Szersze falochrony ziemne

Szersze falochrony ziemne usypuje się pomiędzy obustronnymi wałami kamiennymi, albo między dwoma rzędami kaszyc, a powierzchnię ich pokrywa się warstwą żwiru i nawierzchnią, najlepiej brukową. Drugi przykład dotyczy falochronu, który może być eksploatowany dla celów przeładunku i dlatego ma szerszą koronę, a na niej ułożoną nawierzchnię drogową i tor kolejowy.
Falochron narzutowo-ziemny, od strony portu obrzeżony murem oporowym, pełniącym funkcje nabrzeża (program uprawnienia budowlane na komputer).

Falochron taki o powierzchni krytej asfaltową nawierzchnią odgrywa rolę mola spacerowego o dużej szerokości, może też służyć jako przystań dla statków.
Na większych głębokościach dna morza postawienie falochronów o konstrukcji stromej nastręcza wiele trudności lub może być zgoła niemożliwe. Z drugiej strony sypanie na dnie narzutu kamiennego i wyprowadzanie go nad powierzchnię wody prowadzi do nadmiernego zużycia materiału (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W takich wypadkach celowe jest stosowanie falochronów typu mieszanego, tzn. takich, których dolną część stanowi narzut kamienny, górną zaś (ale także jeszcze podwodną) dowolna konstrukcja masywna, stawiana, o stromych ścianach.

Rzędną wierzchu nasypu należy starać się zakładać możliwie jak najniżej, tak nisko, jak tylko na to pozwalają warunki i koszt wykonania górnej części falochronu. W żadnym wypadku wierzch nasypu nie powinien wychodzić ponad poziom odpowiadający głębokości krytycznej dla największych spodziewanych fal, przy najniższym możliwym poziomie morza w tym miejscu (uprawnienia budowlane).
Poza tym, wskazane jest, aby falochron mógł w razie potrzeby służyć do postoju statków od strony wewnętrznej, należy zatem głębokość górnej części konstrukcji dostosować do zanurzenia największych statków.

Narzut podwodny wykonywany jest zgodnie z zasadami podanymi przy omawianiu falochronów narzutowych, z tym jednak, że dzięki jego położeniu nie wykonuje się go z największych kamieni czy bloków (program egzamin ustny).

Skarpy narzutu kamiennego

Narzut powinien być szczelny, jądro jego zatem należy wykonywać z kamieni o nierównym uziarnieniu, a powierzchnię pokrywać dużymi głazami (opinie o programie).
Użycie zbyt drobnego materiału nie jest wskazane, ze względu na możliwość znacznych osiadań nasypu, stosowane jednak były już i nasypy piaskowe, na których dopiero szerokiej, kilkudziesięciometrowej koronie sypane były kamienie kilkumetrowego narzutu, pośredniego pomiędzy dolnym nasypem piaskowym a górną częścią konstrukcyjną. Skarpy nasypu piaskowego również muszą być utrwalone parumetrową warstwą kamienia.

Podobnie w gruntach słabszych (np. iłach plastycznych) może okazać się celowe wybagrowanie 2-4-metrowej, a niekiedy znacznie głębszej warstwy gruntu i zastąpienie jej warstwą piasku, na której potem wznosi się korpus falochronu. Falochrony tak posadowione, jak wykazała praktyka, w pierwszym roku swej egzystencji osiadają do 1,5 m, w późniejszych jednak latach osiadanie ich jest znacznie mniejsze i mierzy się w centymetrach. Budowle takie noszą niekiedy nazwę „pływających”, nie jest to jednak nazwa fortunna, gdyż miesza się z właściwymi falochronami pływającymi, wskazane jest zatem nadanie im innej nazwy, np. falochronów na sztucznym podłożu (segregator aktów prawnych).

Skarpy narzutu kamiennego mogą być przy falochronach mieszanych bardziej strome niż falochronu narzutowego; pochylenie ich może wynosić około 1 : 1,5. Skarpy nasypu piaskowego muszą być łagodne i nie bardziej strome niż 1 : 3, chyba, że utrwalone są warstwą kamienia dopuszczającą pochylenie 1 : 2.

Górna, konstrukcyjna część falochronu może być zaprojektowana jak dowolny falochron stawiany zwarty i wtedy w pełni stosują się do niej zasady, a także może być wykonana jako falochron półażurowy. Przekroje dwu takich falochronów półażurowych typu mieszanego zaprojektowanych przez inżynierów włoskich (promocja 3 w 1).