Zwięzłość skały

Wielkości ziarn materiałów kamiennych zostały podane według M. I. Wolkowa i F. Pantelejewa w następującym zestawieniu. Wielkości ziarn skał występujących jako luźne skupienia i tworzących kruszywo naturalne (żwiry, piaski i iły) ustala się za pomocą analizy sitowej i przemywania. W skałach zwartych o budowie grubo- i średnioziarnistej wielkości ziarn ustalić można na wygładzonej i zwilżonej powierzchni skały za pomocą specjalnej ramki i cyrkla lub przez bezpośrednie przyłożenie miarki z dokładną podziałką lub skrawka papieru milimetrowego, umożliwiającego odczytanie wielkości przekrojów poszczególnych ziarn (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeżeli skala wykazuje budowę nierównoziarnistą porfirową wskutek obecności składników grubszych i drobniejszych, wielkość przeciętna składników grubszych powinna być obliczona osobno, jak również przeciętna wielkość składników drobnych, stanowiących właściwe ciasto skalne. Przy badaniu skały o budowie drobnoziarnistej, gdy wielkości poszczególnych jej składników nie można ustalić bezpośrednio, używa się lupy lub mikroskopu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zwięzłość skały charakteryzuje powiązanie poszczególnych składników skały. Pojęcie o zwięzłości badanego materiału kamiennego daje zachowanie się próbki przy rozbijaniu młotkiem. Sposób kruszenia się próbki wskutek uderzeń pozwala w przybliżeniu określić elastyczność skały. Dźwięk, jaki powstaje w czasie uderzenia, oraz siła potrzebna do rozbicia badanej próbki są jakościową miarą zwięzłości (uprawnienia budowlane).

Wstępne badanie kruchości naroży pozwala wnioskować o zwięzłości skały oraz jej odporności na zaokrąglanie się i odpryski. Bada się kawałki skały mające naturalne ostre krawędzie. Naciskając dużym palcem powoduje się ich odłamywanie. Siła do tego użyta jest miarą kruchości naroży. Stwierdzenie po chuchnięciu na naturalną powierzchnię badanej skały charakterystycznego zapachu gliny świadczy o nieświeżym stanie skały, bądź też o obecności domieszek lub lepiszcza gliniastego (skały osadowe), co należy uwzględnić w dalszych badaniach (program egzamin ustny).

Twardość skały

Twardość skały określa się często za pomocą ostrza stalowego. Głębokość rysy, jej szerokość, potrzebna do wykonania rysy siła, barwa powstającego proszku są miarą twardości składników skały i ich świeżości (opinie o programie).

Używana do określenia twardości minerałów skala Mohs’a nie może mieć zastosowania do skał, w skład których wchodzą minerały różnej twardości. Do oznaczenia twardości wapieni została zastosowana specjalna skala metalowa E.P.C. Makroskopowe ustalanie składu mineralogicznego materiałów kamiennych. We wstępnych badaniach makroskopowych należy ustalić składniki i nazwę badanego materiału kamiennego, jeżeli pozwala na to budowa i wielkość składników.

Minerały wchodzące w skład materiałów kamiennych o znaczeniu drogowym można podzielić na trzy grupy:

• minerały bardzo twarde, nie ulegające wietrzeniu,
• minerały twarde, ulegające wietrzeniu,
• minerały miękkie.

Do minerałów bardzo twardych, nie podlegających wietrzeniu, zalicza się przede wszystkim kwarc. Kwarc rozpoznaje się po muszlowym przełamie. Jest to minerał bardzo twardy (twardość 7), rysuje skalenie, sam zaś nie daje się rysować, nawet ostrzem stalowym. Kwarc jest najczęściej bezbarwny z tłustym połyskiem, czasem koloru żółtawego lub białego (segregator aktów prawnych).

Ze względu na twardość i odporność na wietrzenie skały, w skład których wchodzi kwarc, są bardzo ważnym surowcem w budownictwie drogowym. Odznaczają się odpornością na ścieranie, a przy dobrym wzajemnym połączeniu ziarn kwarcu ze sobą — odpornością na wpływy atmosferyczne.

Spośród innych minerałów do Lej grupy zaliczane są te, które mają taką samą twardość jak kwarc lub wyższą. Są to turmalin, topaz, korund. Z minerałów występujących w skałach metamorficznych - kordieryt, andaluzyt i staurolit. Do grupy minerałów twardych podlegających wietrzeniu należą minerały jasne, jak skalenie (ortoklaz, plagioklazy kwaśne i zasadowe), nefelin i leucyt oraz minerały ciemne, jak pirokseny i amfibole (promocja 3 w 1).