Bursztyn

Zależnie od zawartości barwnika wyróżnia się szelak jasny, pomarańczowy i ciemny; przez wybielenie otrzymuje się szelak biały. Szelak rozpuszczony w różnym stosunku w 80-96% alkoholu daje stosowane w meblarstwie politury; prócz tego stosowany jest do wyrobu lakierów i emalii spirytusowych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Szelak stanowi ceniony w przemyśle meblowym surowiec.

Ze względu na wysoką cenę i konieczność importu stosuje się zastępczo różne rodzaje szelaków syntetycznych.
Bursztyn jest to cenna żywica kopalna stanowiąca pozostałość trzeciorzędowych (eoceńskich) lasów z udziałem licznych paleobotanicznych gatunków sosen. Bursztyn występuje w postaci dużych złoży kopalnych w Sambii, na wybrzeżach Bałtyku. Na skutek erozyjnego działania fal morskich pewna ilość bursztynu ulega wypłukaniu z nadbrzeżnych złoży i dostaje się do morza, które je następnie wyrzuca w postaci mniejszych i większych brył na wybrzeże (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Bursztyn stosowany jest do wyrobu przedmiotów ozdobnych oraz do przeróbki przemysłowej na kwas bursztynowy, olej bursztynowy i do produkcji wysokogatunkowych politur i lakierów.
Kopal jest to określenie zbiorowe dla szeregu żywic egzotycznych, które mogą pochodzić ze świeżych wycieków lub też mogą stanowić podobnie jak bursztyn żywice kopalne. Nazwa kopal jest obcego pochodzenia i nie wiąże się w istotny sposób z kopalnym pochodzeniem części kopali. Kopale pochodzące ze świeżych wycieków są miękkie i mniej cenne od kopali kopalnych (uprawnienia budowlane). Twardość, jasność i techniczne własności kopali kopalnych są tym większe, z im większej pochodzą głębokości i im wyższy jest ich wiek.

Wyróżnia się szereg gatunków kopali, często określanych nazwą kraju, z którego pochodzą, np. kopal Kongo. Kopale kopalne wydobywa się w bryłach o ciężarze dochodzącym do 50 kg (program egzamin ustny). Barwa kopali wykazuje duży zakres zmienności, od białej przez żółtą i czerwoną do ciemnobrunatnej. Kopale używane są do wyrobu wysokowartościowych lakierów i emalii olejnych.

Olejki eteryczne

Przez destylację można otrzymać z igliwia naszych drzew iglastych olejki eteryczne. Najbardziej cenne olejki pozyskuje się z młodych pędów i z igliwia kosodrzewiny. W naszych warunkach zagadnienie to ma wartość teoretyczną, gdyż kosodrzewina ze względu na nieznaczną ilość oraz występowanie w terenach wysokogórskich (powyżej górnej granicy lasu) znajduje się pod ochroną i nie może być użytkowana (opinie o programie).

Olejek jodłowy otrzymuje się z igliwia jodłowego. Jest to bezbarwna, przezroczysta ciecz o aromatycznym, żywicznym zapachu, szybko ulatniająca się w powietrzu. Olejek jodłowy zawiera około 50% octanu borneolu, prócz tego występuje w nim limonen. Naturalny zapach igliwia związany jest prawdopodobnie z obecnością estru borneolu. Olejek jodłowy występuje w igliwiu w niewielkich ilościach, na ogół poniżej 1%. Stosuje się go w farmacji oraz w przemyśle mydlarskim, perfumeryjnym i lakierniczym.
Olejki eteryczne o niższej wartości można otrzymywać z igliwia świerka i sosny (segregator aktów prawnych). W igłach i młodych pędach świerka stwierdzono występowanie limonenu, u sosny zwyczajnej i kosodrzewiny karenu, u jałowca sabina sabinolu, u żywotnika borneolu itd.

Produkcja tych olejków nie przyjęła się i nie rozwinęła się na większą skalę, na skutek małej zawartości olejków w igliwiu; wydajność wynosi 0,4—0,5%.
Olejek kamforowy otrzymuje się przez destylację rozdrobnionego drewna kamforowego (laur kamforowy Cinnamomum camphora Ness et Eberm.) w obecności pary wodnej. Wydajność olejku wynosi około 4%. Z olejku kamforowego produkuje się kamforę CIOHHJO.

Laur kamforowy występuje w Japonii, w Chinach i na Formozie. Do produkcji olejku nadają się starsze drzewa w wieku około 100 lat (promocja 3 w 1). Z tego względu zakładanie plantacji drzewa kamforowego nie opłaca się, tym bardziej że obecnie produkuje się kamforę syntetyczną opierając się na różnych surowcach wyjściowych. Według Nikitina około 60% kamfory zużywa się na produkcję celuloidu, około 15% do wyrobu lakierów i błon filmowych, około 10% do produkcji prochu i około 10% w medycynie.