Destylacja ropy

Przez rury przetłaczana jest pompami ropa z dużą szybkością (powyżej 1,5 m/sek). Przepływająca przez rury ropa ogrzewa się do temperatury powyżej 400°C. Ogrzana ropa przepływa do kolumny destylacyjnej frakcjonującej, zaopatrzonej wewnątrz w półki, podobnie jak w kolumnach rektyfikacyjnych do destylacji spirytusu. W kolumnie następuje szybkie odparowanie wszystkich lotnych składników ropy, które rozdzielają się na frakcje odbierane z różnych miejsc kolumny (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zazwyczaj destylację ropy prowadzi się w dwóch rzutach (dwustopniowo), przy czym w pierwszym rzucie odpędza się i odbiera z ropy składniki lżejsze, aż do oleju gazowego (dieslowego), a w drugim rzucie - oleje ciężkie, po których jako pozostałość otrzymuje się asfalt.
Węglowodory wchodzące w skład ropy, mimo dużej odporności na czynniki chemiczne, są dość wrażliwe na wpływ wysokich temperatur, a wrażliwość ta wzrasta ze wzrostem temperatury wrzenia i wielkości cząsteczki (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Asfalty, które są mieszaniną najwyżej molekularnych składników ropy, ulegają dość łatwo szkodliwemu działaniu wysokich temperatur, przy czym następuje pogorszenie się przede wszystkim ich właściwości fizycznych. Najgorsze właściwości wykazywały asfalty pochodzące z destylacji ropy w kotłach systemu periodycznego.
Ponieważ przed 25-30 laty w polskim przemyśle naftowym stosowano wyłącznie destylację kotłową, wytworzyła się opinia o asfaltach z rop polskich, że nie nadają się do budowy dróg. Nieco lepsze asfalty uzyskiwano przy zastosowaniu destylacji próżniowej, jednak i te asfalty nie dorównywały jakością asfaltom zagranicznym destylowanym w kotłach rurowych (uprawnienia budowlane).

Jak wykazały szczegółowe badania własności asfaltów, szkodliwy wpływ wysokich temperatur jest zależny przede wszystkim od czasu przebywania asfaltów w tych temperaturach. Ponieważ czas przebywania ropy w kotle rurowym jest bardzo krótki, wysoka temperatura, do jakiej ropa jest ogrzewana, nie wpływa szkodliwie na asfalt, który z chwilą wejścia materiału destylowanego do wieży destylacyjnej szybko stygnie. Destylacja rurowa odbija się szczególnie korzystnie na ciągliwości asfaltu. Asfalty z rop polskich, destylowane w kotłach periodycznych, posiadały znacznie niższe ciągliwości niż asfalty z tych samych rop, destylowane w aparatach rurowo-wieżowych (program egzamin ustny).

Destylacja rozkładowa

Dla zwiększenia wydajności benzyny, będącej najwartościowszym składnikiem ropy, często nie destyluje się ropy aż do uzyskania asfaltu, lecz przerywa się destylację po odebraniu lżejszych olejów, a pozostałość poddaje się destylacji rozkładowej.
Zasadą destylacji rozkładowej jest poddanie materiału destylowanego działaniu wysokich temperatur i ciśnienia w celu rozbicia większych cząstek na mniejsze i otrzymania destylatów o niższych temperaturach wrzenia (opinie o programie).

Produktami destylacji rozkładowej są gazy, destylaty płynne (będące mieszaniną węglowodorów), smoła i koks. Wszystkie te produkty zawierają znacznie większe ilości związków nienasyconych a także aromatycznych, niż materiał wyjściowy. Z produktów otrzymanych przy destylacji rozkładowej w przemyśle materiałów izolacyjnych mogą znaleźć zastosowanie smoły pokrakingowe, które dodawane do asfaltów upłynniają je oraz umożliwiają mieszanie ich ze smołą powęglową w znacznie szerszych granicach, niż to jest możliwe przy użyciu asfaltów pochodzących z destylacji zachowawczej (segregator aktów prawnych). W Rosji otrzymuje się ponadto w procesie krakowania tzw. olej zielony, produkt bardzo silnie nienasycony, stosowany jako dodatek plastyfikujący do mas izolacyjnych. Olej ten łatwo się polimeryzuje i utlenia, umożliwiając otrzymywanie gęstniejących na powietrzu mas izolacyjnych. Dalsza przeróbka i uszlachetnianie asfaltów. Asfalty miękkie o wysokich penetracjach otrzymuje się bezpośrednio z destylacji, którą przerywa się w chwili, gdy pozostałość uzyska pożądaną penetrację (promocja 3 w 1).