Licowanie słupa

Nie jest pożądane, aby słup licował z zewnętrzną powierzchnią muru, gdyż wtedy powstają w tym miejscu ciemniejsze pasy na tynku. Korzystniej będzie, jeżeli słup o znaczniejszym przekroju wystaje nieco z elewacji, gdyż wtedy odcienie zabarwienia tynku o prawidłowym konturze nie będą ujemnie wpływały na wygląd budynku. W takim przypadku należy słup obłożyć od wewnątrz płytami izolacyjnymi, np. pilśniowymi, a tynk wewnętrzny w tym miejscu wykonać na odpowiednio umocowanej siatce (program uprawnienia budowlane na komputer).

Umieszczenie większego wymiaru przekroju słupa w kierunku długości muru, jest niekorzystne ze względów izolacji cieplnej, ponieważ zły izolator znajduje się na znacznej powierzchni; lepsze jest z tego względu umieszczanie.
Ze względów ognioodporności wkładki podłużne słupów powinny być otulone:

a) w budynkach ogniotrwałych - 5-centymetrową warstwą betonu bez tynku lub 4-centymetrową warstwą betonu + tynk cementowy lub cementowo-wapienny (najmniejszy wymiar przekroju słupa 30 cm);

b) w budynkach ognioodpornych - 3-centymetrową warstwą betonu lub 2-centymetrową warstwą betonu tynk cementowo-wapienny (najmniejszy wymiar słupa 25 cm),

c) w budynkach ogniochronnych - 2-centymetrową warstwą betonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Ściany zewnętrzne budynków szkieletowych powinny zasadniczo odpowiadać w sposób trwały tym samym wymaganiom izolacyjnym, które stawia się ścianom nośnym masywnym.

Wypełnienia pól między słupami powinny być możliwie najlżejsze, gdyż ich ciężar ma znaczny wpływ na wymiary i ilość materiału konstrukcyjnego w elementach szkieletu.
W Polsce, gdzie budownictwo przed wojną miało charakter konserwatywny, stosowano dość często do wypełnienia szkieletu od zewnątrz - mury o grubości 2 cegieł z dziurawek lub nawet z pełnej cegły. Tego rodzaju system budowania nie zawiera w sobie ryzyka, tak charakterystycznego dla innych, mało wypróbowanych sposobów i materiałów, ale jest wyraźnie nieekonomiczny (uprawnienia budowlane).

Mur wielorzędowy

Bardziej ekonomicznymi są: mur wielorzędowy o grubości 1,5 cegły z niezapełnionymi spoinami podłużnymi, mury z dziurawek podwójnych i poczwórnych, mur pomorski, mury ze specjalnych pustaków ceglanych, mury z pustaków Alfa, mury z pustaków Muranów itp. (program egzamin ustny).

Do najlżejszych i często również najekonomiczniejszych’ należą ściany zawierające specjalne pionowe warstwy izolacyjne, a więc np.: ściany z pustaków ceramicznych i bloków pianobetonowych z oblicówką kamienną, ściany z bloków gruzobetonowych izolowanych od zewnątrz pianobetonem z warstwą ochronną zaprawy cementowej, ściany z murów półcegłowych i wypełnienia z płyt wiórkowocementowych między nimi, ściany z muru półcegłowego izolowanego od wewnątrz płytami wiórkowo-cementowymi, ściany nośne z cegły izolowane od wewnątrz płytami pilśniowymi (opinie o programie).

Porównanie grubości, współczynników przenikania ciepła k kcal/m2h°C i ciężarów 1 m2 różnych ścian.
Od ścian budynków mieszkalnych wymaga się nie tylko małej przewodności cieplnej, lecz również zachowania ciepła przez możliwie dłuższy przeciąg czasu po zaprzestaniu ogrzewania. Ilość zmagazynowanego w ścianie ciepła jest w stosunku prostym do jej temperatury, ciężaru i ciepła właściwego (segregator aktów prawnych).

Z wykresów przenikania ciepła przez ściany łatwo można zauważyć, że gdy najbardziej izolująca warstwa znajduje się od strony wewnętrznej, wówczas ściana jest zimna i ciepło zmagazynowane jest małe i na odwrót, jeśli ta warstwa jest od zewnątrz, a bardziej ciężkie warstwy od wewnątrz, wówczas zakumulowane ciepło jest większe.

Stąd wynika, że w ścianach wielowarstwowych budynków mieszkalnych warstwa najbardziej izolująca powinna być możliwie blisko od strony zewnętrznej, a warstwa akumulująca powinna być od wewnątrz (promocja 3 w 1).