Zwiększenie sztywności uprawnienia budowlane

Zwiększenie sztywności odrębnych elementów fundamentu przez zwiększenie ich masy. Niekiedy zachodzi konieczność zwiększenia sztywności poszczególnych elementów fundamentów pod maszyny. Dotyczy to przeważnie maszyn silnych wywołujących drgania o dużej częstotliwości, np. turbin elektrycznych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Fundamenty projektuje się zwykle jako ramy o płytach stolcowych ze wspornikami. Te ostatnie w praktyce podlegają silnym drganiom pionowym często bliskim rezonansowi. Chociaż nie zagraża to zniszczeniu konstrukcji fundamentu, niemniej jednak utrudnia pracę i obsługę maszyny. W celu zmniejszenia drgań elementów wspornikowych stosuje się zwiększenie ich sztywności lub zespolenie z dodatkowymi elementami zwiększającymi masę (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W jednym z turbogeneratorów drgania wsporników górnej płyty różniły się o 20 V o od ilości obrotów agregatu. W rozpatrywanym przypadku trudno było zmniejszyć wibrację wsporników przez zespolenie ich z dodatkową masą. Postanowiono zwiększyć sztywność płyty przez wprowadzenie dodatkowych podpór. Jednak tego rodzaju wzmocnienie spowodowało długą przerwę w pracy maszyny. Po wykonaniu wzmocnienia wielkość drgań wspomnianych wsporników wyraźnie się zmniejszyła.

Wzmocnienie fundamentu za pomocą palowania. Sposób ten polega na zagłębieniu pali wokół fundamentu, powiązaniu ich wieńcem żelbetowym i połączeniu wieńca z dolną częścią istniejącego fundamentu. W ten sposób uzyskuje się zwiększenie sztywności podłoża. Rozwiązanie to jest drogie. Ponadto mogą tu wystąpić trudności z wykonaniem palowania ze względu na wysokość pomieszczeń.
Chemiczne wzmacnianie gruntu stosujemy, gdy fundament jest posadowiony na gruncie piaszczystym (uprawnienia budowlane).

Zaletami tego sposobu są: krótki okres wstrzymania pracy maszyn (praktycznie 5-6 dni), możliwość poprawienia wykonanych prac przez wzmocnienie nowych warstw gruntu. W większości wypadków wystarczy wzmocnić grunt nie pod całym fundamentem, lecz tylko przy zewnętrznym jego obrysie. Wytrzymałość murów na ściskanie zależy przede wszystkim od wytrzymałości cegły i rodzaju zaprawy, a ponadto od grubości spoin, jakości wykonania i jego smukłości. W. Żenczykowski, podaje trzy charakterystyczne fazy zniszczenia murów pod wpływem nadmiernych obciążeń ściskających (program egzamin ustny). Pierwsza faza zniszczenia występuje przy pojawieniu się w pojedynczych cegłach drobnych, mało dostrzegalnych pęknięć, które rozwijają się przede wszystkim z pęknięć włoskowatych znajdujących się w cegle przed ułożeniem jej w murze.

Pierwsza faza zniszczenia

Pierwsza faza zniszczenia powstaje w murach na zaprawie wapiennej przy naprężeniu 0,4-P0,6 Rc (Rc - wytrzymałość muru na ściskanie), w murach na zaprawie cementowo-wapiennej przy 0,5-H0,7 Rc i w murach na zaprawie cementowej przy 0,6-0,8 Rc. Pęknięcia te nie stanowią jeszcze bezpośredniego zagrożenia budowli, gdyż same nie powiększają się bez wzrostu obciążeń (opinie o programie). Druga faza zniszczenia jest dalszym rozwinięciem fazy pierwszej pod wpływem wzrostu obciążeń, wywołujących w murze naprężenie równe 0,8-0,9 Rc. Pęknięcia pojedynczych cegieł powstałe w fazie pierwszej przechodzą w drugiej fazie w nieprzerwane pęknięcia muru na wysokości kilku do kilkunastu cegieł. Pęknięcia te często powiększają się nawet bez wzrostu obciążeń, o czym świadczą paski obserwacyjne, które pękają nieraz już na drugi dzień po założeniu.

Stan murów jest groźny i wymaga natychmiastowego zabezpieczenia. W okresie fazy II obserwacje pęknięć przeprowadza się za pomocą czujników. Granicznym stanem fazy drugiej, który w każdej chwili może spowodować katastrofę, jest utworzenie się oddzielnych słupków o grubości około V2 cegły lub brył oddziełających się ukośnie (segregator aktów prawnych). Trzecia faza zniszczenia następuje z chwilą, gdy obciążenie osiąga wytrzymałość muru, a pojedyncze słupki lub bryły ukośne tracą stateczność, powodując katastrofę.

A teraz kilka uwag dotyczących murów zwykłych i zbrojonych. Pewne zagadnienia nie zawsze są należycie uwzględnione przez projektantów i wykonawców. Do wielu obiektów powstałych po drugiej wojnie światowej stosowano i obecnie stosuje się jeszcze cegłę rozbiórkową. Ilość cegieł połówkowych w murach nośnych z wyjątkiem ścian najwyższej kondygnacji nie może przekraczać 15% całkowitej ilości cegieł w murze (promocja 3 w 1).

Większą ilość cegieł połówkowych i ułamkowych łącznie do 50% możemy stosować w ścianach najwyższej kondygnacji, w murach podokiennych i w murach ognioochronnych pod warunkiem, że naprężenia w wymienionych murach nie będą przekraczały 65% wartości naprężenia dopuszczalnego, obliczonego wg PN-54/B-03002. Niedopuszczalne jest stosowanie połówek w konstrukcjach murowych zbrojonych, szczególnie w słupach (również i w słupach niezbrojonych).