatkowy ciężar Gl + P1 jest większy niż przy systemie (b), jednak korzyść ta niweczy się przez zwiększenie kubatury i kosztu betonu. Przy systemie (b) wspornik może być narażony na odłamanie od korpusu zapory, dlatego połączenie obu elementów wykonywa się ze skosem, ponadto może zachodzić konieczność jego uzbrojenia na zginanie i ew. ścinanie. Dla zabezpieczenia się przed odłamaniem można zamiast występu dać powyżej korpusu jazu cienką płytę żelbetową połączoną przegubowo z korpusem. W takim przypadku oprócz ciężaru płyty i wody wciąga się do współpracy ciężar zasypki na płycie (program egzamin ustny).

Studzienki drenażowe

Stosując opisany sposób powiększania obciążeń pionowych nie należy jednak zapominać, że przynoszą one efekt tylko ograniczony, bowiem część ich kompensuje się przez wzrost powierzchni fundamentu, na którą działa wypór. Dlatego też dalsze zabiegi, o ile okażą się konieczne, muszą zmierzać do redukcji wyporu, co osiągnąć można z kolei następującymi sposobami:
- wydłużenie fartucha iłowego od strony górnej wody,
- głębsze wbicie ścianki szczelnej od strony górnej wody,
- dodanie nowego rzędu ścianki szczelnej od strony górnej wody, np. na początku fartucha iłowego lub - w przypadku płyty żelbetowej - na jej górnym krańcu,
- usunięcie ścianki szczelnej poniżej podłoża lub zastąpienie jej ścianką o innym charakterze, tzn. pozwalającą na filtrację wody, lecz jednocześnie zabezpieczającą jaz od erozji wstecznej,
- założenie drenażu obniżającego ciśnienie wody filtracyjnej w obrębie wypadu jazowego bądź na dylatacji między korpusem i wypadem, wreszcie nawet w obrębie samego korpusu jazowego (opinie o programie).

Wymienione sposoby bywają stosowane zazwyczaj łącznie, gdyż przy przesuwaniu drenażu w stronę korpusu należy jednocześnie wydłużać drogę filtracyjną w stronę górnej wody tak, aby zawsze były spełnione warunki określające minimalną długość tej drogi.
Przykład takiej koncepcji jazu przedstawia, na którym właściwymi ściankami szczelnymi są ścianki 1 i 2.

Galeria 3 umieszczona w korpusie jazu
komunikuje się z jednej strony z gruntem poprzez rury 4 zaopatrzone w filtry, a z drugiej z wodą dolnego stanowiska, co gwarantuje że w sąsiedztwie nr 4 mogą panować w gruncie ciśnienia hydrostatyczne prawie identyczne z poziomem dolnej wody (segregator aktów prawnych). Dodatkowe studzienki 5 i 6 w płycie jazowej, wypełnione grubym kamieniem i zabezpieczone od strony gruntu warstwami filtru odwrotnego, stanowią dodatkowe zabezpieczenie przed pojawieniem się wyporu w tej partii budowli, zaś właściwa droga filtracyjna obejmuje odcinek AB z odpowiednim rozwinięciem wzdłuż konturu wbicia ścianek szczelnych.

Studzienki drenażowe 5 i 6 instaluje się w gruntach przepuszczalnych co 5-6 m, w gruntach słabiej przepuszczalnych (k < 10-2 cm/sek) w mniejszych odstępach, schodząc stopniowo do 2-3 m (promocja 3 w 1).