Dokładniejsze wzory

Niżej podane rozważania opierają się na teorii zakłóceń w konstrukcjach dachowych. W celu całkowitego zbadania musimy również posłużyć się teorią rur cienkościennych. Dlatego też wzorystosowane w praktyce znajdziemy, który zawiera również przykład liczbowy (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy wyprowadzeniu powyższych wzorów pominęliśmy odkształcenie powstałe z N_xv i N_v oraz mimośrodowość żeber. Prawdopodobnie nie można ustalić dokładnego wpływu tych czynników Za pomocą teorii rur cienkościennych, gdyż wzory stają się bardzo skomplikowane. Jednak dla j = 2 wpływ poszczególnych czynników można ustalić za pomocą teorii rur cienkościennych. Za pomocą tej metody otrzymujemy wzory.

Wzory można stosować tylko dla dużych wartości <p₀, gdyż w wyprowadzeniu powyższym przyjmuje się, że zakłócenia nie sięgają do podpory. Jednakowoż, dokładnego i prostego kryterium nie można ustalić, gdyż minimalna wartość uzależniona jest od bardzo wielu czynników, włączając w to warunki brzegowe wzdłuż podpór (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Wyobrażenie o granicy możemy otrzymać na drodze następującego rozumowania. Dla powłoki bez belek brzegowych, metoda belkowa daje, zgodnie z moment w żebrze i wzorem tym można posługiwać się dla małych wartości rp₀.

Dokładne związki między naprężeniami a przemieszczeniami dla v = 0 ustalił Fliigge Dischinger posłużył się równaniami Fliiggego jako podstawą do dalszego rozwinięcia teorii, przy czym pominął wyrazy powstałe z mimośrodu żeber (uprawnienia budowlane). Z drugiej strony, wyrazy zawierające K zostały zachowane w wyrażeniach dla sił rozciągających, co jest niezupełnie konsekwentne, ponieważ praktycznie wyrazy K są o wiele mniej ważne od członów zawierających E. W przeciwieństwie do początkowego założenia, że v = 0, Dischinger dowolnie wprowadził wyrazy zawierające v. Wyrazy te były tak dobrane, że dla powłok izotropowych wynikały prawidłowe wyrażenia, ale nie miały one znaczenia dla powłok anizotropowych (program egzamin ustny).

Powłoki o niekołowym przekroju

Aas-Jakobsen i Lundgren zastosowali uproszczone związki między naprężeniem a przemieszczeniem, o czym jest wzmianka przy końcu. Powłoki o niekołowym przekroju stosujemy jako powłoki krótkie (dla których szerokość powłoki jest duża) oraz jako powłoki o średniej długości. Dla pierwszych przekrój poprzeczny stanowi krzywą sznurową, chociaż w pobliżu brzegów może być zbliżony do koła z uwagi na to, że zakłócenia brzegowe ograniczają się do wąskich stref brzegowych. Z drugiej strony, dla powłok o dużych rozpiętościach w obydwu kierunkach, odchylenie od kołowego przekroju ma zasadniczy wpływ na przebieg obliczenia (opinie o programie).

W rzeczywistości przyjęcie przekroju o dużej wyniosłości powoduje zmniejszenie momentów zginających M_v. Łatwo to zrozumieć, na którym przedstawiono przekrój kołowy i eliptyczny. Ponieważ obydwie krzywe mają taką samą strzałkę, faktyczne wartości N_x w zworniku muszą być w przybliżeniu jednakowe. Wartości wyprowadzone w oparciu o teorię błonową będą jednak wykazywać znaczniejsze różnice (segregator aktów prawnych).

Dla przekroju w kształcie koła teoria błonowa daje takie same naprężenia N_x, jakie uzyskalibyśmy w pełnej okrągłej rurze cienkościennej (linia kreskowa na rysunku) z liniowego rozkładu naprężeń (tj. metodą belkową). Dla rury eliptycznej teoria błon daje nieco wyższe wartości N_x w zworniku niż przy zastosowaniu metody belkowej (p. 2.2.4). Ponieważ wysokość rury eliptycznej jest o wiele mniejsza od wysokości rury kolistej, wartość N_x uzyskiwana z teorii błonowej jest o wiele większa dla przekroju w kształcie elipsy niż dla koła (promocja 3 w 1). Końcowa wartość N_x dla konstrukcji dachowych przewyższa obydwie wartości teorii błonowej, jednak dla przekroju eliptycznego różnica będzie mniejsza. Ponieważ różnica ta powstaje z powodu zakłóceń brzegowych, to proste rozumowanie wskazuje na to, że dla powłok o większej wyniosłości zakłócenia mają mniejszy wpływ i dlatego też powodują mniejsze momenty zginające.