Zwiększenie wpływu kwarcu

Zwiększenie wpływu kwarcu przez zastąpienie nim części skalenia (24%) w porcelanie dało po wypaleniu w temperaturze 1320°C dobre wyniki wytrzymałościowe. Korund. Częściowe lub całkowite zastąpienie kwarcu korundem (a-Al₂0₃) wpływa na znaczne polepszenie eksploatacyjnych właściwości porcelany. Istotnie zastąpienie 12% pegmatytu w porcelanie (27,4% kaolinu, 18,6% gliny czasowiarskiej, 40,2% pegmatytu, 7,8% piasku) tlenkiem glinowym polepszyło właściwości porcelany (program uprawnienia budowlane na komputer).

Porcelana, w której 10% kwarcu i 20% skalenia zastąp ono tlenkiem glinowym, wykazała po wypaleniu w temperaturze 1450°C zwiększenie wytrzymałości o 80% i współczynnika sprężystości o 40%. Jednakże konieczność podwyższenia temperatury wypalania porcelany, zawierającej tlenek glinowy, ogranicza ilość wprowadzanego tlenku glinowego. Wobec tego, że korund nie ulega przemianom poli- morficznym w czasie wypalania porcelany i współczynnik rozszerzalności cieplnej korundu (0-7,5) • 10“⁶ (do temperatury 600°C) jest zbliżony do współczynnika rozszerzalności cieplnej porcelany (5-k6,5) • 10“⁶, nie zauważono istotnych naprężeń strukturalnych w czerepie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wielkość cząstek tlenku glinowego w masie nie przekracza 9 pan. Porcelana zawierająca korund po wypaleniu w temperaturze 1350-fi380°C charakteryzuje się nagromadzeniem cząstek tlenku glinowego i silną inulityzacją współczynnik załamania podstawowej masy takiego czerepu wynosi 1,525-^1,537. Ogólnie zaleca się wprowadzać korund do masy porcelany stołowej, wysokonapięciowej i specjalnych rodzajów w ilości od 2 do 12% w celu zwiększenia jej wytrzymałości na obciążenia dynamiczne i na zginanie (dodanie 15% korundu podwyższa wytrzymałość o 50%), odporności termicznej, gęstości, współczynnika sprężystości, mikrotwardości i odporności chemicznej (uprawnienia budowlane).

Wprowadzenie tlenku glinowego zmniejsza współczynnik rozszerzalności cieplnej i przeświecalność, ale sprzyja zwiększeniu białości. Tlenek glinowy rozszerza zakres spiekania, podwyższa temperaturę spiekania, zwiększa lepkość fazy ciekłej szkła w porcelanie. Warunek konieczny to wysoki stopień przemiału (do średnicy ziaren rzędu 2-4 p.m) (program egzamin ustny).

Początek topnienia

W szkliwach (przy całkowitym rozpuszczeniu) tlenek glinowy przeszkadza krystalizacji i zwiększa lepkość; optymalny stosunek SiO, :A1₂0₃ przyjęty dla szkliw wynosi od 0:1 do 10:1. Skaleń. Składnik skaleniowy zawarty w masie porcelanowej zapewnia powstawanie fazy ciekłej szkła podczas wypalania, której obecność przejawia się w sposób dwojaki: po pierwsze, rozpuszcza inne części składowe masy, po drugie, wytwarza ciało zdolne w pewnej mierze przeciwstawiać się siłom deformującym w czasie wypalania i łączyć części składowe tworzącego się czerepu w jedną całość (opinie o programie).

Początek topnienia i całkowite stopienie zależy od składu i wielkości ziaren skalenia, jak również od intensywności wzrostu temperatury. Ortoklaz topi się powoli, rozpadając się w temperaturze 1170°C na leucyt i ciągliwe szkło, bogate w krzemionkę. Praktyka wykazuje, że ortoklaz jest najlepszym topnikiem; daje on szkło o wysokiej lepkości po stopieniu. Obecność jonów sodowych i potasowych w skaleniu, zastępujących izomorficznie jony potasowe, obniża temperaturę początku topnienia i lepkość stopu (segregator aktów prawnych).

lin drobniejsze są ziarna skalenia i powolniejsze jest ogrzewanie, tym niższa jest temperatura jego topienia i tym bliższa jest ona temperaturze teoretycznej. Temperatura mieszaniny eutektycznej ortoklazu i krzemionki wynosi 985°C; teore- t3′^,cznie od tej temperatury rozpoczyna się wzajemne oddziaływanie ortoklazu i krzemionki z rozpadu metakaolinitu.

Wzajemne oddziaływanie stopu skaleniowego i składnika kwarcowego masy porcelanowej rozpoczyna się w temperaturze 1100-y 1150°C (promocja 3 w 1). Prawdopodobnie ortoklaz po stopieniu w porcelanie nie przechodzi w leucyt, jak to wynikałoby z diagramu równowag fazowych K₂0-A1₂0₃-SiO,, choć zaobserwował w ciekłej fazie szkła dobrze utworzone kwadratowe i sześciokątne płytki minerału, które uznał za leucyt.