Bezpośrednie działanie promieni słonecznych

Działanie promieni słonecznych na powierzchnię tężejącego betonu powoduje znaczną intensyfikację procesu parowania wody. Wytwarzające się na powierzchni betonu - w wyniku wymiany radiacyjnej ze słońcem - ciepło jest używane przede wszystkim do przemiany fazowej wody w parę (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wynika to z reguły przekory Le Chateliera - Brauna, która głosi, że dostarczane do betonu ciepło będzie przede wszystkim zużywane na te przemiany fizykochemiczne, które będą hamować wzrost temperatury tężejącego betonu, czyli przemiany endotermiczny Taką przemianą w pierwszym rzędzie jest przemiana fazowa wody w pan która pochłania energię cieplną w ilości r = 539 cal/g przy t - 100°C do r = 597,3 cal/g przy t = 0CC. Zjawisko to jest regulatorem temperatury w napromieniowanym betonie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Z chwilą gdy ilości wody dopływające z wnętrza betonu do jego powierzchnia będą mniejsze niż ilości, które mogą wyparować, wówczas powierzchnia (strefa parowania wody ulega obniżeniu, wchodząc w głąb jego masy. Wywołuje t< znaczny skurcz strefy powierzchniowej betonu i przy cienkich elementach prowadzi nieuchronnie do wczesnego powstawania rys i pęknięć, często obserwowanych przy betonowaniu w upalne dni letnie (uprawnienia budowlane).

Tak np. można często zaobserwować rysy na stropach Ackermanna i n; stropach pustakowych, biegnące równolegle do żeber, wzdłuż grzbietu pustaków Powodem takich rys jest wyschnięcie cienkiej (3-5 cm) warstwy betonowej która wg B. Bukowskiego wysycha wprost jak mokra glina w ciągu kilki godzin. Nad żebrami stropowymi wysychanie to jest znacznie powolniejsze ponieważ wilgoć górnej warstwy jest uzupełniana kapilarnie z dołu. Takie przedwczesne wysychanie betonu oprócz omówionych rys i pęknięć obniża znacznie wytrzymałość betonu, gdyż hamuje proces hydratacji cementu i zwiększa porowatość betonu (opinie o programie).

Strumienie radiacji słonecznej

Reasumując należy stwierdzić, że bezpośrednie działanie promieni słonecznych powoduje znacznie zwiększone odparowanie wody z betonu, co prowadzi przy braku pielęgnacji do uzyskania niepełnowartościowego tworzywa. Ponadto znaczny wzrost temperatury w strefie przypowierzchniowej obserwowany zwłaszcza po obniżeniu się powierzchni parowania w głąb masy betonu) powoduje, że powstałe tu produkty hydratacji cementu różnią się nie tylko ilościowo, ale i jakościowo od tychże produktów przy tężeniu w normalnych warunkach cieplno-wilgotnościowych. Zawierają one więcej utworów grubo- krystalicznych i mało materii gelowej, przez co są kruche, a otulając szczelnymi otoczkami nieuwodnione czerepy ziarn nie dopuszczają do dalszej ich hydratacji (segregator aktów prawnych).

K. Flaga przeprowadził badania wpływu nagrzewania otwartej powierzchni świeżego betonu przez promieniowanie na straty wilgoci oraz uzyskane efekty wytrzymałościowe. Próbki betonów i zapraw, izolowane od dołu i z boku. nagrzewane były za pomocą promienników podczerwieni typu V 25. Odległość promienników od powierzchni betonu i temperaturę ich płytek żarowych dobrano w ten sposób, aby na powierzchni betonu uzyskać strumień cieplny równy w przybliżeniu strumieniowi promieniowania słonecznego w upalny dzień letni. Strumień ciepła radiacji słonecznej, padający na powierzchnię prostopadłą do kierunku promienia dnia 20 każdego miesiąca na 55° szerokości geograficznej, przedstawiono wg pomiarów J. Jcssinga (promocja 3 w 1).

Strumienie radiacji słonecznej, padające na powierzchnie poziome i pionowe w dniu 1 lipca na 50° szerokości geograficznej wg pomiarów L. Egycdiego i V. Barcza.
Zastosowany w badaniach strumień ciepła wyniósł qr 800-M000 kcal/m2h, zatem odpowiadał on strumieniowi promieniowania słonecznego w bardzo upalny dzień letni.

Straty wody przez parowanie dla próbek poddanych promieniowaniu oraz tężejących w warunkach powielrzno-suchych przy wilgotności względnej rp = 64-b86% i temperaturze t 18-27″C.