Zwiększenie wysokości na podporze

Przy większych przekrojach pasów odginanie wykonuje się na gorąco przez kucie. Mniej pracochłonne jest zastosowanie pełnej wstawki naroża, po całkowitym odcięciu części dolnego pasa. Zwiększenie wysokości na podporze może być także uzyskane bez wycięcia dolnego pasa, a tylko przez przyspawanie od zewnątrz odpowiednio ukształtowanego naroża z blach lub kształtownika.
Przy projektowaniu ram statycznie obciążonych należy dążyć do prostego kształtowania sztywnych naroży (program uprawnienia budowlane na komputer).

W ramach narażonych na obciążenie zmienne korzystne są łagodne przejścia w połączeniu rygla ze słupem i dlatego też stosuje się zaokrąglone naroża z różnego rodzaju wstawkami. Należy unikać przy tym wąskich, zbyt ostro zakończonych wstawek, gdyż wskutek zbiegu kilku czynników, takich jak nagromadzenie spoin, grubość materiału, wpływ naprężeń własnych, mogą wystąpić pęknięcia konstrukcji. Wstawki powinny mieć zatem dostatecznie zaokrąglone naroża i dość duże wymiary; wykonanie spawanych wstawek jest zawsze operacją technologicznie trudną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Styki poprzeczne pasów i środnika blachownicy wykonuje się jako doczołowe, prostopadłe do osi podłużnej elementu. Styki warsztatowe pasów i środników wykonuje się na elementach luźnych, przed złożeniem w przekrój. Styki montażowe powinny mieć rowek dla spoiny, przystosowany do przymusowej pozycji spawania elementu na budowie.

Najczęściej stosuje się styki pasów na V lub U, środników zaś na X. Ze względu na odkształcenia wywołane skurczem poprzecznym montażowych spoin czołowych w pasach, nie należy wykonywać w elemencie wysyłkowym spoin pachwinowych łączących środnik z pasem na długości 300-500 mm. Spoiny na tym odcinku należy oznaczyć jako montażowe i wykonać je po ułożeniu spoin czołowych (uprawnienia budowlane).
W celu łatwiejszego naprowadzenia łączonej na montażu blachownicy często przestawia się schodkowo styki pasa górnego, środnika i pasa dolnego. Przy zachowaniu właściwej technologii spawania styk montażowy w jednej płaszczyźnie jest wygodniejszy, a pod względem wytrzymałościowym pełnowartościowy (program egzamin ustny).

Nakładki wzmacniające

Nakładki wzmacniające są stosowane w przypadku, gdy spoiny czołowe w strefie rozciągania przenoszą naprężenia równe wytrzymałości obliczeniowej i nie jest zachowana klasa dopuszczalnej jakości spoin. Stosowanie nakładek o formach zaokrąglonych (trapezowych lub rombowych) jest niecelowe, najwyższą bowiem wytrzymałość zapewniają nakładki prostokątne Różnice w wytrzymałości występują głównie przy obciążeniach zmiennych. Rozwiązaniem wpływającym korzystnie na wytrzymałość jest połączenie nakładki za pomocą niesymetrycznej spoiny pachwinowej poprzecznej o większej grubości, ze stopniowym przejściem do spoiny podłużnej cieńszej (opinie o programie).

Z przeprowadzonych w ostatnich latach badań nad wpływem wad w spoinach na wytrzymałość połączenia wynika, że w przypadku obciążeń stałych nawet dla najniższej klasy jakości spoiny wytrzymałość jest jeszcze znaczna. Znany jest również fakt, że próbki ze spoiną czołową zrywają się poza spoiną w materiale rodzimym. Jest to wpływ mniejszej wydłużalności i większej wytrzymałości materiału w strefie spawania w porównaniu z własnościami mechanicznymi materiału rodzimego. W przypadku umieszczenia styku w miejscu niepełnego wykorzystania naprężeń, pokrywanie styku nakładkami jest zbędne (segregator aktów prawnych).

W konstrukcjach obciążonych dynamicznie decydujący wpływ na wytrzymałość połączenia mają te spoiny, które są umieszczone na krawędziach elementu i działają jak karby.
W tych przypadkach decyduje nie stopień zmniejszenia pola przekroju, lecz ostrość karbu i jego usytuowanie w strefie, gdzie występują główne naprężenia rozciągające.

W niektórych rozwiązaniach połączeń blachownie spotyka się bezpośrednie styki pasów o osi spoiny nachylonej pod kątem w stosunku do osi elementu lub biegnącej po linii łamanej. Są to rozwiązania, które w sposób teoretyczny umożliwiają uniknięcie nakładek wzmacniających (promocja 3 w 1). Praktycznie jednak nie zwiększa się wcale przez to wytrzymałość styku.